De Palestijnse president Mahmoud Abbas, werd verkozen als voorzitter van de Palestijnse Bevrijdingsorganisa
Mario Bergen, Leuven
Posts tonen met het label Palestijnse regering. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Palestijnse regering. Alle posts tonen
donderdag, december 17, 2009
Abbas blijft langer dan gepland?
[Reactie op het artikel "Abbas blijft langer aan dan gepland" in De Morgen van 17/12/2009]
De Palestijnse president Mahmoud Abbas, werd verkozen als voorzitter van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie op 11 november 2004 en werd president van de Palestijnse Nationale Autoriteit op 15 januari 2005 op een kieslijst van de partij Fatah. Zijn termijn als president eindigde op 9 januari 2009. De unilaterale verlenging door Abbas hemzelf heeft geen enkele democratische waarde. Abu Mazen blijft dus geen half jaar jaar later in functie dan voorzien, maar anderhalf jaar extra als Palestijns president aan de macht. Dit gebeurt zonder goedkeuring van het Palestijnse parlement of het Palestijnse volk via verkiezingen.
Mario Bergen, Leuven
De Palestijnse president Mahmoud Abbas, werd verkozen als voorzitter van de Palestijnse Bevrijdingsorganisa
Mario Bergen, Leuven
woensdag, september 19, 2007
Hamas, de vijand van Washington
[Reactie op het artikel "Hamas 'vijandelijke entiteit' voor VS" in De Telegraaf online van 19/09/2007]
De V.S. moeten wel weten wat ze willen. Op 25 janauri 2006 trok 78 % van de Palestijnse bevolking uit de bezette gebieden naar de stembusgang. Hamas won de verkiezingen en Fatah werd afgestraft voor corruptie en machtsmisbruik. Voor de uitslag van de verkiezingen schoven Israël en Amerika de Palestijnse stembusgang naar voren als "democratisering door interventie." Maar uiteindelijk blijkt dat vrije verkiezingen in de Arabische wereld enkel goed zijn volgens de V.S. als de overwinnaars komen uit het kamp dat de V.S. en haar bondgenoten willen zien.
In maart 2002 mobiliseerde Israël een legermacht die groter was dan die waarmee het in 1967 de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook veroverde. Dit om de hele Palestijnse infrastructuur te vernielen. Een jaar eerder verklaarde Sharon nog dat onderhandelen met de PLO van Yasser Arafat geen zin had en men overeenkomsten moest sluiten met lokale militaire machthebbers. Vandaag ziet men de democratisch verkozen Hamas als een vijand. Terwijl men de 40.000 manschappen en milities die trouw zijn aan president Abbas van wapens voorziet. Nu Washington niet langer kan steunen op hun Fatah-pion Dahlan en de Dughmush-clan die voor hem moorden pleegden op Hamas-militanten, moeten ze het zelf aanpakken. Al Qaida achtige cellen en ondermijners werden hardhandig aangepakt door Hamas. Dus tracht men chaos van bovenaf te creëren door de Gazanen uit te hongeren en economisch dood te maken.
Men zou beter druk op de ketel zetten van Israël. Volgens het AMA-akkoord moet dit vrij verkeer van goederen en diensten toelaten in de bezette gebieden en in het bijzonder in Gaza dat volledig wordt geïsoleerd. Vier van de vijf families in Gaza zijn ondervoed. Een derde van de gezinnen moet rondkomen met minder dan 30 euro per maand. Hoe langer de V.S. en Israël de Palestijnen boycotten en hen in een economische wurggreep houden, hoe minder steun ze zullen krijgen van de inwoners in de Arabische wereld en hoe minder ze de harten van de lokale bevolking daar veroveren. Op lange termijn zal hen dat zuur opbreken.
Mario Bergen, Leuven
De V.S. moeten wel weten wat ze willen. Op 25 janauri 2006 trok 78 % van de Palestijnse bevolking uit de bezette gebieden naar de stembusgang. Hamas won de verkiezingen en Fatah werd afgestraft voor corruptie en machtsmisbruik. Voor de uitslag van de verkiezingen schoven Israël en Amerika de Palestijnse stembusgang naar voren als "democratisering door interventie." Maar uiteindelijk blijkt dat vrije verkiezingen in de Arabische wereld enkel goed zijn volgens de V.S. als de overwinnaars komen uit het kamp dat de V.S. en haar bondgenoten willen zien.
In maart 2002 mobiliseerde Israël een legermacht die groter was dan die waarmee het in 1967 de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook veroverde. Dit om de hele Palestijnse infrastructuur te vernielen. Een jaar eerder verklaarde Sharon nog dat onderhandelen met de PLO van Yasser Arafat geen zin had en men overeenkomsten moest sluiten met lokale militaire machthebbers. Vandaag ziet men de democratisch verkozen Hamas als een vijand. Terwijl men de 40.000 manschappen en milities die trouw zijn aan president Abbas van wapens voorziet. Nu Washington niet langer kan steunen op hun Fatah-pion Dahlan en de Dughmush-clan die voor hem moorden pleegden op Hamas-militanten, moeten ze het zelf aanpakken. Al Qaida achtige cellen en ondermijners werden hardhandig aangepakt door Hamas. Dus tracht men chaos van bovenaf te creëren door de Gazanen uit te hongeren en economisch dood te maken.
Men zou beter druk op de ketel zetten van Israël. Volgens het AMA-akkoord moet dit vrij verkeer van goederen en diensten toelaten in de bezette gebieden en in het bijzonder in Gaza dat volledig wordt geïsoleerd. Vier van de vijf families in Gaza zijn ondervoed. Een derde van de gezinnen moet rondkomen met minder dan 30 euro per maand. Hoe langer de V.S. en Israël de Palestijnen boycotten en hen in een economische wurggreep houden, hoe minder steun ze zullen krijgen van de inwoners in de Arabische wereld en hoe minder ze de harten van de lokale bevolking daar veroveren. Op lange termijn zal hen dat zuur opbreken.
Mario Bergen, Leuven
vrijdag, september 07, 2007
Hoeveel Palestijnen steunen Abbas nog?
[Opiniestuk verzonden naar MO*]
Hoeveel Palestijnen steunen Abbas nog?Alle zeshonderd textielfabrieken in de Gazastrook sloten hun deuren. 90 % van de bouwnijverheid is werkloos door de onmogelijkheid om grondstoffen in te voeren. En het is slechts een kwestie van weken voor 100 % van de Gazanen afhankelijk zijn van buitenlandse steun.
Niet alleen de Israëlische autoriteiten, maar ook internationale diplimaten staan verbaasd hoe zwijgzaam President Abbas en zijn zelfuitgeroepen Palestijnse regering zijn als het gaat over het openen van de levensnoodzakelijke grensposten die de Gazastrook isoleren van de buitenwereld. Moderne Japanse en Amerikaanse naaimachines staan werkloos in Gaza. Zonder CO² kan de lokale Pepsi fabriek niet draaien en verhuisde deze naar Israël. Een hoogdringend project voor drinkwater gaat niet door. De Europese Commissie kan geen pompen invoeren naar Gaza omdat de Karni-doorgang potdicht blijft. Sinds Hamas als democratisch verkozen partij in Gaza afrekende met al-qaida achtige groeperingen binnen Fatah en met Israëlische collaborateurs is het twee maanden rustig gebleven. Maar onruststokers binnen Fatah en de afgrendeling van de Gazastrook, waar alleen nog voedsel en geneesmiddelen af en toe doorkunnen, verhogen de druk op Hamas.
