[Reactie op vrije tribune van mevrouw Keyser, secretaris-generaal van het Forum van Joodse Organisaties in De Standaard]
Het is mij niet duidelijk hoe de bijna-kernmacht Iran in staat zou zijn om de kernmacht Israël van de kaart te vegen. Retoriek is één ding, militaire capaciteit is iets heel anders. We hebben dit ook gezien in Irak. Saddam Hoessein heeft ook een grote mond opgezet. Allerlei belanghebbenden in Europa en Amerika hebben daarop ingespeeld en zijn komen aandraven met de meest schrikwekkende verhaaltjes over Irak's expansionistische plannen en bewapening. Kernwapenprogramma's, gesoffisticeerde chemische wapens, biologische wapens, ... Irak had het allemaal! Nu weten we dat het allemaal één grote samenzwering was opgebouwd met hele en halve leugens. Maar ze heeft wel de huidige nu reeds vier jaar durende Irak-oorlog teweeg gebracht. Men hoeft geen groot strategisch genie te zijn om in te zien dat de westerse bezettingsmacht daar in een uitzichtloze situatie beland is die grote kans biedt op een militaire overwinning van één of andere fundamentalistische moslimbeweging.
Als ik het goed begrijp wil mevrouw Keyser dat het westen dit waanzinning avontuur, dat alléén ten goede komt aan de oliemultinationals en wapenindustrie, nog eens overdoet in Iran. Mevrouw Keyser blijkt ook geen hinder te ondervinden van enige historische kennis. Niet Iran, maar wel de Arabische woestijn is de bakermat van de islamitische beschaving. Hoe zou men van het beschaafde Duitse volk hebben kunnen vermoeden dat het zoiets als de uitroeiingskampen ging opzetten? Nochtans had het Duitse koloniale bestuur in Duits Zuid West Afrika amper veertig jaar daarvoor een poging tot genocide uitgevoerd op de opstandige Herero. Daarover werd openlijk bericht in de toenmalige pers, er werden postkaarten van gemaakt, etc.. Het was dus geweten maar er werd inderdaad niet op gereageerd, het ging tenslotte maar om Afrikanen. Een beetje zoals de wereld nu toeziet hoe op grote schaal Palestijnen vermoord worden door de Israëlische bezettingstroepen zonder ook maar één keer effectief in te grijpen. Het zijn tenslotte maar Arabieren.
Churchill zou ons grote voorbeeld moeten zijn? Dezelfde Winston Churchill die zijn hele leven lang de oprichting van concentratiekampen door het Britse leger in Zuid Afrika verdedigde? Deze kampen dienden om de civiele Boerenbevolking in op te sluiten om het Boerenverzetsleger te verplichten zich over te geven. Deels door gebrek aan middelen, deels door schuldig verzuim werden deze concentratiekampen op den duur uitroeiingskampen waar de mensen -grotendeels vrouwen, kinderen en ouderlingen- stierven als vliegen.
Waar denkt mevrouw Keyser dat de Nazi's de mosterd gehaal hebben?En onze politici zouden zich door diegenen die als voorbeeld voor de Nazi's dienden moeten laten inspireren! Moet er nog zand zijn?
Johan Bosman
zondag, januari 28, 2007
Niet eerste, maar tweede Arabische minister in Israël
[Reactie op online artikel van Het Laatste Nieuws "Israël krijgt eerste Arabische minister" van 28/01/2007]
De Druzisch-Israëlische politicus en militair Salah Tarif was de eerste Arabische minister in de geschiedenis van Israël. In maart 2001 werd hij minister zonder portefeuille, maar wegens een onderzoek naar corruptie trad hij op 29 januari 2002 af voordat de Knesset hem daartoe dwong. De corruptie, waaraan hij uiteindelijk schuldig is bevonden, vond plaats tijdens het vervullen van zijn functie als Knesset-comitélid en niet als minister.
Majdele werd eerst de ministerpost van cultuur, wetenschap en sport beloofd, maar hij is nu excuus-minister om de populariteit van de Arbeiderspartij op te krikken. Dit zal echter niet baten en minister van Defensie Peretz kan beter zijn koffers klaarmaken om terug te keren naar zijn vakbond of Marokko.
De Israëlische premier Olmert moet donderdag verschijnen voor de Commissie-Winograd inzake het optreden van het Israëlische leger in Libanon tijdens de zomer van 2006. Na het weekeinde zal de Eerste minister dan een nieuwe wijziging in zijn kabinetsploeg voorbereiden. Vooral de minister van Defensie, Amir Peretz, dreigt zijn job te verliezen. Vooralsnog ontkent de Arbeiderspartij dergelijk scenario van zijn getergde Marokkaans-joodse minister.
