Reactie op : “Ambtenaren krijgen weer volledig salaris.” (DS 5 juli 2007)
Het was maar een klein berichtje in de krant. Maar het is een essentieel element voor wie de toestand in Palestina wil begrijpen. Zolang Hamas in de regering zat, hebben Israël en haar internationale vrienden de werking van deze regering gedwarsboomd. Het achterhouden van geld, is daar slechts één klein voorbeeld van. De Palestijnen konden onmogelijk een goed functionerende samenleving opbouwen. Ook de Israëlische bezetting met de muur, de checkpoints, de nieuwe nederzettingen, … maken dit onmogelijk. Het was voorspelbaar dat dit zou escaleren.
In elke gemeenschap die op een onrechtvaardige manier onderdrukt wordt, ontstaat vroeg of laat de drang om hun rechten met geweld te verdedigen. Bij mensen die opgroeiden onder de militaire controle van een agressieve bezetter, is die keuze sneller gemaakt.
Wil men echt vrede in het Midden Oosten ? Dan moet men de Palestijnen eindelijk de kans geven om volwaardige partners te worden. Een belangrijke stap daarin is het recht op een eigen democratische staat. Dat zal niet lukken zolang Israël ongestraft alle VN-resoluties naast zich mag blijven neerleggen.
ria cabus
Posts tonen met het label erkenning. Alle posts tonen
Posts tonen met het label erkenning. Alle posts tonen
zondag, juli 08, 2007
donderdag, juli 05, 2007
Hamas als betrouwbare gesprekspartner
Reactie op NOS
De winst voor de Palestijnse nationalisten van Hamas bij de parlementsverkiezingen van 25 januari 2006 kan niet anders uitgelegd worden als een duidelijke keuze van de Palestijnse kiezer. Een keuze tegen de corruptie van Fatah en het vastgelopen vredesproces en de belabberde sociale- en economische situatie in Palestina.
Alhoewel Hamas een absolute meerderheid had, vroeg het Fatah om samen de Palestijnse gebieden te besturen. Fatah wees dit af en bood obstructie, ondermeer door samenwerking te verbieden met ministers van Hamas. Men weigerde zich te schikken met het overheidsapparaat. Fatah kreeg wel wapens van de Amerikanen via Amman en Cairo voor de troepen onder het gezag van president Abu Mazen. Een economische boycot door het Kwartet maakte van de Palestijnse gebieden een ontwikkelingsland.
Door de tegenkanting van Fatah met hulp van Amerikaanse en Israëlische geheime diensten, wou men de Hamas-regering ten val brengen en vernietigen. Hamas had geen ander alternatief dan deze poging voor te zijn door de macht in de Gazastrook te herstellen en Israëlische collaborateurs binnen Fatah te verwijderen.
Hamas liet zien dat het snel de anarchie in de Gazastrook de kop kon indrukken. Het liet zien dat het werkelijk verschilt met Israëlische marionetten zoals Abbas. Binnen de kortste tijd zorgde de nationalistische partij niet alleen voor orde en rust, maar gaf het een duidelijk signaal dat het werk wil maken van een gevangenenruil. Israël steunde lange tijd sinds eind jaren zeventig Hamas. In een poging om de PLO en het leiderschap van Yasser Arafat te ondermijnen, gaf Eerste minister Menachem Begin in 1978 de toestemming aan Sheik Ahmad Yassin voor de oprichting van een “humanitaire” organisatie bekend als de Mujama. Begin en opvolger Yitzak Samir zagen niet veel kwaads in Moslimse Broeders in bezet Palestina. Israël gaf ze jobs, een maandwedde, militaire training en wapens. Sheik Yassin mocht een krant oprichten en een netwerk van goede doelen. Voor Sharon moest het verkozen Palestijns leiderschap worden vernietigd. Hun misdaad was het volk verdedigen op een vreedzame, politieke manier. Een vredelievende kopie van Ghandi’s beweging voor de Palestijnen zou de steun van de hele wereld krijgen, en dat was wel het laatste wat Sharon wou. Verkozen raden en burgemeesters werden in 1982 door hem ontslagen of opgepakt.
Als men toen kon praten met een voorloper met Hamas, waarom zou dit nu dan niet kunnen? Door de vrijlating van journalist Alan Johnston en te zorgen voor een veilige toestand voor buitenlanders maakt Hamas duidelijk dat het een betrouwbare gesprekspartner is die voor stabiliteit kan zorgen in Gaza.
