Volledig verbod op clustermunitie nog niet in zicht

[Reactie aan De Standaard op artikel van 30 mei over Clustermunitie]

Het bericht over de clusterbommen klinkt heel hoopgevend, maar het doel is nog niet helemaal bereikt. De landen die de clusterbommen echt willen bannen, dragen nog steeds een grote verantwoordelijkheid, omdat juist de veelgebruikers niet achter het verdrag staan. Onze ontmijners kunnen nog niet hopen dat hun missie in Libanon de laatste was, want Israël wil het verdrag niet ondertekenen.

De belangrijkste overwinnig is dat de niet-ondertekenaars nu openlijk toegeven dat zij niet willen ijveren voor een faire oorlogvoering. Voor hen telt elk effect. Zelfs kinderen en onschuldige burgers mogen jaren later nog slachtoffer worden.

Ook de passage dat de ondertekenaars mogen samenwerken met landen die wel clustermunitie gebruiken is dubieus. Voor mij klinkt het zoals: "Moord is verboden, maar je mag wel een huurmoordenaar inhuren." Het blijft bijgevolg nog steeds de taak van de individuele landen om zelf te weigeren deel te nemen aan militaire operaties wanneer de partners het gebruik van de clustermunitie niet afzweren.

Ria Cabus

"Niet alleen Frankrijks geduld met Iran raakt op."

[Lezersbrief aan DS 18/09/2007]

Sarkozy ergert zich aan de kernwapens in Iran. Ook ik ben tegen kernwapens. Maar waarom protesteert Frankrijk niet tegen de wapens in Verenigde Staten? Bush heeft bewezen dat hij graag naar de wapens grijpt. Hij voert een heel actieve bewapeningspolitiek in het Midden Oosten. Is het dan te verbazen dat ook de tegenpartij zich "wapent" tegen deze dreiging?Sarkozy zegt bovendien dat Iran niet straffeloos de resoluties van de Veiligheidsraad kan blijven overtreden. Ook Israël legt ongestoord vele VN-resoluties naast zich neer. Zelfs resoluties die enkel handelen over elementaire mensenrechten. Zal Sarkozy ook Israël de mantel uitvegen? Vrede moet van twee kanten komen. Er zal nooit vrede komen zolang de wereldmachten hun tegenstanders met andere normen beoordelen dan hun vrienden.

Ria Cabus

De afscheidingsmuur in Israël

[Reactie op een kort artikeltje in De Standaard over een positieve gerechtsuitspraak voor Bilin]

Het kleine berichtje "Tracé veiligheidsmuur moet anders"(DS 5/9/07) bracht positief nieuws uit Israël. De mensen in Bil'in voeren al jarenlang vreedzaam protest tegen de muur die de Israeli dwars door hun dorp bouwden. Ze houden elke vrijdag een zuiver vreedzame betoging, die vaak met geweld door israelische soldaten wordt uiteengeslagen. Ondertussen voeren ze ook een juridische strijd. Het zijn plaatselijke activiteiten die zelden de internationale pers halen. Bil'in is nochtans een prachtig voorbeeld van de realiteit van de Israëlische bezetting. Dagelijks verzetten honderden Palestijnen zich vreedzaam tegen het harde Israelische apartheidsbeleid.

Op 31 augustus was een vertegenwoordiger van Bil'in in Brussel. Hij bracht een getuigenis over hun vreedzaam verzet op de VN-conferentie voor vrede in het Midden Oosten. Ook deze conferentie stuitte op verzet vanuit Israël. Na een jarenlange strijd heeft Bil'in eindelijk iets bereikt. Het is niet veel. Het gaat slechts over een klein stukje van een lange muur, die heel onterecht "veiligheidsmuur" genoemd wordt. Wie de realiteit ter plaatse ziet, kan niet ontkennen dat het een agressieve "apartheidsmuur" is, die heel veel levensgeluk doorbreekt. Ook de 5 laatste woorden van het artikel voorspellen niet veel goeds : "Delen van de afscheiding zullen moeten worden afgebroken en elders opnieuw worden opgebouwd."

Ria Cabus

Interesse in palestina ? Lees mijn wereldblog bij MO*

Recht op democratie in Palestina.

Reactie op : “Ambtenaren krijgen weer volledig salaris.” (DS 5 juli 2007)

Het was maar een klein berichtje in de krant. Maar het is een essentieel element voor wie de toestand in Palestina wil begrijpen. Zolang Hamas in de regering zat, hebben Israël en haar internationale vrienden de werking van deze regering gedwarsboomd. Het achterhouden van geld, is daar slechts één klein voorbeeld van. De Palestijnen konden onmogelijk een goed functionerende samenleving opbouwen. Ook de Israëlische bezetting met de muur, de checkpoints, de nieuwe nederzettingen, … maken dit onmogelijk. Het was voorspelbaar dat dit zou escaleren.

In elke gemeenschap die op een onrechtvaardige manier onderdrukt wordt, ontstaat vroeg of laat de drang om hun rechten met geweld te verdedigen. Bij mensen die opgroeiden onder de militaire controle van een agressieve bezetter, is die keuze sneller gemaakt.
Wil men echt vrede in het Midden Oosten ? Dan moet men de Palestijnen eindelijk de kans geven om volwaardige partners te worden. Een belangrijke stap daarin is het recht op een eigen democratische staat. Dat zal niet lukken zolang Israël ongestraft alle VN-resoluties naast zich mag blijven neerleggen.

ria cabus