Mario Bergen, Leuven
De Druzisch-Israëlische politicus en militair Salah Tarif was de eerste Arabische minister in de geschiedenis van Israël. In maart 2001 werd hij minister zonder portefeuille, maar wegens een onderzoek naar corruptie trad hij op 29 januari 2002 af voordat de Knesset hem daartoe dwong. De corruptie, waaraan hij uiteindelijk schuldig is bevonden, vond plaats tijdens het vervullen van zijn functie als Knesset-comitélid en niet als minister.
Majdele werd eerst de ministerpost van cultuur, wetenschap en sport beloofd, maar hij is nu excuus-minister om de populariteit van de Arbeiderspartij op te krikken. Dit zal echter niet baten en minister van Defensie Peretz kan beter zijn koffers klaarmaken om terug te keren naar zijn vakbond of Marokko.
De Israëlische premier Olmert moet donderdag verschijnen voor de Commissie-Winograd inzake het optreden van het Israëlische leger in Libanon tijdens de zomer van 2006. Na het weekeinde zal de Eerste minister dan een nieuwe wijziging in zijn kabinetsploeg voorbereiden. Vooral de minister van Defensie, Amir Peretz, dreigt zijn job te verliezen. Vooralsnog ontkent de Arbeiderspartij dergelijk scenario van zijn getergde Marokkaans-joodse minister.
Mario Bergen, Leuven
zaterdag, januari 27, 2007
Oproep tot oorlog tegen Iran in De Standaard
[Reactie op vrije tribune "Nooit meer' van Diane Keyser in De Standaard]
Ik begrijp niet dat u een dergelijk stuk als 'Nooit meer ' van Diane Keyser in uw krant plaatst. Dit artikel is een regelrechte oproep om een oorlog te starten tegen Iran. Het is niet de eerste keer dat vanuit de VS of Israël dergelijke geluiden te horen zijn. De vergelijking tussen Ahmadinejad en Hitler en het spreken over de visie en moed van Chrchill zjn duidelijk genoeg.
Dat Ahmadinejad oproept tot een genocide is een leugen. Het zou interessant zijn zo uw krant joodse mensen die in Iran leven zou interviewen. Nog cynischer is de benaming van Iran als 'bijna-kernmacht' . Een goed verstaander begrijpt dit als een oproep om snel de vijandelijkheden te starten. Waarom vergeet de auteur te zeggen dat Israël integendeel geen bijna-kernmacht maar een echte kernmacht is. Het is een typisch stuk dat kadert in de 'De Holocaust-industrie: bespiegelingen over de exploitatie van het joodse lijden.', de titel van het boek geschreven door de jood Norman Finkelstein . Met welke logica noemt de auteur Finkelstein een antisemiet en negationist... Dat is zeer beledigend voor deze zoon van joodse ouders die Auswitch overleefd hebben.
Ludo keersmaekers
Ik begrijp niet dat u een dergelijk stuk als 'Nooit meer ' van Diane Keyser in uw krant plaatst. Dit artikel is een regelrechte oproep om een oorlog te starten tegen Iran. Het is niet de eerste keer dat vanuit de VS of Israël dergelijke geluiden te horen zijn. De vergelijking tussen Ahmadinejad en Hitler en het spreken over de visie en moed van Chrchill zjn duidelijk genoeg.
Dat Ahmadinejad oproept tot een genocide is een leugen. Het zou interessant zijn zo uw krant joodse mensen die in Iran leven zou interviewen. Nog cynischer is de benaming van Iran als 'bijna-kernmacht' . Een goed verstaander begrijpt dit als een oproep om snel de vijandelijkheden te starten. Waarom vergeet de auteur te zeggen dat Israël integendeel geen bijna-kernmacht maar een echte kernmacht is. Het is een typisch stuk dat kadert in de 'De Holocaust-industrie: bespiegelingen over de exploitatie van het joodse lijden.', de titel van het boek geschreven door de jood Norman Finkelstein . Met welke logica noemt de auteur Finkelstein een antisemiet en negationist... Dat is zeer beledigend voor deze zoon van joodse ouders die Auswitch overleefd hebben.
Ludo keersmaekers
maandag, januari 22, 2007
Strategische argumenten zijn gevaarlijk
[reactie op interview van Marianne Vincent in Deze Week in Brussel van 18 januari ]
In Deze Week in Brussel verscheen een interview van Marianne Vincent over haar verblijf in Israël. Op de vraag of ze Israël nu beter begrijpt antwoordt ze dat ze begrip heeft voor de Israëlische bezetting van de Syrische Golanhoogte: "ik begrijp dat Israël het niet wil afstaan, het heeft een strategische functie." Zulke argumenten zijn gevaarlijk, want dan kan Israël inderdaad elke resolutie van de UNO naast zich blijven neerleggen, omdat de bezette gebieden van strategische waarde zijn.