Enkel moet de politieke wil aanwezig zijn in Israël. Op de Westelijke Jordaanoever bevinden zich momenteel 161 joodse nederzettingen en 96 zogenaamde wilde kolonies. Sharon zag deze nederzettingen als joker bij vredesbesprekingen om bezit te nemen van de Westelijke Jordaanoever. Een Routekaart moet meer zijn dan enkel Palestijnen verplichten om iets te doen aan de veiligheid. Israël moet laten zien dat het mazig net op de Westbank van 795 kilometer eenzijdig-joodse wegen, tunnels en viaducten, zeven grote industriële gebieden als economische peiler van de bezetting en 190 Palestijnse bevolkingseilandjes voorbijgestreefd is.
Na zestig jaar blijkt Israël niet rijp voor een democratische samenleving waar Palestijnen en Israëli’s in één staat dezelfde rechten hebben. Het systeem van Apartheid en bezetting lijkt alleen te escaleren zolang een oplossing uitblijft. De noden en behoeften van het Palestijnse volk zijn totaal verschillend met deze van Israëli’s. Als Israël slim is geeft ze Hamas een kans om de boel te beredderen in Gaza. Als dit project van zelfbestuur slaagt, kan dit worden uitgebreid naar andere delen van het historische Palestina en zal Israël zelf toegevingen moeten doen zoals het ontmantelen van kolonies op de bezette Westelijke Jordaanoever en het opheffen van het apartheidssysteem in Palestina. Als Israël kiest voor een geweldsoplossing en de Gazastrook blijft bombarderen zoals vanmorgen en vorige week, ziet zowel de toekomst van het Palestijnse volk als dat van Israël er miserabel uit.
Mario Bergen
LEUVEN
De winst voor de Palestijnse nationalisten van Hamas bij de parlementsverkiezingen van 25 januari 2006 kan niet anders uitgelegd worden als een duidelijke keuze van de Palestijnse kiezer. Een keuze tegen de corruptie van Fatah en het vastgelopen vredesproces en de belabberde sociale- en economische situatie in Palestina.
Alhoewel Hamas een absolute meerderheid had, vroeg het Fatah om samen de Palestijnse gebieden te besturen. Fatah wees dit af en bood obstructie, ondermeer door samenwerking te verbieden met ministers van Hamas. Men weigerde zich te schikken met het overheidsapparaat. Fatah kreeg wel wapens van de Amerikanen via Amman en Cairo voor de troepen onder het gezag van president Abu Mazen. Een economische boycot door het Kwartet maakte van de Palestijnse gebieden een ontwikkelingsland.
Door de tegenkanting van Fatah met hulp van Amerikaanse en Israëlische geheime diensten, wou men de Hamas-regering ten val brengen en vernietigen. Hamas had geen ander alternatief dan deze poging voor te zijn door de macht in de Gazastrook te herstellen en Israëlische collaborateurs binnen Fatah te verwijderen.
Hamas liet zien dat het snel de anarchie in de Gazastrook de kop kon indrukken. Het liet zien dat het werkelijk verschilt met Israëlische marionetten zoals Abbas. Binnen de kortste tijd zorgde de nationalistische partij niet alleen voor orde en rust, maar gaf het een duidelijk signaal dat het werk wil maken van een gevangenenruil. Israël steunde lange tijd sinds eind jaren zeventig Hamas. In een poging om de PLO en het leiderschap van Yasser Arafat te ondermijnen, gaf Eerste minister Menachem Begin in 1978 de toestemming aan Sheik Ahmad Yassin voor de oprichting van een “humanitaire” organisatie bekend als de Mujama. Begin en opvolger Yitzak Samir zagen niet veel kwaads in Moslimse Broeders in bezet Palestina. Israël gaf ze jobs, een maandwedde, militaire training en wapens. Sheik Yassin mocht een krant oprichten en een netwerk van goede doelen. Voor Sharon moest het verkozen Palestijns leiderschap worden vernietigd. Hun misdaad was het volk verdedigen op een vreedzame, politieke manier. Een vredelievende kopie van Ghandi’s beweging voor de Palestijnen zou de steun van de hele wereld krijgen, en dat was wel het laatste wat Sharon wou. Verkozen raden en burgemeesters werden in 1982 door hem ontslagen of opgepakt.