President Abbas, van wie men zou verwachten dat hij boven politieke partijen en spelletjes staat, kiest niet voor het Palestijnse volk. Hij behartigt enkel zijn eigen kliek van veiligheidsmensen. Eerste minister Haniya en het Palestijnse parlement werden aan de kant geschoven en Abbas regeert zoals een Palestijnse Ceaucescu met volmachten. De Conducator slaagde erin om 255 Palestijnse gevangenen vrij te krijgen, maar binnen de week zaten al meer Palestijnen terug in Israëlische foltercellen en gevangenissen. Onder de vrijgelaten Palestijnen bevond zich niemand van de 40 opgesloten parlementsleden van Hamas. Een duidelijk teken hoe Abbas aankijkt tegen een democratische volksvertegenwoordiging. Op 24 juli vroeg President Abbas aan Premier Olmert om te stoppen met het leveren van brandstof aan de krachtcentrale van Gaza omdat dit "steun aan het terrorisme" zou zijn. Bijna anderhalf miljoen Gazanen straft Abbas omdat hij een andere visie heeft dan Hamas. Zijn eigen veiligheidsdiensten soupeerden intussen honderd van de 120 miljoen verkregen Israëlische taksen op, kruimels van de miljarden euros achterstallige belastinggelden. Voor elke euro die Abbas uitgeeft beloofde Abu Mazen een faktuur voor te leggen aan bezetter Israël. Maar Israël weigert hem een overzicht van gestolen belastinggelden van de voorbije jaren te bezorgen.
De chaos en interne spanningen tussen Palestijnen zijn het idee van Eliott Abrams, Veiligheidsadviseur van President Bush, vice-President Dick Cheney en de Saudische prins Bandar die de sjiieten willen marginaliseren in het Midden-Oosten en radicale krachten zoals Hamas omverwerpen. Zij bedachten de wapenstroom naar de mannen van Abbas en steunden soennietische extremisten van Fatah al Islam als verzet tegen Hezbollah in Libanon. Toen men de controle verloor over deze buitenlandse jihadi's stak men maar de schuld op de Palestijnen die zo gastvrij waren hen onderdak te geven in hun vluchtelingenkamp. Bedoeling is om Hezbollah te ontwapenen en een politiek tribinaal te installeren onder het mom van een onderzoek naar de Hariri-moord. Terwijl de Libanezen werden afgeleid door de gevechten in Nahr al Bared, keurde men een gekleurde rechtbank goed die straks ook Syrië en Hezbollah kan aanwijzen als de stoute mannen in het Midden-Oosten. Dat het hoge aantal slachtoffers tijdens de oorlog tussen Israël en Hezbollah het gevolg is van een doelbewust Israëlisch beleid van roekeloze bombardementen en dat Hezbollah geen burgerdoelen heeft ingezet moet men blijkbaar vergeten.
Als Abbas een democraat zou zijn, waarom wijzigt hij dan eenzijdig het Palestijns kiessysteem zodat Fatah probleemloos Hamas kan verslaan? Kandidaten moeten voortaan op een nationale lijst worden verkozen en Israël erkennen. Waarom zwijgt Abbas over het totaal negeren door Israël van het AMA-akkoord over de verplaatsing van goederen en personen in Palestina? Abbas kiest voor een algemene afgrendeling van 1,5 miljoen Palestijnen om Hamas te verpletteren. Het Israëlisch leger kan straks de klus afmaken door herannexatie van de Gazastrook en de installatie van een bevriend regime. Waarom schrapt Abbas uit de beginselverkaring van Fatah en zijn zelfuitgeroepen kabinet het recht op gewapend verzet tegen de bezetting (VN-Resolutie 3246)? Israëlische checkpoints die de voorbije maanden verdwenen werden twee kilometer verder opgericht.
Als het aantal Amerikaanse militairen in Irak straks 172.000 bedraagt - een historisch record sinds de invasie-, is het niet moeilijk om er volgend jaar enkele duizenden naar huis te sturen. Nu het aantal controleposten in de bezette Palestijnse gebieden stilaan de 600 nadert, kan men er gerust enkele tientallen dichtdoen en vervangen door mega-controleposten waar Palestijnen nog langer gepest kunnen worden in het dagelijks leven. Wanneer Abu Mazen straks aan de onderhandelingstafel zit met de Israëli's is de vraag hoeveel Palestijnen hem daarin steunen. Israëli's des te meer, zelden zagen ze zo iemand die zijn principes inruilde voor eigen profeit. Als tien Palestijnen in Gaza omkomen bij een Israëlische aaval en tientallen arbeiders onder een zwaar gevangenisregime worden opgesloten omdat Israël hen geen werkvergunning wil geven om hun gezin te onderhouden, zwijgt Abbas. Wanneer horen we iets van deze Palestijn wiens familie in 1948 zelf moest vluchten naar Syrië? Als hij straks opnieuw geld op de rekening krijgt voor zijn eigen lijfwacht of als hij opnieuw kan geven en toegeven aan de bezettingsmacht Israël, die verantwoordelijk is voor de ontstane situatie in Palestina?
Mario Bergen, Leuven
Hoeveel Palestijnen steunen Abbas nog?Alle zeshonderd textielfabrieken in de Gazastrook sloten hun deuren. 90 % van de bouwnijverheid is werkloos door de onmogelijkheid om grondstoffen in te voeren. En het is slechts een kwestie van weken voor 100 % van de Gazanen afhankelijk zijn van buitenlandse steun.
Niet alleen de Israëlische autoriteiten, maar ook internationale diplimaten staan verbaasd hoe zwijgzaam President Abbas en zijn zelfuitgeroepen Palestijnse regering zijn als het gaat over het openen van de levensnoodzakelijke grensposten die de Gazastrook isoleren van de buitenwereld. Moderne Japanse en Amerikaanse naaimachines staan werkloos in Gaza. Zonder CO² kan de lokale Pepsi fabriek niet draaien en verhuisde deze naar Israël. Een hoogdringend project voor drinkwater gaat niet door. De Europese Commissie kan geen pompen invoeren naar Gaza omdat de Karni-doorgang potdicht blijft. Sinds Hamas als democratisch verkozen partij in Gaza afrekende met al-qaida achtige groeperingen binnen Fatah en met Israëlische collaborateurs is het twee maanden rustig gebleven. Maar onruststokers binnen Fatah en de afgrendeling van de Gazastrook, waar alleen nog voedsel en geneesmiddelen af en toe doorkunnen, verhogen de druk op Hamas.
President Abbas, van wie men zou verwachten dat hij boven politieke partijen en spelletjes staat, kiest niet voor het Palestijnse volk. Hij behartigt enkel zijn eigen kliek van veiligheidsmensen. Eerste minister Haniya en het Palestijnse parlement werden aan de kant geschoven en Abbas regeert zoals een Palestijnse Ceaucescu met volmachten. De Conducator slaagde erin om 255 Palestijnse gevangenen vrij te krijgen, maar binnen de week zaten al meer Palestijnen terug in Israëlische foltercellen en gevangenissen. Onder de vrijgelaten Palestijnen bevond zich niemand van de 40 opgesloten parlementsleden van Hamas. Een duidelijk teken hoe Abbas aankijkt tegen een democratische volksvertegenwoordiging. Op 24 juli vroeg President Abbas aan Premier Olmert om te stoppen met het leveren van brandstof aan de krachtcentrale van Gaza omdat dit "steun aan het terrorisme" zou zijn. Bijna anderhalf miljoen Gazanen straft Abbas omdat hij een andere visie heeft dan Hamas. Zijn eigen veiligheidsdiensten soupeerden intussen honderd van de 120 miljoen verkregen Israëlische taksen op, kruimels van de miljarden euros achterstallige belastinggelden. Voor elke euro die Abbas uitgeeft beloofde Abu Mazen een faktuur voor te leggen aan bezetter Israël. Maar Israël weigert hem een overzicht van gestolen belastinggelden van de voorbije jaren te bezorgen.
De chaos en interne spanningen tussen Palestijnen zijn het idee van Eliott Abrams, Veiligheidsadviseur van President Bush, vice-President Dick Cheney en de Saudische prins Bandar die de sjiieten willen marginaliseren in het Midden-Oosten en radicale krachten zoals Hamas omverwerpen. Zij bedachten de wapenstroom naar de mannen van Abbas en steunden soennietische extremisten van Fatah al Islam als verzet tegen Hezbollah in Libanon. Toen men de controle verloor over deze buitenlandse jihadi's stak men maar de schuld op de Palestijnen die zo gastvrij waren hen onderdak te geven in hun vluchtelingenkamp. Bedoeling is om Hezbollah te ontwapenen en een politiek tribinaal te installeren onder het mom van een onderzoek naar de Hariri-moord. Terwijl de Libanezen werden afgeleid door de gevechten in Nahr al Bared, keurde men een gekleurde rechtbank goed die straks ook Syrië en Hezbollah kan aanwijzen als de stoute mannen in het Midden-Oosten. Dat het hoge aantal slachtoffers tijdens de oorlog tussen Israël en Hezbollah het gevolg is van een doelbewust Israëlisch beleid van roekeloze bombardementen en dat Hezbollah geen burgerdoelen heeft ingezet moet men blijkbaar vergeten.