Zo zouden de Walen de gemeente Sint-Genesius-Rode kunnen opeisen en zelfs militair kunnen bezetten omdat deze "corridor" tussen Brussel en Wallonië een strategische functie heeft.
Werner De Bus
In Deze Week in Brussel verscheen een interview van Marianne Vincent over haar verblijf in Israël. Op de vraag of ze Israël nu beter begrijpt antwoordt ze dat ze begrip heeft voor de Israëlische bezetting van de Syrische Golanhoogte: "ik begrijp dat Israël het niet wil afstaan, het heeft een strategische functie." Zulke argumenten zijn gevaarlijk, want dan kan Israël inderdaad elke resolutie van de UNO naast zich blijven neerleggen, omdat de bezette gebieden van strategische waarde zijn.
Zo zouden de Walen de gemeente Sint-Genesius-Rode kunnen opeisen en zelfs militair kunnen bezetten omdat deze "corridor" tussen Brussel en Wallonië een strategische functie heeft.
Werner De Bus
zaterdag, januari 20, 2007
Iraakse Nakba, 58 jaar na de Israëlische catastrofe
[Lezersbrief aan Knack]
Bij de oorlog in Irak denken we alleen aan de rijke handelaars en wetenschappers die Irak verlaten om een vreedzaam bestaan op te bouwen in de V.S., Canada of Europa. De V.S. en Groot-Brittanniië ontkennen het bestaan van één miljoen Iraakse vluchtelingen. Human Rights Watch stelt dat honderdduizenden Irakezen die naar Jordanië zijn gevlucht om te ontkomen aan de moordpartijen en de ontvoeringen in hun eigen land, worden behandelt als illegalen. We vergeten daarbij eveneens dat Palestijnse vluchtelingen van 1948 en hun nakomelingen nu opnieuw gedwongen op de vlucht moeten.
Bijna zes decennia is het geleden dat de Palestijnse Nakba (Arabische woord voor catastrofe) plaatsvond in 1948. Door westerse machten gesteunde zionistische kolonisten legden de eerste plannen voor deze catastrofe al in 1897 in het Zwitserse Bern op de Eerste Zionistische Conventie. Van de honderdduizenden vluchtelingen die de gruwelen van de zionisten ontvluchtte, verbleven er voor de Amerikaans-Britse invasie van 2003 in Irak 34.000 Palestijnen. Deze Palestijnse vluchtelingen leefden vredig in het land van de Tigris en Eufraat onder het bewind van Saddam Hussein. Sinds de Amerikaanse bezetting van Irak hebben ze echter te maken met kwelling, bedreigingen van deportatie, willekeurige opsluiting, marteling en moord.
De Palestijnse woonbuurten zoals Al-Hurriyya en Al-Baladiyyat in Bagdad werden voortdurend gebombardeerd en aangevallen sinds de Amerikaanse bezetting. Vele Palestijnen werden uit hun huizen verdreven en vonden eerst onderdak in het Haifa stadion in Bagdad. Anderen moesten echter gedwongen vertrekken of werden gedood of gevangen genomen. Volgens de UNHCR heeft een totaal van 19.000 Palestijnen Irak verlaten en blijven er nog 15.000 in het land.De Syrische en Jordaanse overheid weigeren tot dusver de Palestijnse vluchtelingen in hun land op te vangen. Ze strandden dan in vluchtelingenkampen in verlaten woestijngebied nabij de grens.
In de kampen Al-Hol en Al-Tanaf nabij de Syrische grens wonen 655 Palestijnen in voorlopige tenten. In een ander kamp, Al-Walid verblijven nog eens 80 Palestijnen die zijn moeten vluchten voor de militia verbonden met de door de Amerikanen gesteunde Iraakse regering. In het vluchtelingenkamp Al-Ruweished, nabij de Jordaanse grens, leven 148 Palestijnen. Er is een tekort aan onderwijs, geneesmiddelen en een toekomstperspectief. 58 jaar na de Israëlische catastrofe treft de Iraakse Nakba opnieuw het Palestijnse volk.
Mario Bergen, Leuven
* Bronnen/linken:
Al-Awda over Palestijnse vluchtelingen.
Rapport Human Rights Watch over Iraakse vluchtelingen in Jordanië.
Bij de oorlog in Irak denken we alleen aan de rijke handelaars en wetenschappers die Irak verlaten om een vreedzaam bestaan op te bouwen in de V.S., Canada of Europa. De V.S. en Groot-Brittanniië ontkennen het bestaan van één miljoen Iraakse vluchtelingen. Human Rights Watch stelt dat honderdduizenden Irakezen die naar Jordanië zijn gevlucht om te ontkomen aan de moordpartijen en de ontvoeringen in hun eigen land, worden behandelt als illegalen. We vergeten daarbij eveneens dat Palestijnse vluchtelingen van 1948 en hun nakomelingen nu opnieuw gedwongen op de vlucht moeten.