Als men toen kon praten met een voorloper met Hamas, waarom zou dit nu dan niet kunnen? Door de vrijlating van journalist Alan Johnston en te zorgen voor een veilige toestand voor buitenlanders maakt Hamas duidelijk dat het een betrouwbare gesprekspartner is die voor stabiliteit kan zorgen in Gaza.
Enkel moet de politieke wil aanwezig zijn in Israël. Op de Westelijke Jordaanoever bevinden zich momenteel 161 joodse nederzettingen en 96 zogenaamde wilde kolonies. Sharon zag deze nederzettingen als joker bij vredesbesprekingen om bezit te nemen van de Westelijke Jordaanoever. Een Routekaart moet meer zijn dan enkel Palestijnen verplichten om iets te doen aan de veiligheid. Israël moet laten zien dat het mazig net op de Westbank van 795 kilometer eenzijdig-joodse wegen, tunnels en viaducten, zeven grote industriële gebieden als economische peiler van de bezetting en 190 Palestijnse bevolkingseilandjes voorbijgestreefd is.
Na zestig jaar blijkt Israël niet rijp voor een democratische samenleving waar Palestijnen en Israëli’s in één staat dezelfde rechten hebben. Het systeem van Apartheid en bezetting lijkt alleen te escaleren zolang een oplossing uitblijft. De noden en behoeften van het Palestijnse volk zijn totaal verschillend met deze van Israëli’s. Als Israël slim is geeft ze Hamas een kans om de boel te beredderen in Gaza. Als dit project van zelfbestuur slaagt, kan dit worden uitgebreid naar andere delen van het historische Palestina en zal Israël zelf toegevingen moeten doen zoals het ontmantelen van kolonies op de bezette Westelijke Jordaanoever en het opheffen van het apartheidssysteem in Palestina. Als Israël kiest voor een geweldsoplossing en de Gazastrook blijft bombarderen zoals vanmorgen en vorige week, ziet zowel de toekomst van het Palestijnse volk als dat van Israël er miserabel uit.
Mario Bergen
LEUVEN
maandag, maart 19, 2007
De spijt van Israël
[Reactie naar De Morgen op artikel "Eenheidsregering van Palestijnen stuit op gemengde reacties]
Israël vindt het verdomd spijtig dat Mahmoud Abbas en Ismaël Haniyeh tot een vergelijk gekomen zijn. Gelukkig hebben ze nog steeds de loze argumenten van het "geweld tegen de joodse staat" en de eis tot "erkenning van het bestaansrecht van Israël." Die argumenten worden zoals gewoonlijk netjes overgenomen door de Verenigde Staten die declameren dat het aangehaalde "recht op verzet" van de nieuwe premier "storend is en in tegenspraak met het principe dat geweld moet worden vermeden."
Als geweld moet worden vermeden, kan er iemand in Tel Aviv of Washington dan eens antwoord geven op de vraag hoe het komt dat er in 2006 aan Palestijnse kant 29 keer (!) zoveel doden vielen als aan Israëlische kant?
En dan hebben we het niet over het dagelijkse geweld in de bezette gebieden, waar het Israëlische leger heer en meester is en de Palestijnse bevolking voortdurend terroriseert. Maar dat is natuurlijk geen terrorisme want het gebeurt door een geregeld leger.
De Palestijnen hebben dus geen recht op verzet. Ze moeten op hun knieën gaan en de macht van Israël erkennen, ze moeten bovendien het bestaansrecht erkennen van een staat die hen onderdrukt, hun land afpakt, hun water steelt, hun inkomsten afpakt, hun economie ruïneert en niet zal rusten voor de laatste Palestijn over de Jordaan gejaagd is. Wanneer gaat iemand dat geweld veroordelen?
Ondertussen heeft Israël het bestaansrecht van Palestina evenmin erkend, een land dat veel ouder is en dat op 60 jaar tijd bijna volledig is ingepikt door datzelfde Israël.
Israël vindt het verdomd spijtig dat Mahmoud Abbas en Ismaël Haniyeh tot een vergelijk gekomen zijn. Gelukkig hebben ze nog steeds de loze argumenten van het "geweld tegen de joodse staat" en de eis tot "erkenning van het bestaansrecht van Israël." Die argumenten worden zoals gewoonlijk netjes overgenomen door de Verenigde Staten die declameren dat het aangehaalde "recht op verzet" van de nieuwe premier "storend is en in tegenspraak met het principe dat geweld moet worden vermeden."