Als Abbas een democraat zou zijn, waarom wijzigt hij dan eenzijdig het Palestijns kiessysteem zodat Fatah probleemloos Hamas kan verslaan? Kandidaten moeten voortaan op een nationale lijst worden verkozen en Israël erkennen. Waarom zwijgt Abbas over het totaal negeren door Israël van het AMA-akkoord over de verplaatsing van goederen en personen in Palestina? Abbas kiest voor een algemene afgrendeling van 1,5 miljoen Palestijnen om Hamas te verpletteren. Het Israëlisch leger kan straks de klus afmaken door herannexatie van de Gazastrook en de installatie van een bevriend regime. Waarom schrapt Abbas uit de beginselverkaring van Fatah en zijn zelfuitgeroepen kabinet het recht op gewapend verzet tegen de bezetting (VN-Resolutie 3246)? Israëlische checkpoints die de voorbije maanden verdwenen werden twee kilometer verder opgericht.
Als het aantal Amerikaanse militairen in Irak straks 172.000 bedraagt - een historisch record sinds de invasie-, is het niet moeilijk om er volgend jaar enkele duizenden naar huis te sturen. Nu het aantal controleposten in de bezette Palestijnse gebieden stilaan de 600 nadert, kan men er gerust enkele tientallen dichtdoen en vervangen door mega-controleposten waar Palestijnen nog langer gepest kunnen worden in het dagelijks leven. Wanneer Abu Mazen straks aan de onderhandelingstafel zit met de Israëli's is de vraag hoeveel Palestijnen hem daarin steunen. Israëli's des te meer, zelden zagen ze zo iemand die zijn principes inruilde voor eigen profeit. Als tien Palestijnen in Gaza omkomen bij een Israëlische aaval en tientallen arbeiders onder een zwaar gevangenisregime worden opgesloten omdat Israël hen geen werkvergunning wil geven om hun gezin te onderhouden, zwijgt Abbas. Wanneer horen we iets van deze Palestijn wiens familie in 1948 zelf moest vluchten naar Syrië? Als hij straks opnieuw geld op de rekening krijgt voor zijn eigen lijfwacht of als hij opnieuw kan geven en toegeven aan de bezettingsmacht Israël, die verantwoordelijk is voor de ontstane situatie in Palestina?
Mario Bergen, Leuven
donderdag, juni 28, 2007
De Israëlische wortel voor Abbas
Reactie: "Leiders willen Abbas steunen tijdens top Egypte", van 24/06/2007 in De Telegraaf.
Met een Israëlische wortel voor zijn neus wordt de Palestijnse president Abu Mazen voor de zoveelste keer naar Sharm-el-sheikh gelokt. Het is triestig om te zien hoe schatplichtig Mahmoud Abbas is aan Israël. Zelf met de kennis van universiteiten in Damacus, Cairo en Moskou wil Abbas niet zien hoe Israël hem al lange tijd aan het lijntje houdt. Opnieuw beloftes, maar geen daden van Israël om werk te maken van een vredesregeling. Maar misschien wil Abbas dat ook niet. Een akkoord over vrede werkt immers verlammend voor een partij als Fatah. Democratie heeft nu eenmaal meer controlemechanismen tegen corruptie en inspraak van het volk dan een dictatuur of een Arafat- of Abbas-staat. Het mooie leventje van Abbas en co. zou voorbij zijn met een vredesakkoord.
Israël krijgt elk jaar 2,4 miljard dollar militaire hulp van de V.S. Eerstdaags beslist de V.S. om dit bedrag jaarlijks met 50 tot 60 miljoen dollar te verhogen tot bijna 3 miljard dollar over tien jaar.
Is dit de manier hoe Israël en de V.S. vrede willen in het Midden-Oosten? Volgens gegevens van de Israëlische veiligheidsdiensten bleef Hamas achter in de Gazastrook met 16.000 geweren, 40 ton explosieven, 1.800 anti-tank-raketten, nachtkijkers, 50 raketten, honderden raket-aangedreven granaten en 20 anti-lucht-raketten.
Volgens Aaron Klein op WorldNetDaily.com werd voor 400 miljoen dollar aan wapens in beslag genomen door Hamas uit loodsen van Fatah in de Gazastrook. Het gaat ondermeer om 7.400 Amerikaanse M16-aanvalsgeweren, tientallen machinegeweren, 800.000 kogels en achttien gepanserde Amerikaanse voertuigen. Ook vond men CIA-documenten die verwijzen naar de samenwerking tussen Fatah en Israëlische- en Amerikaanse veiligheidsdiensten, CIA-methodes om aanslagen te voorkomen, werkwijzen voor het achtervolgen van Hamas en verwante organisaties, plannen om leden van Hamas en andere organisaties te vermoorden en Amerikaanse onderzoek inzake de veiligheidssituatie in Gaza.
De band tussen de CIA en Fatah is een slechte zaak voor Abbas, die al onderhevig was aan kritiek van het Palestijnse volk door de aanstelling van Salam Fayyad als manusje van alles in het nieuwe Palestijnse kabinet. Deze Palestijn volgde economie in Texas en bekleedde een hoge positie bij de Wereldbank.
Het aan het licht komen van de CIA-documenten en videobanden werpt een schaduw over het beleid van Fatah-president Abbas die nu lijkt op de Palestijnse Karzai die traktaties krijgt in Washington en Tel Aviv in ruil voor het strikt volgen van hun dictaten.
Toen Abbas het parlement en premier Haniyeh naar huis stuurde had hij daartoe geen enkele bevoegdheid. De vraag is dan ook wat voor zin democratische verkiezingen hebben als ze ongedaan worden gemaakt door een onwettig decreet van een marionet van de Israëli’s en Amerikanen. Sinds de partij deel nam aan de politieke macht, vond geen enkele door Hamas gesteunde bomaanslag plaats in Israël. Evenwel zweeg de media over dit feit. Premier Haniyeh blijft een man van zijn woord te zijn. Zelfs voor Qassam-regenpijpbommen kwamen uit de Gazastrook sprak Israël al over een machtswissel om Hamas daar ten val te brengen.
Een cargo met wapens voor Fatah zou definitief een einde maken aan de machtsdeelname van Hamas, ware het niet dat Hamas Israëlische collaborateurs verwijderde uit de Gazastrook en aldaar het bestuur in handen nam. Sindsdien is het intern opmerkelijk rustiger in Gaza geworden. Geen Fatah en Israëlische geheime agenten meer die het vuur in de pan slagen.
Volgens artikel artikel 33 van de Vierde Conventie van Genève is collectieve bestraffing van een bezet volk onwettig. Buitengerechtelijke terechtstellingen en bedreigingen tegen een volk is strijdig met artikel 1, schenders van deze Conventie moet men bestraffen volgens artikel 146 en burgers beschermen volgens richtlijnen in artikel 147. Israël veegt daar zijn voeten aan. Keer op keer. Bij invallen vanmorgen in de stad Khuza’a (ten oosten van Khan Yunis) en het stadsdeel Sheja’eya in het oostelijk deel van Gaza-Stad werden vanmorgen minstens elf Palestijnen gedood. Onder hen bevonden zich acht burgers, waaronder twee kinderen en twee broers. Vijftig Palestijnen raakten gewond bij de Israëlische inval.
Mario Bergen
LEUVEN
Met een Israëlische wortel voor zijn neus wordt de Palestijnse president Abu Mazen voor de zoveelste keer naar Sharm-el-sheikh gelokt. Het is triestig om te zien hoe schatplichtig Mahmoud Abbas is aan Israël. Zelf met de kennis van universiteiten in Damacus, Cairo en Moskou wil Abbas niet zien hoe Israël hem al lange tijd aan het lijntje houdt. Opnieuw beloftes, maar geen daden van Israël om werk te maken van een vredesregeling. Maar misschien wil Abbas dat ook niet. Een akkoord over vrede werkt immers verlammend voor een partij als Fatah. Democratie heeft nu eenmaal meer controlemechanismen tegen corruptie en inspraak van het volk dan een dictatuur of een Arafat- of Abbas-staat. Het mooie leventje van Abbas en co. zou voorbij zijn met een vredesakkoord.