Bijna zes decennia is het geleden dat de Palestijnse Nakba (Arabische woord voor catastrofe) plaatsvond in 1948. Door westerse machten gesteunde zionistische kolonisten legden de eerste plannen voor deze catastrofe al in 1897 in het Zwitserse Bern op de Eerste Zionistische Conventie. Van de honderdduizenden vluchtelingen die de gruwelen van de zionisten ontvluchtte, verbleven er voor de Amerikaans-Britse invasie van 2003 in Irak 34.000 Palestijnen. Deze Palestijnse vluchtelingen leefden vredig in het land van de Tigris en Eufraat onder het bewind van Saddam Hussein. Sinds de Amerikaanse bezetting van Irak hebben ze echter te maken met kwelling, bedreigingen van deportatie, willekeurige opsluiting, marteling en moord.
De Palestijnse woonbuurten zoals Al-Hurriyya en Al-Baladiyyat in Bagdad werden voortdurend gebombardeerd en aangevallen sinds de Amerikaanse bezetting. Vele Palestijnen werden uit hun huizen verdreven en vonden eerst onderdak in het Haifa stadion in Bagdad. Anderen moesten echter gedwongen vertrekken of werden gedood of gevangen genomen. Volgens de UNHCR heeft een totaal van 19.000 Palestijnen Irak verlaten en blijven er nog 15.000 in het land.De Syrische en Jordaanse overheid weigeren tot dusver de Palestijnse vluchtelingen in hun land op te vangen. Ze strandden dan in vluchtelingenkampen in verlaten woestijngebied nabij de grens.
In de kampen Al-Hol en Al-Tanaf nabij de Syrische grens wonen 655 Palestijnen in voorlopige tenten. In een ander kamp, Al-Walid verblijven nog eens 80 Palestijnen die zijn moeten vluchten voor de militia verbonden met de door de Amerikanen gesteunde Iraakse regering. In het vluchtelingenkamp Al-Ruweished, nabij de Jordaanse grens, leven 148 Palestijnen. Er is een tekort aan onderwijs, geneesmiddelen en een toekomstperspectief. 58 jaar na de Israëlische catastrofe treft de Iraakse Nakba opnieuw het Palestijnse volk.
Mario Bergen, Leuven
* Bronnen/linken:
Al-Awda over Palestijnse vluchtelingen.
Rapport Human Rights Watch over Iraakse vluchtelingen in Jordanië.
vrijdag, januari 19, 2007
Abbas krijgt Israëlische GeldPas
[Lezersbrief aan het NRC Handelsblad n.a.v. artikel "Israël maakt 100 miljoen over naar Palestijnen" (19/01/2007)]
In uw duiken al meteen twee onjuistheden op. Het gaat om 100 miljoen dollar of 77 miljoen euro. Vermits we in West-Europa al vijf jaar werken met de euro is uw titel misleidend. Ofwel vermeld u best "dollar" omwel rekent U het bedrag meteen om. Bovendien gaat dit bedrag niet naar de Palestijnen, maar naar President Abbas van de politieke partij Fatah.
Een deel gaat naar noodhulp, maar de rest is voor de versterking van de elitetroepen van Abbas. Deze militia kreeg al 85 miljoen dollar en gevechtstraining van de V.S., terwijl Israël talrijke vrachtwagens met wapens en kogels naar de Fatah-loodsen reed. Een recordbedrag van 453 miljoen dollar wordt momenteel gevraagd door hulpgroepen in de Verenigde Naties voor de Palestijnen. De Palestijnse economie is totaal ontwricht door de internationale sancties tegen de democratisch verkozen Hamas-regering en de beperkingen opgelegd door de Israëlische bezettingsmacht voor produkten uit de bezette Palestijnse gebieden. Volgens de Verenigde Naties leeft 65 % van de Palestijnen in armoede en zijn drie op tien Palestijnen werkloos. Eén op twee Palestijnen heeft gebrekkige toegang tot voedsel en de medische voorzieningen doen denken aan een ontwikkelingsland in Afrika met grote medicijntekorten.75 % van het recordbedrag van de VN wordt voorzien voor jobcreatie, geldsteun voor arme gezinnen en voedselhulp. De rest moet gaan naar de gezondheidszorg en het onderwijssysteem. De scholen in Palestina zijn door massastakingen twee maanden later pas opengegaan dan normaal. Pas enkele dagen geleden kwam een einde aan de drie maand durende staking van overheidsambtenaren. 165.000 ambtenaren en 1 miljoen Palestijnen die afhankelijk zijn van hun inkomen zagen de voorbije maanden slechts een deel van hun lonen uitbetaald. Dit leidde tot enorme spanningen in de bezette gebieden.