Als geweld moet worden vermeden, kan er iemand in Tel Aviv of Washington dan eens antwoord geven op de vraag hoe het komt dat er in 2006 aan Palestijnse kant 29 keer (!) zoveel doden vielen als aan Israëlische kant?
En dan hebben we het niet over het dagelijkse geweld in de bezette gebieden, waar het Israëlische leger heer en meester is en de Palestijnse bevolking voortdurend terroriseert. Maar dat is natuurlijk geen terrorisme want het gebeurt door een geregeld leger.
De Palestijnen hebben dus geen recht op verzet. Ze moeten op hun knieën gaan en de macht van Israël erkennen, ze moeten bovendien het bestaansrecht erkennen van een staat die hen onderdrukt, hun land afpakt, hun water steelt, hun inkomsten afpakt, hun economie ruïneert en niet zal rusten voor de laatste Palestijn over de Jordaan gejaagd is. Wanneer gaat iemand dat geweld veroordelen?
Ondertussen heeft Israël het bestaansrecht van Palestina evenmin erkend, een land dat veel ouder is en dat op 60 jaar tijd bijna volledig is ingepikt door datzelfde Israël.
zondag, maart 18, 2007
Israël wil niets weten van Palestijnse eenheidsregering
[lezersbrief "Israel wil niets weten van nieuwe Palestijnse eenheidsregering"]
"In de krant van vrijdag lees ik dat "Israël wil niets weten van nieuwe Palestijnse eenheidsregering." Dat vind ik zeer eigenaardig en kan ik niet begrijpen, tenzij... Israël met geen enkele Palestijnse regering wil praten. Want de huidige Palestijnse regering wil alle voorgaande akkoorden respecteren, dat is toch wel een genereuze aanbieding, zeker als we weten dat de Israëlische regering ongeveer alle voorgaande akkoorden heeft geschonden.
Wat wil Israël dan nog meer ? Dat de Palestijnse regering Israël erkent ! Als ik een Palestijn was, dan zou ik dat ook zeker en vast niet doen. Want Yasser Arafat heeft dat in 1993 ook al een keer gedaan. En wat was zijn beloning ? Dat hij werd belegerd en gebombardeerd in zijn hoofdkwartier in Ramallah!Als Israël met deze regering niet wil praten, dan betekent dat maar één ding: dat Israël hoegenaamd geen vrede wil.
Pol Van den plas, Gent
"In de krant van vrijdag lees ik dat "Israël wil niets weten van nieuwe Palestijnse eenheidsregering." Dat vind ik zeer eigenaardig en kan ik niet begrijpen, tenzij... Israël met geen enkele Palestijnse regering wil praten. Want de huidige Palestijnse regering wil alle voorgaande akkoorden respecteren, dat is toch wel een genereuze aanbieding, zeker als we weten dat de Israëlische regering ongeveer alle voorgaande akkoorden heeft geschonden.
Wat wil Israël dan nog meer ? Dat de Palestijnse regering Israël erkent ! Als ik een Palestijn was, dan zou ik dat ook zeker en vast niet doen. Want Yasser Arafat heeft dat in 1993 ook al een keer gedaan. En wat was zijn beloning ? Dat hij werd belegerd en gebombardeerd in zijn hoofdkwartier in Ramallah!Als Israël met deze regering niet wil praten, dan betekent dat maar één ding: dat Israël hoegenaamd geen vrede wil.
Pol Van den plas, Gent
vrijdag, maart 16, 2007
Wil Israël wel vrede?
[Lezersbrief aan de VRT - reactie op artikel "Israël boycot ook nieuwe Palestijnse regering" op VRTNIEUWS.net van 15 maart 2007]
De vraag stelt zich niet of de eenheidsregering van Fatah, Hamas en onafhankelijken vrede wil met Israël, maar of deze kunstmatig door geweld opgerichte staat wel vrede wenst.
De Israëlische mensenrechtenorganisatie B'Tselem bezit cijfers die aantonen dat er in 2006 als gevolg van Israëlisch geweld 660 Palestijnen omgekomen zijn. Onder hen bevonden zich 141 Palestijnse kinderen. Dit is een verdriedubbeling tegenover 2005.