Israël krijgt elk jaar 2,4 miljard dollar militaire hulp van de V.S. Eerstdaags beslist de V.S. om dit bedrag jaarlijks met 50 tot 60 miljoen dollar te verhogen tot bijna 3 miljard dollar over tien jaar.
Is dit de manier hoe Israël en de V.S. vrede willen in het Midden-Oosten? Volgens gegevens van de Israëlische veiligheidsdiensten bleef Hamas achter in de Gazastrook met 16.000 geweren, 40 ton explosieven, 1.800 anti-tank-raketten, nachtkijkers, 50 raketten, honderden raket-aangedreven granaten en 20 anti-lucht-raketten.
Volgens Aaron Klein op WorldNetDaily.com werd voor 400 miljoen dollar aan wapens in beslag genomen door Hamas uit loodsen van Fatah in de Gazastrook. Het gaat ondermeer om 7.400 Amerikaanse M16-aanvalsgeweren, tientallen machinegeweren, 800.000 kogels en achttien gepanserde Amerikaanse voertuigen. Ook vond men CIA-documenten die verwijzen naar de samenwerking tussen Fatah en Israëlische- en Amerikaanse veiligheidsdiensten, CIA-methodes om aanslagen te voorkomen, werkwijzen voor het achtervolgen van Hamas en verwante organisaties, plannen om leden van Hamas en andere organisaties te vermoorden en Amerikaanse onderzoek inzake de veiligheidssituatie in Gaza.
De band tussen de CIA en Fatah is een slechte zaak voor Abbas, die al onderhevig was aan kritiek van het Palestijnse volk door de aanstelling van Salam Fayyad als manusje van alles in het nieuwe Palestijnse kabinet. Deze Palestijn volgde economie in Texas en bekleedde een hoge positie bij de Wereldbank.
Het aan het licht komen van de CIA-documenten en videobanden werpt een schaduw over het beleid van Fatah-president Abbas die nu lijkt op de Palestijnse Karzai die traktaties krijgt in Washington en Tel Aviv in ruil voor het strikt volgen van hun dictaten.
Toen Abbas het parlement en premier Haniyeh naar huis stuurde had hij daartoe geen enkele bevoegdheid. De vraag is dan ook wat voor zin democratische verkiezingen hebben als ze ongedaan worden gemaakt door een onwettig decreet van een marionet van de Israëli’s en Amerikanen. Sinds de partij deel nam aan de politieke macht, vond geen enkele door Hamas gesteunde bomaanslag plaats in Israël. Evenwel zweeg de media over dit feit. Premier Haniyeh blijft een man van zijn woord te zijn. Zelfs voor Qassam-regenpijpbommen kwamen uit de Gazastrook sprak Israël al over een machtswissel om Hamas daar ten val te brengen.
Een cargo met wapens voor Fatah zou definitief een einde maken aan de machtsdeelname van Hamas, ware het niet dat Hamas Israëlische collaborateurs verwijderde uit de Gazastrook en aldaar het bestuur in handen nam. Sindsdien is het intern opmerkelijk rustiger in Gaza geworden. Geen Fatah en Israëlische geheime agenten meer die het vuur in de pan slagen.
Volgens artikel artikel 33 van de Vierde Conventie van Genève is collectieve bestraffing van een bezet volk onwettig. Buitengerechtelijke terechtstellingen en bedreigingen tegen een volk is strijdig met artikel 1, schenders van deze Conventie moet men bestraffen volgens artikel 146 en burgers beschermen volgens richtlijnen in artikel 147. Israël veegt daar zijn voeten aan. Keer op keer. Bij invallen vanmorgen in de stad Khuza’a (ten oosten van Khan Yunis) en het stadsdeel Sheja’eya in het oostelijk deel van Gaza-Stad werden vanmorgen minstens elf Palestijnen gedood. Onder hen bevonden zich acht burgers, waaronder twee kinderen en twee broers. Vijftig Palestijnen raakten gewond bij de Israëlische inval.
Mario Bergen
LEUVEN
dinsdag, juni 19, 2007
Waarom greep Hamas juist nu de macht?
Reactie op: Het Laatste Nieuws
Sinds Hamas de parlementsverkiezingen van 2006 won, wordt het door de internationale gemeenschap aanzien als een kakkerlak. Enkel Noorwegen was bereid tot dialoog met de democratisch verkozen Hamas.
Waarom was Hamas pissig? De openlijke steun van de Verenigde Staten, de Europese Unie en Israël aan president Abbas ten koste van het kabinet-Haniyeh en de internationale boycot tegen Hamas maakte het onmogelijk een fatsoenlijk bestuur te hebben in de bezette Palestijnse gebieden. Door het cordon sanitaire rond Hamas – alhoewel democratisch verkozen, en zulke verkiezingen was een vraag van de V.S. en Israël – verslechtte de toestand in de Gazastrook. Journalisten en hulpverleners werden ontvoerd door al-Qaida geïnspireerde groeperingen. Deze groeperingen zoals het Leger van de Islam en de Brigades van God ontstonden door de gevangeniskooi die Gaza werd. Het is vergelijkbaar met het leven van Palestijnen in Hebron, die daar massaal worden weggepest.
Ook Israël dat bezetting verkoos boven vredesgesprekken speelt mee. Volgens het Israëlisch ministerie van Binnenlandse Zaken nam het aantal nederzettingen met 5,8 % toe in 2006 tot 268.163 joodse kolonisten op de Westelijke Jordaanoever
Door de massale wapentransporten via Egypte en Jordanië naar Fatah-milities ontstond een gevaarlijke situatie. De Fatah-veiligheidsdiensten kregen voor tientallen miljoenen dollars wapenleveringen van Israël en de V.S. Deze diensten staan onder het gezag van Mohammed Dahlan, opgeleid door de C.I.A. en een vertrouweling van Israëli’s en Amerikanen. Hij hielp het plan voor totale chaos en burgeroorlog in de Palestijnse gebieden, bedacht door de Amerikaanse Nationale Veiligheidsadviseur Elliott Abrams, mee uitvoeren. Abrams is bekend om zijn hulp om moordpartijen tegen burgers in El Salvador, verricht door Amerikaans gesteunde milities en doodsescaders, te verdoezelen.
Waarom greep Hamas juist nu de macht? Het was duidelijk dat Fatah nooit orde en gezag kon scheppen in de Gazastrook en niet bereid was om toegevingen hierover te doen tegenover de Hamas-partij. Waar Hamas het meeste aanhang heeft bleef het doorgaans rustig. Elders ontstonden al-Qaida-achtige groeperingen en doken Israëlische spionnen en collaborateurs op die bommen plaatsten en Palestijnen beschoten om een burgeroorlog te ontketenen. Hamas moest nu optreden wou het een burgeroorlog vermijden. Dat Israëlische collaborateurs werden gedood is in die zin te verklaren. Veiligheidsmensen rond de Fatah-partij hebben de afgelopen vijftien jaar tientallen Hamas-leden vermoord, gemarteld en opgesloten. Uiteindelijk leidde deze politiek tot de etterbuil die deze week openbarstte.
Op 7 juni 2007 berichtte Ha’aretz nog dat Fatah-beleidslui in de Gazastrook Israël vroegen grote scheepsladingen met wapens en munitie van Arabische landen – waaronder Egypte – te mogen ontvangen. Fatah vroeg aldus dit Israëlisch dagblad “gewapende auto’s, honderden granaatwerpers, duizenden handgranaten en miljoenen kogelladers” om te strijden tegen Hamas.