Het AMA-akkoord voor vrije handel vanuit Gaza wordt volledig genegeerd door Israël. Grensovergangen zijn nog minder open dan voor het akkoord een jaar geleden werd afgesloten tussen de Palestijnse en Israëlische autoriteit. Er zijn meer hindernissen voor vrij verkeer van goederen en personen dan eind 1995. Over de beloofde aanleg van een luchthaven en haven wordt niet meer gesproken. Produkten zijn bedorven als ze uiteindelijk de grens over kunnen. Sinds januari 2006 voert Israël toenemend aanvallen uit op de Gazastrook die een grote gevangenis is geworden.Volgens de Palestijnse minister van Financiën, Abu Aisha, was er begin december 2006 al een tekort van 550 miljoen dollar door achtergehouden belastingen door Israël. Nu dit bedrag is opgelopen tot 650 miljoen dollar, wordt daarvan 100 miljoen dollar overgemaakt. Een groot deel van dit geld gaat echter naar de militarisering van de Abbas-getrouwen.
De Europese Unie verhoogde zijn bijdragen voor Palestina met 27 %, maar dit geld gaat niet rechtstreeks naar de Palestijn in de souk of naar de regering, maar komt op de bankrekening van president Abbas. President Abbas krijgt meer en meer het aureool van een Arabische Ceausescu. Terwijl de bevolking is armoede leeft, wordt zijn grootheid als politicus geprezen van Washington, over Londen en Brussel tot Tel Aviv. Abbas is de Conducator (= Leider) die het Palestijnse volk van nederlaag naar nederlaag leidt onder de laag vernis die "vredesonderhandeling" heet. De veiligheidstroepen van Abbas zijn een soort Roemeense Securitate geworden, een goedbetaald privé-leger voor de dictator, dat de persoonlijke vrijheden van de Palestijnen (recht op verzet ondermeer) moet onderdrukken. Abbas beschouwd alle verzetsbewegingen zoals deze van de Hamas-partij als "onwettig". Dat hij zelf een stroman is van de Israëlische bezettingsmacht met een eigen politieke agenda, wordt verzwegen.
Mario Bergen, Leuven
In uw duiken al meteen twee onjuistheden op. Het gaat om 100 miljoen dollar of 77 miljoen euro. Vermits we in West-Europa al vijf jaar werken met de euro is uw titel misleidend. Ofwel vermeld u best "dollar" omwel rekent U het bedrag meteen om. Bovendien gaat dit bedrag niet naar de Palestijnen, maar naar President Abbas van de politieke partij Fatah.
Een deel gaat naar noodhulp, maar de rest is voor de versterking van de elitetroepen van Abbas. Deze militia kreeg al 85 miljoen dollar en gevechtstraining van de V.S., terwijl Israël talrijke vrachtwagens met wapens en kogels naar de Fatah-loodsen reed. Een recordbedrag van 453 miljoen dollar wordt momenteel gevraagd door hulpgroepen in de Verenigde Naties voor de Palestijnen. De Palestijnse economie is totaal ontwricht door de internationale sancties tegen de democratisch verkozen Hamas-regering en de beperkingen opgelegd door de Israëlische bezettingsmacht voor produkten uit de bezette Palestijnse gebieden. Volgens de Verenigde Naties leeft 65 % van de Palestijnen in armoede en zijn drie op tien Palestijnen werkloos. Eén op twee Palestijnen heeft gebrekkige toegang tot voedsel en de medische voorzieningen doen denken aan een ontwikkelingsland in Afrika met grote medicijntekorten.75 % van het recordbedrag van de VN wordt voorzien voor jobcreatie, geldsteun voor arme gezinnen en voedselhulp. De rest moet gaan naar de gezondheidszorg en het onderwijssysteem. De scholen in Palestina zijn door massastakingen twee maanden later pas opengegaan dan normaal. Pas enkele dagen geleden kwam een einde aan de drie maand durende staking van overheidsambtenaren. 165.000 ambtenaren en 1 miljoen Palestijnen die afhankelijk zijn van hun inkomen zagen de voorbije maanden slechts een deel van hun lonen uitbetaald. Dit leidde tot enorme spanningen in de bezette gebieden.
Het AMA-akkoord voor vrije handel vanuit Gaza wordt volledig genegeerd door Israël. Grensovergangen zijn nog minder open dan voor het akkoord een jaar geleden werd afgesloten tussen de Palestijnse en Israëlische autoriteit. Er zijn meer hindernissen voor vrij verkeer van goederen en personen dan eind 1995. Over de beloofde aanleg van een luchthaven en haven wordt niet meer gesproken. Produkten zijn bedorven als ze uiteindelijk de grens over kunnen. Sinds januari 2006 voert Israël toenemend aanvallen uit op de Gazastrook die een grote gevangenis is geworden.Volgens de Palestijnse minister van Financiën, Abu Aisha, was er begin december 2006 al een tekort van 550 miljoen dollar door achtergehouden belastingen door Israël. Nu dit bedrag is opgelopen tot 650 miljoen dollar, wordt daarvan 100 miljoen dollar overgemaakt. Een groot deel van dit geld gaat echter naar de militarisering van de Abbas-getrouwen.