2006 was een jaar waarin door Palestijns verzet 23 Israëli's stierven. In dat jaar vielen er 29 keer zoveel Palestijnse als Israëlische doden. Desondanks roept het Kwartet van de V.S., VN, EU en Rusland samen met Israël dat "de Palestijnen eerst het geweld moeten eindigen én afzweren" alvorens er nieuwe onderhandelingen mogelijk zijn.
Mario Bergen, 3010 LEUVEN
De vraag stelt zich niet of de eenheidsregering van Fatah, Hamas en onafhankelijken vrede wil met Israël, maar of deze kunstmatig door geweld opgerichte staat wel vrede wenst.
De Israëlische mensenrechtenorganisatie B'Tselem bezit cijfers die aantonen dat er in 2006 als gevolg van Israëlisch geweld 660 Palestijnen omgekomen zijn. Onder hen bevonden zich 141 Palestijnse kinderen. Dit is een verdriedubbeling tegenover 2005.
2006 was een jaar waarin door Palestijns verzet 23 Israëli's stierven. In dat jaar vielen er 29 keer zoveel Palestijnse als Israëlische doden. Desondanks roept het Kwartet van de V.S., VN, EU en Rusland samen met Israël dat "de Palestijnen eerst het geweld moeten eindigen én afzweren" alvorens er nieuwe onderhandelingen mogelijk zijn.
Mario Bergen, 3010 LEUVEN
Nieuwe Palestijnse regering
[Reactie op "Israël wil niets weten van nieuwe Palestijnse regering" in De Morgen van 16-3]
De Morgen (16.3, p. 15) meldt dat Israël niet met de nieuwe Palestijnse regering wil samenwerken omdat deze regering de Joodse staat niet uitdrukkelijk erkent. Na de democratische verkiezingen werd er een
Hamasregering gevormd. Maar toen draaide Israël, Amerika en Europa de geldkraan dicht. Nu er na internationaal aandringen een regering van nationale eenheid gekomen is, wordt er geëist dat deze regering Israël uitdrukkelijk erkent. Maar wanneer gaan de Verenigde Staten en Europa eindelijk eens van Israël de erkenning van een Palestijnse Staat eisen en het naleven van de resoluties van de UNO ?
Werner De Bus, Brussel
De Morgen (16.3, p. 15) meldt dat Israël niet met de nieuwe Palestijnse regering wil samenwerken omdat deze regering de Joodse staat niet uitdrukkelijk erkent. Na de democratische verkiezingen werd er een
Hamasregering gevormd. Maar toen draaide Israël, Amerika en Europa de geldkraan dicht. Nu er na internationaal aandringen een regering van nationale eenheid gekomen is, wordt er geëist dat deze regering Israël uitdrukkelijk erkent. Maar wanneer gaan de Verenigde Staten en Europa eindelijk eens van Israël de erkenning van een Palestijnse Staat eisen en het naleven van de resoluties van de UNO ?
Werner De Bus, Brussel
woensdag, februari 28, 2007
Waarom moet Palestijnse regering Israël erkennen (2)
Beste Robert,
In je commentaar op de reactie van Ine pieters zeg je dat een erkenning van de staat Israël goed zou zijn voor de Palestijnen. Je poneert de voluntaristische stelling dat "vrede en wederzijdse erkenning hand in hand gaan," een "logica" waaraan volgens jou "de Palestijnse leiders al jaren ontsnappen." Laat ons het waarheidsgehalte van die stelling eens goed analyseren. Ten eerste wil Israël de Palestijnse staat niet erkennen. Het ontneemt al jaren alle mogelijkheden aan de Palestijnse autoriteit om een beleid te voeren: Israël houdt systematisch geïnde belastingen achter die eigendom zijn van de Palestijnse bevolking. Israël blokkeert grensovergangen en belemmert de bewegingsvrijheid van mensen en goederen op alle mogelijke manieren. Meer nog: Israël steelt voortdurend grond en grondstoffen, waaronder de cruciale drinkwatervoorraden. Met zijn koloniale bezettingspolitiek overtreedt het land al 40 jaar alle internationale rechtsregels. Waarom moeten de Palestijnen in Gods naam dan eerst Israël erkennen? Ten tweede heeft het verleden uitgewezen dat de logica waarover je spreekt helemaal niet bestaat. In het verleden heeft Israël zich nooit aan enige afspraak gehouden en is voorturend doorgegaan met het creëren van nieuwe voldongen feiten, zo werd er tijdens wapenbestanden of officiële 'vredesbesprekingen' onderverdroten verder gebouwd aan de illegale kolonies en aan de apartheidsmuur. Er is dus geen vertrouwen aan de kant van het Palestijnse volk want Israël heeft zich keer op keer niet gehouden aan de afspraken. De eerste stap moet dus komen van de agressor uit Tel Aviv dus.