Hamas daarentegen integreerde vlekkeloos in het politieke systeem na de verkiezingsoverwinning. Het bood een wapenstilstand met Israël aan en leefde deze al ruim een jaar na. Hamas maakte een einde aan de zelfmoordaanslagen. The Guardian berichtte deze week over een vertrouwelijk kladschrift van Alvaro de Sota, een VN-gezant voor de regio. Hij maakt duidelijk dat Abbas’ adviseurs actief meewerkten aan de boycot van Hamas, die leidde tot een verarming in de Gazastrook. Alzo wou men de Hamas-regering ten val brengen. Dahlan en zijn militie wouden al in december en januari Hamas vernietigen. Wapenleveringen zouden de doorslag moeten geven nadien. Israël en de V.S. zijn medeverantwoordelijk voor wat gaande is in Gaza aldus de Sota.
33 Hamas-politici werden op 24 mei 2007 is de Israëlische bajes gestopt. Israël bestookte voortdurend de Hamas-infrastructuur. Een onafhankelijke minister kon Fatah niet bewegen om zijn soldaten onder controle te plaatsen.
Fatah had een andere agenda. Deze zomer zou men Hamas van de kaart vegen in Gaza door massale inzet van wapens die eerstdaags zouden worden geleverd. Daarna kon men naar goeddenken nog verdere toegevingen doen aan de Israëlische bezettingsmacht en hadden Palestijnen alles te verliezen.
De strijd van Hamas is niet persoonlijk tegen Fatah maar tegen collaborateurs van Israël zoals de mannen van Abbas en Dahlan. Als Abbas en Israël een VN-vredesmacht vragen (in Gaza) – wat men jaren heeft geweigerd! – dan is deze controle enkel in het belang van Israël, de bezetter. Dit naar Libanees voorbeeld. Zonder Fatah in Gaza kan de interne rust terugkeren.
Mario Bergen
LEUVEN
Sinds Hamas de parlementsverkiezingen van 2006 won, wordt het door de internationale gemeenschap aanzien als een kakkerlak. Enkel Noorwegen was bereid tot dialoog met de democratisch verkozen Hamas.
Waarom was Hamas pissig? De openlijke steun van de Verenigde Staten, de Europese Unie en Israël aan president Abbas ten koste van het kabinet-Haniyeh en de internationale boycot tegen Hamas maakte het onmogelijk een fatsoenlijk bestuur te hebben in de bezette Palestijnse gebieden. Door het cordon sanitaire rond Hamas – alhoewel democratisch verkozen, en zulke verkiezingen was een vraag van de V.S. en Israël – verslechtte de toestand in de Gazastrook. Journalisten en hulpverleners werden ontvoerd door al-Qaida geïnspireerde groeperingen. Deze groeperingen zoals het Leger van de Islam en de Brigades van God ontstonden door de gevangeniskooi die Gaza werd. Het is vergelijkbaar met het leven van Palestijnen in Hebron, die daar massaal worden weggepest.
Ook Israël dat bezetting verkoos boven vredesgesprekken speelt mee. Volgens het Israëlisch ministerie van Binnenlandse Zaken nam het aantal nederzettingen met 5,8 % toe in 2006 tot 268.163 joodse kolonisten op de Westelijke Jordaanoever
Door de massale wapentransporten via Egypte en Jordanië naar Fatah-milities ontstond een gevaarlijke situatie. De Fatah-veiligheidsdiensten kregen voor tientallen miljoenen dollars wapenleveringen van Israël en de V.S. Deze diensten staan onder het gezag van Mohammed Dahlan, opgeleid door de C.I.A. en een vertrouweling van Israëli’s en Amerikanen. Hij hielp het plan voor totale chaos en burgeroorlog in de Palestijnse gebieden, bedacht door de Amerikaanse Nationale Veiligheidsadviseur Elliott Abrams, mee uitvoeren. Abrams is bekend om zijn hulp om moordpartijen tegen burgers in El Salvador, verricht door Amerikaans gesteunde milities en doodsescaders, te verdoezelen.
Waarom greep Hamas juist nu de macht? Het was duidelijk dat Fatah nooit orde en gezag kon scheppen in de Gazastrook en niet bereid was om toegevingen hierover te doen tegenover de Hamas-partij. Waar Hamas het meeste aanhang heeft bleef het doorgaans rustig. Elders ontstonden al-Qaida-achtige groeperingen en doken Israëlische spionnen en collaborateurs op die bommen plaatsten en Palestijnen beschoten om een burgeroorlog te ontketenen. Hamas moest nu optreden wou het een burgeroorlog vermijden. Dat Israëlische collaborateurs werden gedood is in die zin te verklaren. Veiligheidsmensen rond de Fatah-partij hebben de afgelopen vijftien jaar tientallen Hamas-leden vermoord, gemarteld en opgesloten. Uiteindelijk leidde deze politiek tot de etterbuil die deze week openbarstte.
Op 7 juni 2007 berichtte Ha’aretz nog dat Fatah-beleidslui in de Gazastrook Israël vroegen grote scheepsladingen met wapens en munitie van Arabische landen – waaronder Egypte – te mogen ontvangen. Fatah vroeg aldus dit Israëlisch dagblad “gewapende auto’s, honderden granaatwerpers, duizenden handgranaten en miljoenen kogelladers” om te strijden tegen Hamas.
Hamas daarentegen integreerde vlekkeloos in het politieke systeem na de verkiezingsoverwinning. Het bood een wapenstilstand met Israël aan en leefde deze al ruim een jaar na. Hamas maakte een einde aan de zelfmoordaanslagen. The Guardian berichtte deze week over een vertrouwelijk kladschrift van Alvaro de Sota, een VN-gezant voor de regio. Hij maakt duidelijk dat Abbas’ adviseurs actief meewerkten aan de boycot van Hamas, die leidde tot een verarming in de Gazastrook. Alzo wou men de Hamas-regering ten val brengen. Dahlan en zijn militie wouden al in december en januari Hamas vernietigen. Wapenleveringen zouden de doorslag moeten geven nadien. Israël en de V.S. zijn medeverantwoordelijk voor wat gaande is in Gaza aldus de Sota.
33 Hamas-politici werden op 24 mei 2007 is de Israëlische bajes gestopt. Israël bestookte voortdurend de Hamas-infrastructuur. Een onafhankelijke minister kon Fatah niet bewegen om zijn soldaten onder controle te plaatsen.
Fatah had een andere agenda. Deze zomer zou men Hamas van de kaart vegen in Gaza door massale inzet van wapens die eerstdaags zouden worden geleverd. Daarna kon men naar goeddenken nog verdere toegevingen doen aan de Israëlische bezettingsmacht en hadden Palestijnen alles te verliezen.
De strijd van Hamas is niet persoonlijk tegen Fatah maar tegen collaborateurs van Israël zoals de mannen van Abbas en Dahlan. Als Abbas en Israël een VN-vredesmacht vragen (in Gaza) – wat men jaren heeft geweigerd! – dan is deze controle enkel in het belang van Israël, de bezetter. Dit naar Libanees voorbeeld. Zonder Fatah in Gaza kan de interne rust terugkeren.
Mario Bergen
LEUVEN
zaterdag, mei 05, 2007
Palestijnse ministers toegang België en Nederland ontzegd
[Reactie aan Nu.nl op "Palestijnse ministers toegang België en Nederland ontzegd"]
Met weerzin las ik het artikel op Nu.nl dat een delegatie van de Palestijnse eenheidsregering niet welkom is in Nederland en België. Eerder was al bekend dat de Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken, Maxime Verhagen, de Palestijnse Eerste minister toegang tot het grondgebied Nederland verbood. Nu blijkt eveneens dat de Palestijnse minister voor Jeugd en Sport, Basem Naim, en diverse andere Palestijnen niet langer welkom zijn in Nederland. Voor hen is het grondgebied en luchtruim van Nederland verboden gebied. Het Palestijns Platform voor Mensenrechten en Solidariteit nodigde deze Palestijnen uit voor een studiedag in Rotterdam op 5 mei 2007.