De Europese Unie verhoogde zijn bijdragen voor Palestina met 27 %, maar dit geld gaat niet rechtstreeks naar de Palestijn in de souk of naar de regering, maar komt op de bankrekening van president Abbas. President Abbas krijgt meer en meer het aureool van een Arabische Ceausescu. Terwijl de bevolking is armoede leeft, wordt zijn grootheid als politicus geprezen van Washington, over Londen en Brussel tot Tel Aviv. Abbas is de Conducator (= Leider) die het Palestijnse volk van nederlaag naar nederlaag leidt onder de laag vernis die "vredesonderhandeling" heet. De veiligheidstroepen van Abbas zijn een soort Roemeense Securitate geworden, een goedbetaald privé-leger voor de dictator, dat de persoonlijke vrijheden van de Palestijnen (recht op verzet ondermeer) moet onderdrukken. Abbas beschouwd alle verzetsbewegingen zoals deze van de Hamas-partij als "onwettig". Dat hij zelf een stroman is van de Israëlische bezettingsmacht met een eigen politieke agenda, wordt verzwegen.
Mario Bergen, Leuven
donderdag, januari 18, 2007
Palestijnse landbouwers zonder land 'Het vloeibare goud' (Homerus, 88 v. Chr. over "olijfolie") stroomt naar Tel Aviv
[Lezersbrief aan het Agrarisch Dagblad n.a.v. artikel "Verdreven Israëlische tuinders blijven in kou staan" van 11 januari 2007]
Hiermede reageer ik op uw artikel in het Agrarisch Dagblad. De titel "Verdreven Israëlische tuinders blijven in kou staan" is niet correct. Het is misschien bedoeld om medelijden op te wekken, maar dat is niet nodig als U later zelf bericht dat minister van Landbouw Shalom Simhon hen sneller van compensatie gaat voorzien. Uiteindelijk hebben ze jaren sjekels kunnen binnenrijven door hun onwettige activiteiten in bezet gebied. Resolutie 38/79 van de Algemene Vergadering van de VN-Veiligheidsraad veroordeelt uitdrukkelijk de deportatie van Palestijnse burgers, het onteigenen van gronden, de vernieling van huizen, de collectieve straffen, de nederzettingen en activiteiten aldaar, enz. Terwijl illegale praktijken worden gesust met joodse sjekels en compensaties, zwijgt men over de schade die men toebracht door de Palestijnse bevolking te verdrijven uit hun dorpen en steden.
De Algemene Vergadering van de Verenigde Naties keurde op 11 december 1948 resolutie 194 goed nadat zionisten honderdduizenden Palestijnen hadden verjaagd. De resolutie zegt: "De vluchtelingen die dat willen, moeten zo snel mogelijk kunnen terugkeren. Zij moeten in vrede kunnen leven. Er moet schadeloosstelling betaald worden aan hen die niet willen terugkeren ter compensatie van de door hen geleden schade en verloren gegane bezit. In overeenstemming met de principes van het internationaal recht, moet die schadeloosstelling betaald worden door de regeringen of autoriteiten die ervoor verantwoordelijk zijn."Sinds het begin van de tweede Intifada (volksopstand) in oktober 2000 heeft het Israëlische leger in de bezette Palestijnse gebieden duizenden hectaren landbouwgrond en honderdduizenden olijfbomen vernield. Olijfbomen kunnen zelfs op dorre grond fantastische vruchten leveren, maar als ze zelfs die grond afnemen...
De olijfboom is voor de Palestijnen een symbool geworden van vrede, wijsheid en welvaart. Voor de Israëli's staat deze boom symbool voor bezetting, arrogantie en een humanitaire ramp. 6.000 jaar geleden al was er de verspreiding van olijfbomen vanuit Palestina naar het hele Middellandse Zeegebied. Bij de Panathenaische Spelen kreeg de winnaar een amfora met olijfolie. De grootste overwinnaar kreeg zelfs vijf ton olijfolie. Op de Olijfberg in Jeruzalem staan nog altijd olijfbomen die 2.000 jaar oud zijn. De Spaanse koning, Karel V, gebruikte olijfolie als medicijn tegen koorts en vergeetachtigheid. Een gemiddelde olijfboom zorgt voor 9 kg olijven per jaar, waaruit twee liter olijfolie kan worden gewonnen. Veel gezinnen worden zo voorzien in hun onderhoud. De Palestijnen voerden al in 1856 grote hoeveelheden olijfolie in amforen per schip of over land naar de Franse Republiek. De olie werd gebruikt als brandstof voor verlichting en verwarming. Maar ook bij het bereiden van maaltijden, medicijnen, balseming en als schoonheidsmiddel voor huid en haar. Het toont aan dat olijfbomen instaan voor de tweede belangrijkste exportprodukt van de Palestijnen. De olijfoogst zorgt hiermede voor 15 tot 20 % van de landbouwopbrengst van het Palestijnse volk, tenzij Caterpillar daar anders over denkt.Koeweit heeft echte olie, Palestina alleen maar plantaardige olie uit olijven. Vandaar dat Koeweit vijftien jaar terug werd "bevrijd", terwijl Palestina nog steeds een bezet land is.