Volgens jou heeft Israel geen apartheidspolitiek en heeft het land een democratische grondslag die uniek is in het Midden Oosten. Vertel me dan eens waarom het land zich de 'joodse staat' noemt? De wetgeving bulkt van dicriminerende regels voor iedereen die niet jood is. Inwijkelingen uit de joodse diaspora uit pakweg Nieuwzeeland die voorheen niets met het land te maken hadden hebben meer rechten dan Palestijnse families die er al generaties wonen. Uitspraken zoals die van Minister Avigdor Lieberman zijn geen uitzondering in de Israëlische politiek. De extreem-rechtse politicus wilde bussen inleggen om "Palestijnse Israëli's in de Jordaan te dumpen." Niet erg democratisch. Maar wel perfect in overeenstemming met het Zionisme, de fascistische ideologie waarop het staatsbestel vanaf het prille begin is gebaseerd. Overigens zijn de grenzen van Israël nog steeds niet bepaald omdat men nog steeds bezig is van die op te schuiven richting Jordaan.
Gezien de wurggreep van Israël op de Palestijnen is het niet verwonderlijk dat er institutionele wanorde en verdeeldheid heerst onder de Palestijnse leiding. Ondanks die omstandigheden slaagden ze er toch in om democratische verkiezingen te houden vorig jaar. Een niet geringe prestatie. Nochtans is de reactie van Israël en de internationale gemeenschap nog steeds beschamend en het beste bewijs dat men gewoon geen democratisch bestel wil voor het Palestijnse volk.
In je commentaar op de reactie van Ine pieters zeg je dat een erkenning van de staat Israël goed zou zijn voor de Palestijnen. Je poneert de voluntaristische stelling dat "vrede en wederzijdse erkenning hand in hand gaan," een "logica" waaraan volgens jou "de Palestijnse leiders al jaren ontsnappen." Laat ons het waarheidsgehalte van die stelling eens goed analyseren. Ten eerste wil Israël de Palestijnse staat niet erkennen. Het ontneemt al jaren alle mogelijkheden aan de Palestijnse autoriteit om een beleid te voeren: Israël houdt systematisch geïnde belastingen achter die eigendom zijn van de Palestijnse bevolking. Israël blokkeert grensovergangen en belemmert de bewegingsvrijheid van mensen en goederen op alle mogelijke manieren. Meer nog: Israël steelt voortdurend grond en grondstoffen, waaronder de cruciale drinkwatervoorraden. Met zijn koloniale bezettingspolitiek overtreedt het land al 40 jaar alle internationale rechtsregels. Waarom moeten de Palestijnen in Gods naam dan eerst Israël erkennen? Ten tweede heeft het verleden uitgewezen dat de logica waarover je spreekt helemaal niet bestaat. In het verleden heeft Israël zich nooit aan enige afspraak gehouden en is voorturend doorgegaan met het creëren van nieuwe voldongen feiten, zo werd er tijdens wapenbestanden of officiële 'vredesbesprekingen' onderverdroten verder gebouwd aan de illegale kolonies en aan de apartheidsmuur. Er is dus geen vertrouwen aan de kant van het Palestijnse volk want Israël heeft zich keer op keer niet gehouden aan de afspraken. De eerste stap moet dus komen van de agressor uit Tel Aviv dus.
Volgens jou heeft Israel geen apartheidspolitiek en heeft het land een democratische grondslag die uniek is in het Midden Oosten. Vertel me dan eens waarom het land zich de 'joodse staat' noemt? De wetgeving bulkt van dicriminerende regels voor iedereen die niet jood is. Inwijkelingen uit de joodse diaspora uit pakweg Nieuwzeeland die voorheen niets met het land te maken hadden hebben meer rechten dan Palestijnse families die er al generaties wonen. Uitspraken zoals die van Minister Avigdor Lieberman zijn geen uitzondering in de Israëlische politiek. De extreem-rechtse politicus wilde bussen inleggen om "Palestijnse Israëli's in de Jordaan te dumpen." Niet erg democratisch. Maar wel perfect in overeenstemming met het Zionisme, de fascistische ideologie waarop het staatsbestel vanaf het prille begin is gebaseerd. Overigens zijn de grenzen van Israël nog steeds niet bepaald omdat men nog steeds bezig is van die op te schuiven richting Jordaan.