De Nederlandse Immigratie- en Naturalisatiedienst, resorterende onder het Ministerie van Justitie, spande samen met de Belgische vreemdelingendienst. Met als gevolg dat de Palestijnse delegatie die in België toekwam - en alzo naar Nederland wou - eveneens op het eerste vliegtuig richting Midden-Oosten werd gezet. Het gaat hier zelfs niet meer om een afgewogen standpunt in te nemen tussen de bezettingsstaat Israël en democratisch verkozen parlements- en regeringsleden, maar om een beleid vanuit de Belgische en Nederlandse regering dat duidelijk de Israëlische kaart trekt. De claim dat Hamas Israël niet erkent, wordt klakkeloos overgenomen door het Kwartet van EU, VS, VN en Rusland. Een staat als Israël heeft echter ook verplichtingen, maar daarover zwijgt men in alle talen.
Nederland mag dan al vandaag de bevrijding van de Duitse bezetter, 62 jaar geleden, vieren, maar het zal nog lang duren voor men op de Dam een vrij Palestina kan vieren met deze politiek. Het thema van vandaag is vrijheid, grondrechten en veiligheid. Maar de verplichting voor Israël om de bevolking in bezet gebied volgens mensenrechten en humanitair recht te behandelen staat niet in de beleidsvisie van Tel Aviv. In Israël is er nog steeds algemeen aanvaarde discriminatie op basis van ras, religie en nationale afkomt. Alle burgers kunnen niet gelijkwaardig deelnemen aan het politiek en maatschappelijk leven. Het recht van bestaan is geen kunstmatig iets, maar moet geordend verlopen binnen afgebakende grenzen. Het feit dat Israël sinds de oprichting nog steeds geen grenzen wil erkennen wordt eveneens genegeerd door het Kwartet. Hamas moet Israël erkennen, maar Hamas is een politieke beweging en geen staat, dus heeft dergelijke erkenning voor Israël totaal geen juridische impact. Anderzijds moet Israël het recht op terugkeer voor Palestijnse vluchtelingen aanvaarden, evenals het feit dat de Gazastrook, de Westelijke Jordaanoever, Oost-Jeruzalem en de Golan bezette gebieden zijn.
Vandaag is het precies tien jaar geleden dat 30.000 bomen werden gerooid voor de bouw van nieuwe nederzettingen rondom de oude stad van Jeruzalem op de Djebel Abu'l-Gneim. Ook enkele christelijke heiligdommen en pelgrimplaatsen werden toen niet ontzien. Deze ring van nederzettingen van Groot-Jeruzalem snijdt sindsdien de bezette Westelijke Jordaanoever in twee en zorgt voor het isolement van de Palestijnen in Oost-Jeruzalem. Tussen 1994-2001 liet burgemeester Olmert van Jeruzalem 150 "illegale huizen" verwoesten in bezet Jeruzalem tegenover 134 huizen van 1984 tot zijn aantreden. 3.000 identiteitskaarten werden ingetrokken van 1994 tot juli 1999 tegenover 3.001 pasjes tussen 1967-1994. Misdaad na misdaad, zo richt de Israëlische staat zich op, niet op basis van democratie of mensenrechten.
Mario Bergen, Leuven
Met weerzin las ik het artikel op Nu.nl dat een delegatie van de Palestijnse eenheidsregering niet welkom is in Nederland en België. Eerder was al bekend dat de Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken, Maxime Verhagen, de Palestijnse Eerste minister toegang tot het grondgebied Nederland verbood. Nu blijkt eveneens dat de Palestijnse minister voor Jeugd en Sport, Basem Naim, en diverse andere Palestijnen niet langer welkom zijn in Nederland. Voor hen is het grondgebied en luchtruim van Nederland verboden gebied. Het Palestijns Platform voor Mensenrechten en Solidariteit nodigde deze Palestijnen uit voor een studiedag in Rotterdam op 5 mei 2007.
De Nederlandse Immigratie- en Naturalisatiedienst, resorterende onder het Ministerie van Justitie, spande samen met de Belgische vreemdelingendienst. Met als gevolg dat de Palestijnse delegatie die in België toekwam - en alzo naar Nederland wou - eveneens op het eerste vliegtuig richting Midden-Oosten werd gezet. Het gaat hier zelfs niet meer om een afgewogen standpunt in te nemen tussen de bezettingsstaat Israël en democratisch verkozen parlements- en regeringsleden, maar om een beleid vanuit de Belgische en Nederlandse regering dat duidelijk de Israëlische kaart trekt. De claim dat Hamas Israël niet erkent, wordt klakkeloos overgenomen door het Kwartet van EU, VS, VN en Rusland. Een staat als Israël heeft echter ook verplichtingen, maar daarover zwijgt men in alle talen.
Nederland mag dan al vandaag de bevrijding van de Duitse bezetter, 62 jaar geleden, vieren, maar het zal nog lang duren voor men op de Dam een vrij Palestina kan vieren met deze politiek. Het thema van vandaag is vrijheid, grondrechten en veiligheid. Maar de verplichting voor Israël om de bevolking in bezet gebied volgens mensenrechten en humanitair recht te behandelen staat niet in de beleidsvisie van Tel Aviv. In Israël is er nog steeds algemeen aanvaarde discriminatie op basis van ras, religie en nationale afkomt. Alle burgers kunnen niet gelijkwaardig deelnemen aan het politiek en maatschappelijk leven. Het recht van bestaan is geen kunstmatig iets, maar moet geordend verlopen binnen afgebakende grenzen. Het feit dat Israël sinds de oprichting nog steeds geen grenzen wil erkennen wordt eveneens genegeerd door het Kwartet. Hamas moet Israël erkennen, maar Hamas is een politieke beweging en geen staat, dus heeft dergelijke erkenning voor Israël totaal geen juridische impact. Anderzijds moet Israël het recht op terugkeer voor Palestijnse vluchtelingen aanvaarden, evenals het feit dat de Gazastrook, de Westelijke Jordaanoever, Oost-Jeruzalem en de Golan bezette gebieden zijn.
Vandaag is het precies tien jaar geleden dat 30.000 bomen werden gerooid voor de bouw van nieuwe nederzettingen rondom de oude stad van Jeruzalem op de Djebel Abu'l-Gneim. Ook enkele christelijke heiligdommen en pelgrimplaatsen werden toen niet ontzien. Deze ring van nederzettingen van Groot-Jeruzalem snijdt sindsdien de bezette Westelijke Jordaanoever in twee en zorgt voor het isolement van de Palestijnen in Oost-Jeruzalem. Tussen 1994-2001 liet burgemeester Olmert van Jeruzalem 150 "illegale huizen" verwoesten in bezet Jeruzalem tegenover 134 huizen van 1984 tot zijn aantreden. 3.000 identiteitskaarten werden ingetrokken van 1994 tot juli 1999 tegenover 3.001 pasjes tussen 1967-1994. Misdaad na misdaad, zo richt de Israëlische staat zich op, niet op basis van democratie of mensenrechten.
Mario Bergen, Leuven
maandag, maart 19, 2007
De spijt van Israël
[Reactie naar De Morgen op artikel "Eenheidsregering van Palestijnen stuit op gemengde reacties]
Israël vindt het verdomd spijtig dat Mahmoud Abbas en Ismaël Haniyeh tot een vergelijk gekomen zijn. Gelukkig hebben ze nog steeds de loze argumenten van het "geweld tegen de joodse staat" en de eis tot "erkenning van het bestaansrecht van Israël." Die argumenten worden zoals gewoonlijk netjes overgenomen door de Verenigde Staten die declameren dat het aangehaalde "recht op verzet" van de nieuwe premier "storend is en in tegenspraak met het principe dat geweld moet worden vermeden."
Als geweld moet worden vermeden, kan er iemand in Tel Aviv of Washington dan eens antwoord geven op de vraag hoe het komt dat er in 2006 aan Palestijnse kant 29 keer (!) zoveel doden vielen als aan Israëlische kant?
En dan hebben we het niet over het dagelijkse geweld in de bezette gebieden, waar het Israëlische leger heer en meester is en de Palestijnse bevolking voortdurend terroriseert. Maar dat is natuurlijk geen terrorisme want het gebeurt door een geregeld leger.
De Palestijnen hebben dus geen recht op verzet. Ze moeten op hun knieën gaan en de macht van Israël erkennen, ze moeten bovendien het bestaansrecht erkennen van een staat die hen onderdrukt, hun land afpakt, hun water steelt, hun inkomsten afpakt, hun economie ruïneert en niet zal rusten voor de laatste Palestijn over de Jordaan gejaagd is. Wanneer gaat iemand dat geweld veroordelen?