Mario Bergen, Leuven
Hiermede reageer ik op uw artikel in het Agrarisch Dagblad. De titel "Verdreven Israëlische tuinders blijven in kou staan" is niet correct. Het is misschien bedoeld om medelijden op te wekken, maar dat is niet nodig als U later zelf bericht dat minister van Landbouw Shalom Simhon hen sneller van compensatie gaat voorzien. Uiteindelijk hebben ze jaren sjekels kunnen binnenrijven door hun onwettige activiteiten in bezet gebied. Resolutie 38/79 van de Algemene Vergadering van de VN-Veiligheidsraad veroordeelt uitdrukkelijk de deportatie van Palestijnse burgers, het onteigenen van gronden, de vernieling van huizen, de collectieve straffen, de nederzettingen en activiteiten aldaar, enz. Terwijl illegale praktijken worden gesust met joodse sjekels en compensaties, zwijgt men over de schade die men toebracht door de Palestijnse bevolking te verdrijven uit hun dorpen en steden.
De Algemene Vergadering van de Verenigde Naties keurde op 11 december 1948 resolutie 194 goed nadat zionisten honderdduizenden Palestijnen hadden verjaagd. De resolutie zegt: "De vluchtelingen die dat willen, moeten zo snel mogelijk kunnen terugkeren. Zij moeten in vrede kunnen leven. Er moet schadeloosstelling betaald worden aan hen die niet willen terugkeren ter compensatie van de door hen geleden schade en verloren gegane bezit. In overeenstemming met de principes van het internationaal recht, moet die schadeloosstelling betaald worden door de regeringen of autoriteiten die ervoor verantwoordelijk zijn."Sinds het begin van de tweede Intifada (volksopstand) in oktober 2000 heeft het Israëlische leger in de bezette Palestijnse gebieden duizenden hectaren landbouwgrond en honderdduizenden olijfbomen vernield. Olijfbomen kunnen zelfs op dorre grond fantastische vruchten leveren, maar als ze zelfs die grond afnemen...
De olijfboom is voor de Palestijnen een symbool geworden van vrede, wijsheid en welvaart. Voor de Israëli's staat deze boom symbool voor bezetting, arrogantie en een humanitaire ramp. 6.000 jaar geleden al was er de verspreiding van olijfbomen vanuit Palestina naar het hele Middellandse Zeegebied. Bij de Panathenaische Spelen kreeg de winnaar een amfora met olijfolie. De grootste overwinnaar kreeg zelfs vijf ton olijfolie. Op de Olijfberg in Jeruzalem staan nog altijd olijfbomen die 2.000 jaar oud zijn. De Spaanse koning, Karel V, gebruikte olijfolie als medicijn tegen koorts en vergeetachtigheid. Een gemiddelde olijfboom zorgt voor 9 kg olijven per jaar, waaruit twee liter olijfolie kan worden gewonnen. Veel gezinnen worden zo voorzien in hun onderhoud. De Palestijnen voerden al in 1856 grote hoeveelheden olijfolie in amforen per schip of over land naar de Franse Republiek. De olie werd gebruikt als brandstof voor verlichting en verwarming. Maar ook bij het bereiden van maaltijden, medicijnen, balseming en als schoonheidsmiddel voor huid en haar. Het toont aan dat olijfbomen instaan voor de tweede belangrijkste exportprodukt van de Palestijnen. De olijfoogst zorgt hiermede voor 15 tot 20 % van de landbouwopbrengst van het Palestijnse volk, tenzij Caterpillar daar anders over denkt.Koeweit heeft echte olie, Palestina alleen maar plantaardige olie uit olijven. Vandaar dat Koeweit vijftien jaar terug werd "bevrijd", terwijl Palestina nog steeds een bezet land is.