Gezien de wurggreep van Israël op de Palestijnen is het niet verwonderlijk dat er institutionele wanorde en verdeeldheid heerst onder de Palestijnse leiding. Ondanks die omstandigheden slaagden ze er toch in om democratische verkiezingen te houden vorig jaar. Een niet geringe prestatie. Nochtans is de reactie van Israël en de internationale gemeenschap nog steeds beschamend en het beste bewijs dat men gewoon geen democratisch bestel wil voor het Palestijnse volk.
zondag, februari 18, 2007
Waarom moet Palestijnse regering Israël erkennen?
Waarom wordt er steeds van de Palestijnse regering verwacht dat ze Israël erkennen? Israël heeft geen officiële landsgrenzen, dus wat moet er dan erkendworden? Israël bezet al jaren Palestijns grondgebied zonder het bestaansrechtvan een Palestijnse staat te erkennen!
Israël bezigt actief een binnenlandse apartheidspolitiek: Arabische inwoners hebben niet dezelfde rechten als joodse inwoners. Wat moet er dan juist erkend worden?
Ine Pieters
Israël bezigt actief een binnenlandse apartheidspolitiek: Arabische inwoners hebben niet dezelfde rechten als joodse inwoners. Wat moet er dan juist erkend worden?
Ine Pieters
dinsdag, februari 13, 2007
Nederlandse Minister Bot maakt het weer te bot
[Lezersbrief aan Trouw n.a.v. "Bot: 'Palestijnen moeten Israël erkennen"]
Uittredend Nederlands minister van Buitenlandse Zaken Bot raaskalt. De Palestijnse partijen Hamas en Fatah moeten Israël volledig erkennen, dus als een bezettingsmacht van 78 % van het historische Palestina. Daar staat geen enkele eis tegenover in de richting van Israël dat VN-resolutie na resolutie naast zich neerlegt en al decennia het Palestijnse volk bezet en kleineert.
In dat geval is het raadzamer aan te sluiten bij de Iraanse president Ahmadinejad. Nee, deze vroeg niet op 27 oktober 2005 om Israël van de kaart te vegen, maar wel om een einde te maken aan de Amerikaanse en Israëlische bezettingspolitiek en die te vervangen.
Ahmadinejad citeerde Iman Khomeini die zei "Dit regime dat Jeruzalem bezet moet worden verwijderd uit de bladzijden van de geschiedenis." De Iraanse president vond dat erg wijs. Het onderwerp van de Palestijnen is geen onderwerp waarover we een compromis kunnen toelaten. Is het mogelijk dat een (islamitisch) front een ander front (een land) toelaat in zijn eigen hart? Dit betekent een nederlaag voor de islamitische wereld.
Het was de krant The New York Times die "het verwijderen van een zionistisch regime dat Jeruzalem bezet" vertaalde als "de Iraanse president wil Israël van de landkaart vegen". Noch Ahmadinejad, noch Ayatollah Khomeini spraken over een "kaart." Ze wildeden alleen een machtswissel in Palestina zodat het Palestijnse volk niet langer bezet wordt.
Ahmadinejad zei "als het westen gelooft in zes miljoen joodse doden tijdens W.O.II, dan moet men hen een plaats geven in Europa." De Duitse tv-zender N24 vertaalde dit als "Ahmadinejad noemt de Holocaust een mythe als Europees voorwendsel om een joodse staat in de islamitische wereld te vestigen." Andere nieuwsbronnen namen deze wel erg vrije vertaling over.
Minister Bot zegt nu dat de Palestijnen Israël moeten herkennen. Welk Israël? Een Israël met grenzen tot de Tigris en de Litani? Een Israël waarin Arabische Palestijnen tweederangsburgers blijven in een joodse apartheidsstaat? Een Israël dat naar believen niet-joden uit zijn staat kan zetten? Ben Gurion was heel juist in zijn bewering "De waarheid is dat wij politiek gezien de agressors zijn en zij verdedigen zich alleen maar. Het land is van hen, omdat zij er wonen, terwijl wij er naartoe willen gaan om er te gaan wonen, en vanuit hun standpunt bekeken willen wij een stuk van hun land afnemen, terwijl wij er nog niet eens zijn."