Ondertussen heeft Israël het bestaansrecht van Palestina evenmin erkend, een land dat veel ouder is en dat op 60 jaar tijd bijna volledig is ingepikt door datzelfde Israël.
Israël vindt het verdomd spijtig dat Mahmoud Abbas en Ismaël Haniyeh tot een vergelijk gekomen zijn. Gelukkig hebben ze nog steeds de loze argumenten van het "geweld tegen de joodse staat" en de eis tot "erkenning van het bestaansrecht van Israël." Die argumenten worden zoals gewoonlijk netjes overgenomen door de Verenigde Staten die declameren dat het aangehaalde "recht op verzet" van de nieuwe premier "storend is en in tegenspraak met het principe dat geweld moet worden vermeden."
Als geweld moet worden vermeden, kan er iemand in Tel Aviv of Washington dan eens antwoord geven op de vraag hoe het komt dat er in 2006 aan Palestijnse kant 29 keer (!) zoveel doden vielen als aan Israëlische kant?
En dan hebben we het niet over het dagelijkse geweld in de bezette gebieden, waar het Israëlische leger heer en meester is en de Palestijnse bevolking voortdurend terroriseert. Maar dat is natuurlijk geen terrorisme want het gebeurt door een geregeld leger.
De Palestijnen hebben dus geen recht op verzet. Ze moeten op hun knieën gaan en de macht van Israël erkennen, ze moeten bovendien het bestaansrecht erkennen van een staat die hen onderdrukt, hun land afpakt, hun water steelt, hun inkomsten afpakt, hun economie ruïneert en niet zal rusten voor de laatste Palestijn over de Jordaan gejaagd is. Wanneer gaat iemand dat geweld veroordelen?
Ondertussen heeft Israël het bestaansrecht van Palestina evenmin erkend, een land dat veel ouder is en dat op 60 jaar tijd bijna volledig is ingepikt door datzelfde Israël.
zondag, maart 18, 2007
Israël wil niets weten van Palestijnse eenheidsregering
[lezersbrief "Israel wil niets weten van nieuwe Palestijnse eenheidsregering"]
"In de krant van vrijdag lees ik dat "Israël wil niets weten van nieuwe Palestijnse eenheidsregering." Dat vind ik zeer eigenaardig en kan ik niet begrijpen, tenzij... Israël met geen enkele Palestijnse regering wil praten. Want de huidige Palestijnse regering wil alle voorgaande akkoorden respecteren, dat is toch wel een genereuze aanbieding, zeker als we weten dat de Israëlische regering ongeveer alle voorgaande akkoorden heeft geschonden.
Wat wil Israël dan nog meer ? Dat de Palestijnse regering Israël erkent ! Als ik een Palestijn was, dan zou ik dat ook zeker en vast niet doen. Want Yasser Arafat heeft dat in 1993 ook al een keer gedaan. En wat was zijn beloning ? Dat hij werd belegerd en gebombardeerd in zijn hoofdkwartier in Ramallah!Als Israël met deze regering niet wil praten, dan betekent dat maar één ding: dat Israël hoegenaamd geen vrede wil.
Pol Van den plas, Gent
"In de krant van vrijdag lees ik dat "Israël wil niets weten van nieuwe Palestijnse eenheidsregering." Dat vind ik zeer eigenaardig en kan ik niet begrijpen, tenzij... Israël met geen enkele Palestijnse regering wil praten. Want de huidige Palestijnse regering wil alle voorgaande akkoorden respecteren, dat is toch wel een genereuze aanbieding, zeker als we weten dat de Israëlische regering ongeveer alle voorgaande akkoorden heeft geschonden.
Wat wil Israël dan nog meer ? Dat de Palestijnse regering Israël erkent ! Als ik een Palestijn was, dan zou ik dat ook zeker en vast niet doen. Want Yasser Arafat heeft dat in 1993 ook al een keer gedaan. En wat was zijn beloning ? Dat hij werd belegerd en gebombardeerd in zijn hoofdkwartier in Ramallah!Als Israël met deze regering niet wil praten, dan betekent dat maar één ding: dat Israël hoegenaamd geen vrede wil.
Pol Van den plas, Gent
vrijdag, maart 16, 2007
Wil Israël wel vrede?
[Lezersbrief aan de VRT - reactie op artikel "Israël boycot ook nieuwe Palestijnse regering" op VRTNIEUWS.net van 15 maart 2007]
De vraag stelt zich niet of de eenheidsregering van Fatah, Hamas en onafhankelijken vrede wil met Israël, maar of deze kunstmatig door geweld opgerichte staat wel vrede wenst.
De Israëlische mensenrechtenorganisatie B'Tselem bezit cijfers die aantonen dat er in 2006 als gevolg van Israëlisch geweld 660 Palestijnen omgekomen zijn. Onder hen bevonden zich 141 Palestijnse kinderen. Dit is een verdriedubbeling tegenover 2005.
2006 was een jaar waarin door Palestijns verzet 23 Israëli's stierven. In dat jaar vielen er 29 keer zoveel Palestijnse als Israëlische doden. Desondanks roept het Kwartet van de V.S., VN, EU en Rusland samen met Israël dat "de Palestijnen eerst het geweld moeten eindigen én afzweren" alvorens er nieuwe onderhandelingen mogelijk zijn.
Mario Bergen, 3010 LEUVEN
De vraag stelt zich niet of de eenheidsregering van Fatah, Hamas en onafhankelijken vrede wil met Israël, maar of deze kunstmatig door geweld opgerichte staat wel vrede wenst.
De Israëlische mensenrechtenorganisatie B'Tselem bezit cijfers die aantonen dat er in 2006 als gevolg van Israëlisch geweld 660 Palestijnen omgekomen zijn. Onder hen bevonden zich 141 Palestijnse kinderen. Dit is een verdriedubbeling tegenover 2005.
2006 was een jaar waarin door Palestijns verzet 23 Israëli's stierven. In dat jaar vielen er 29 keer zoveel Palestijnse als Israëlische doden. Desondanks roept het Kwartet van de V.S., VN, EU en Rusland samen met Israël dat "de Palestijnen eerst het geweld moeten eindigen én afzweren" alvorens er nieuwe onderhandelingen mogelijk zijn.
Mario Bergen, 3010 LEUVEN
Nieuwe Palestijnse regering
[Reactie op "Israël wil niets weten van nieuwe Palestijnse regering" in De Morgen van 16-3]
De Morgen (16.3, p. 15) meldt dat Israël niet met de nieuwe Palestijnse regering wil samenwerken omdat deze regering de Joodse staat niet uitdrukkelijk erkent. Na de democratische verkiezingen werd er een
Hamasregering gevormd. Maar toen draaide Israël, Amerika en Europa de geldkraan dicht. Nu er na internationaal aandringen een regering van nationale eenheid gekomen is, wordt er geëist dat deze regering Israël uitdrukkelijk erkent. Maar wanneer gaan de Verenigde Staten en Europa eindelijk eens van Israël de erkenning van een Palestijnse Staat eisen en het naleven van de resoluties van de UNO ?
Werner De Bus, Brussel
De Morgen (16.3, p. 15) meldt dat Israël niet met de nieuwe Palestijnse regering wil samenwerken omdat deze regering de Joodse staat niet uitdrukkelijk erkent. Na de democratische verkiezingen werd er een
Hamasregering gevormd. Maar toen draaide Israël, Amerika en Europa de geldkraan dicht. Nu er na internationaal aandringen een regering van nationale eenheid gekomen is, wordt er geëist dat deze regering Israël uitdrukkelijk erkent. Maar wanneer gaan de Verenigde Staten en Europa eindelijk eens van Israël de erkenning van een Palestijnse Staat eisen en het naleven van de resoluties van de UNO ?
Werner De Bus, Brussel
vrijdag, januari 19, 2007
Abbas krijgt Israëlische GeldPas
[Lezersbrief aan het NRC Handelsblad n.a.v. artikel "Israël maakt 100 miljoen over naar Palestijnen" (19/01/2007)]
In uw duiken al meteen twee onjuistheden op. Het gaat om 100 miljoen dollar of 77 miljoen euro. Vermits we in West-Europa al vijf jaar werken met de euro is uw titel misleidend. Ofwel vermeld u best "dollar" omwel rekent U het bedrag meteen om. Bovendien gaat dit bedrag niet naar de Palestijnen, maar naar President Abbas van de politieke partij Fatah.
Een deel gaat naar noodhulp, maar de rest is voor de versterking van de elitetroepen van Abbas. Deze militia kreeg al 85 miljoen dollar en gevechtstraining van de V.S., terwijl Israël talrijke vrachtwagens met wapens en kogels naar de Fatah-loodsen reed. Een recordbedrag van 453 miljoen dollar wordt momenteel gevraagd door hulpgroepen in de Verenigde Naties voor de Palestijnen. De Palestijnse economie is totaal ontwricht door de internationale sancties tegen de democratisch verkozen Hamas-regering en de beperkingen opgelegd door de Israëlische bezettingsmacht voor produkten uit de bezette Palestijnse gebieden. Volgens de Verenigde Naties leeft 65 % van de Palestijnen in armoede en zijn drie op tien Palestijnen werkloos. Eén op twee Palestijnen heeft gebrekkige toegang tot voedsel en de medische voorzieningen doen denken aan een ontwikkelingsland in Afrika met grote medicijntekorten.75 % van het recordbedrag van de VN wordt voorzien voor jobcreatie, geldsteun voor arme gezinnen en voedselhulp. De rest moet gaan naar de gezondheidszorg en het onderwijssysteem. De scholen in Palestina zijn door massastakingen twee maanden later pas opengegaan dan normaal. Pas enkele dagen geleden kwam een einde aan de drie maand durende staking van overheidsambtenaren. 165.000 ambtenaren en 1 miljoen Palestijnen die afhankelijk zijn van hun inkomen zagen de voorbije maanden slechts een deel van hun lonen uitbetaald. Dit leidde tot enorme spanningen in de bezette gebieden.
Het AMA-akkoord voor vrije handel vanuit Gaza wordt volledig genegeerd door Israël. Grensovergangen zijn nog minder open dan voor het akkoord een jaar geleden werd afgesloten tussen de Palestijnse en Israëlische autoriteit. Er zijn meer hindernissen voor vrij verkeer van goederen en personen dan eind 1995. Over de beloofde aanleg van een luchthaven en haven wordt niet meer gesproken. Produkten zijn bedorven als ze uiteindelijk de grens over kunnen. Sinds januari 2006 voert Israël toenemend aanvallen uit op de Gazastrook die een grote gevangenis is geworden.Volgens de Palestijnse minister van Financiën, Abu Aisha, was er begin december 2006 al een tekort van 550 miljoen dollar door achtergehouden belastingen door Israël. Nu dit bedrag is opgelopen tot 650 miljoen dollar, wordt daarvan 100 miljoen dollar overgemaakt. Een groot deel van dit geld gaat echter naar de militarisering van de Abbas-getrouwen.
De Europese Unie verhoogde zijn bijdragen voor Palestina met 27 %, maar dit geld gaat niet rechtstreeks naar de Palestijn in de souk of naar de regering, maar komt op de bankrekening van president Abbas. President Abbas krijgt meer en meer het aureool van een Arabische Ceausescu. Terwijl de bevolking is armoede leeft, wordt zijn grootheid als politicus geprezen van Washington, over Londen en Brussel tot Tel Aviv. Abbas is de Conducator (= Leider) die het Palestijnse volk van nederlaag naar nederlaag leidt onder de laag vernis die "vredesonderhandeling" heet. De veiligheidstroepen van Abbas zijn een soort Roemeense Securitate geworden, een goedbetaald privé-leger voor de dictator, dat de persoonlijke vrijheden van de Palestijnen (recht op verzet ondermeer) moet onderdrukken. Abbas beschouwd alle verzetsbewegingen zoals deze van de Hamas-partij als "onwettig". Dat hij zelf een stroman is van de Israëlische bezettingsmacht met een eigen politieke agenda, wordt verzwegen.
Mario Bergen, Leuven
In uw duiken al meteen twee onjuistheden op. Het gaat om 100 miljoen dollar of 77 miljoen euro. Vermits we in West-Europa al vijf jaar werken met de euro is uw titel misleidend. Ofwel vermeld u best "dollar" omwel rekent U het bedrag meteen om. Bovendien gaat dit bedrag niet naar de Palestijnen, maar naar President Abbas van de politieke partij Fatah.
Een deel gaat naar noodhulp, maar de rest is voor de versterking van de elitetroepen van Abbas. Deze militia kreeg al 85 miljoen dollar en gevechtstraining van de V.S., terwijl Israël talrijke vrachtwagens met wapens en kogels naar de Fatah-loodsen reed. Een recordbedrag van 453 miljoen dollar wordt momenteel gevraagd door hulpgroepen in de Verenigde Naties voor de Palestijnen. De Palestijnse economie is totaal ontwricht door de internationale sancties tegen de democratisch verkozen Hamas-regering en de beperkingen opgelegd door de Israëlische bezettingsmacht voor produkten uit de bezette Palestijnse gebieden. Volgens de Verenigde Naties leeft 65 % van de Palestijnen in armoede en zijn drie op tien Palestijnen werkloos. Eén op twee Palestijnen heeft gebrekkige toegang tot voedsel en de medische voorzieningen doen denken aan een ontwikkelingsland in Afrika met grote medicijntekorten.75 % van het recordbedrag van de VN wordt voorzien voor jobcreatie, geldsteun voor arme gezinnen en voedselhulp. De rest moet gaan naar de gezondheidszorg en het onderwijssysteem. De scholen in Palestina zijn door massastakingen twee maanden later pas opengegaan dan normaal. Pas enkele dagen geleden kwam een einde aan de drie maand durende staking van overheidsambtenaren. 165.000 ambtenaren en 1 miljoen Palestijnen die afhankelijk zijn van hun inkomen zagen de voorbije maanden slechts een deel van hun lonen uitbetaald. Dit leidde tot enorme spanningen in de bezette gebieden.
Het AMA-akkoord voor vrije handel vanuit Gaza wordt volledig genegeerd door Israël. Grensovergangen zijn nog minder open dan voor het akkoord een jaar geleden werd afgesloten tussen de Palestijnse en Israëlische autoriteit. Er zijn meer hindernissen voor vrij verkeer van goederen en personen dan eind 1995. Over de beloofde aanleg van een luchthaven en haven wordt niet meer gesproken. Produkten zijn bedorven als ze uiteindelijk de grens over kunnen. Sinds januari 2006 voert Israël toenemend aanvallen uit op de Gazastrook die een grote gevangenis is geworden.Volgens de Palestijnse minister van Financiën, Abu Aisha, was er begin december 2006 al een tekort van 550 miljoen dollar door achtergehouden belastingen door Israël. Nu dit bedrag is opgelopen tot 650 miljoen dollar, wordt daarvan 100 miljoen dollar overgemaakt. Een groot deel van dit geld gaat echter naar de militarisering van de Abbas-getrouwen.
De Europese Unie verhoogde zijn bijdragen voor Palestina met 27 %, maar dit geld gaat niet rechtstreeks naar de Palestijn in de souk of naar de regering, maar komt op de bankrekening van president Abbas. President Abbas krijgt meer en meer het aureool van een Arabische Ceausescu. Terwijl de bevolking is armoede leeft, wordt zijn grootheid als politicus geprezen van Washington, over Londen en Brussel tot Tel Aviv. Abbas is de Conducator (= Leider) die het Palestijnse volk van nederlaag naar nederlaag leidt onder de laag vernis die "vredesonderhandeling" heet. De veiligheidstroepen van Abbas zijn een soort Roemeense Securitate geworden, een goedbetaald privé-leger voor de dictator, dat de persoonlijke vrijheden van de Palestijnen (recht op verzet ondermeer) moet onderdrukken. Abbas beschouwd alle verzetsbewegingen zoals deze van de Hamas-partij als "onwettig". Dat hij zelf een stroman is van de Israëlische bezettingsmacht met een eigen politieke agenda, wordt verzwegen.
Mario Bergen, Leuven
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