Voor het einde van het Britse mandaad (15 mei 1948) en voor enige interventie van Arabische staten hadden joodse zionisten al gebruik gemaakt van hun militair en organisatorisch voordeel. Tiberias werd bezet op 19 april 1948, Haifa op 22 april, Jaffa op 28 april, de Arabische wijken van de Nieuwe Stad Jeruzalem op 30 april, Beisan op 8 mei, Safad op 10 mei en Acre op 14 mei. Dit in tegenstelling met de Palestijnse Arabieren die geen enkel deel van de voorziene gebieden voor joden volgens het verdelingsplan bezette. En dan keihard blijven beweren dat de Arabieren zijn begonnen met de oorlog en alleen hen beschuldigen van geweld en het niet respecteren van afspraken? Dat is wel erg Bot.
Mario Bergen
Uittredend Nederlands minister van Buitenlandse Zaken Bot raaskalt. De Palestijnse partijen Hamas en Fatah moeten Israël volledig erkennen, dus als een bezettingsmacht van 78 % van het historische Palestina. Daar staat geen enkele eis tegenover in de richting van Israël dat VN-resolutie na resolutie naast zich neerlegt en al decennia het Palestijnse volk bezet en kleineert.
In dat geval is het raadzamer aan te sluiten bij de Iraanse president Ahmadinejad. Nee, deze vroeg niet op 27 oktober 2005 om Israël van de kaart te vegen, maar wel om een einde te maken aan de Amerikaanse en Israëlische bezettingspolitiek en die te vervangen.
Ahmadinejad citeerde Iman Khomeini die zei "Dit regime dat Jeruzalem bezet moet worden verwijderd uit de bladzijden van de geschiedenis." De Iraanse president vond dat erg wijs. Het onderwerp van de Palestijnen is geen onderwerp waarover we een compromis kunnen toelaten. Is het mogelijk dat een (islamitisch) front een ander front (een land) toelaat in zijn eigen hart? Dit betekent een nederlaag voor de islamitische wereld.
Het was de krant The New York Times die "het verwijderen van een zionistisch regime dat Jeruzalem bezet" vertaalde als "de Iraanse president wil Israël van de landkaart vegen". Noch Ahmadinejad, noch Ayatollah Khomeini spraken over een "kaart." Ze wildeden alleen een machtswissel in Palestina zodat het Palestijnse volk niet langer bezet wordt.
Ahmadinejad zei "als het westen gelooft in zes miljoen joodse doden tijdens W.O.II, dan moet men hen een plaats geven in Europa." De Duitse tv-zender N24 vertaalde dit als "Ahmadinejad noemt de Holocaust een mythe als Europees voorwendsel om een joodse staat in de islamitische wereld te vestigen." Andere nieuwsbronnen namen deze wel erg vrije vertaling over.
Minister Bot zegt nu dat de Palestijnen Israël moeten herkennen. Welk Israël? Een Israël met grenzen tot de Tigris en de Litani? Een Israël waarin Arabische Palestijnen tweederangsburgers blijven in een joodse apartheidsstaat? Een Israël dat naar believen niet-joden uit zijn staat kan zetten? Ben Gurion was heel juist in zijn bewering "De waarheid is dat wij politiek gezien de agressors zijn en zij verdedigen zich alleen maar. Het land is van hen, omdat zij er wonen, terwijl wij er naartoe willen gaan om er te gaan wonen, en vanuit hun standpunt bekeken willen wij een stuk van hun land afnemen, terwijl wij er nog niet eens zijn."
Voor het einde van het Britse mandaad (15 mei 1948) en voor enige interventie van Arabische staten hadden joodse zionisten al gebruik gemaakt van hun militair en organisatorisch voordeel. Tiberias werd bezet op 19 april 1948, Haifa op 22 april, Jaffa op 28 april, de Arabische wijken van de Nieuwe Stad Jeruzalem op 30 april, Beisan op 8 mei, Safad op 10 mei en Acre op 14 mei. Dit in tegenstelling met de Palestijnse Arabieren die geen enkel deel van de voorziene gebieden voor joden volgens het verdelingsplan bezette. En dan keihard blijven beweren dat de Arabieren zijn begonnen met de oorlog en alleen hen beschuldigen van geweld en het niet respecteren van afspraken? Dat is wel erg Bot.
Mario Bergen
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