Mario Bergen, Leuven
dinsdag, januari 16, 2007
Ma'ale Adumim struikelblok voor vrede
[Lezersbrief aan De Volkskrant n.a.v. artikel "VS willen top over Palestijnse staat"]
In uw artikel merkt U terecht op dat het nederzettingenbeleid van Israël een struikelblok is voor vrede tussen Palestijnen en Israëli's. De grootste nederzetting, Ma'ale Adumim, werd in 1975 opgericht in de provincie Jeruzalem. Tesamen met 120 andere nederzettingen op de bezette Westelijke Jordaanoever is dit een onwetttige toestand volgens artikel 49 van de Vierde Genève Conventie "De bezettende macht zal geen delen van de eigen bevolking deporteren of transfereren naar gebieden die hij bezit."
Ma'ale Adumim telt intussen 40.000 inwoners en is groter in oppervlakte dan Tel Aviv. In april 2005 kondigde de Israëlische regering aan 3.500 nieuwe woningen voor 15.000 Israëlische nederzetters te bouwen in deze illegale nederzetting. Hiermee hoopt men te eindigen tegen 2008. Het gaat om appartementen en landhuizen, variërend van drie tot zes kamers, met een optie op een overdekte parkeerruimte, balkon, kleine tuin en opslagplaats.Als men nu sporadisch spreekt van 20 of 44 woningen, maken deze deel uit van 3.500 nieuwe woningen die voorzien zijn door gemeenteplannen.
Israël bezet de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook sinds 1967. Enkel bij terugtrekking achter de grenzen voor 1967 komt de nederzetting Ma'ale Adumim terug bij de Palestijnen. Alle andere vredesakkoorden (Genève, Taba, Camp David, Barrier A, Barrier B en Barrier C) doen enorm onrecht aan door dit gebied te annexeren bij de staat Israël. Deze "vredesakkoorden" zijn dan ook totaal onaanvaardbaar voor het Palestijnse volk.
Mario Bergen, Leuven
In uw artikel merkt U terecht op dat het nederzettingenbeleid van Israël een struikelblok is voor vrede tussen Palestijnen en Israëli's. De grootste nederzetting, Ma'ale Adumim, werd in 1975 opgericht in de provincie Jeruzalem. Tesamen met 120 andere nederzettingen op de bezette Westelijke Jordaanoever is dit een onwetttige toestand volgens artikel 49 van de Vierde Genève Conventie "De bezettende macht zal geen delen van de eigen bevolking deporteren of transfereren naar gebieden die hij bezit."
Ma'ale Adumim telt intussen 40.000 inwoners en is groter in oppervlakte dan Tel Aviv. In april 2005 kondigde de Israëlische regering aan 3.500 nieuwe woningen voor 15.000 Israëlische nederzetters te bouwen in deze illegale nederzetting. Hiermee hoopt men te eindigen tegen 2008. Het gaat om appartementen en landhuizen, variërend van drie tot zes kamers, met een optie op een overdekte parkeerruimte, balkon, kleine tuin en opslagplaats.Als men nu sporadisch spreekt van 20 of 44 woningen, maken deze deel uit van 3.500 nieuwe woningen die voorzien zijn door gemeenteplannen.
Israël bezet de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook sinds 1967. Enkel bij terugtrekking achter de grenzen voor 1967 komt de nederzetting Ma'ale Adumim terug bij de Palestijnen. Alle andere vredesakkoorden (Genève, Taba, Camp David, Barrier A, Barrier B en Barrier C) doen enorm onrecht aan door dit gebied te annexeren bij de staat Israël. Deze "vredesakkoorden" zijn dan ook totaal onaanvaardbaar voor het Palestijnse volk.
Mario Bergen, Leuven
maandag, januari 15, 2007
Wapenleveringen in ruil voor milde houding tegenover Israël
[Lezersbrief aan De Standaard]
Het bericht dat de V.S. gepanserde wagens leveren aan Libanon (VRTNIEUWS.net, 13 januari 2007) doet me onmiddellijk denken aan het Amerikaanse beleid voor de regio. Om de Arabische landen te vriend te houden na wapenleveringen aan Israël, gunnen ze hen ook enkele speeltjes. Bedoeling is dan wel dat de betrokken landen zoals Jordanië, Saudi-Arabië en Koeweit in dezelfde pas als de V.S. lopen en hun kritiek op Israël milderen. Ze mogen eens luid roepen dat men de Palestijnen rechten moet geven in bezet Palestina, zoals Koning Abdullah II zich eens druk mocht maken "dat de regio binnen de zes maanden afstevent op drie burgeroorlogen (Irak, Libanon, Palestina) als men de Palestijnen geen eigen staat geeft." Maar uiteindelijk zijn het de dollars die hen doen overwegen in de pas te lopen met de Amerikanen en Israël.
De laatste jaren werd zo een militaire samenwerking met Jordanië opgebouwd. In de late jaren '90 gaf Amerika de Jordaanse luchtmacht 16 F-16's, deel uitmakend van een wapenhandel voor 215 miljoen dollar tussen Amman en Washington in 1996. Dit gebeurde nadat het Hasjemitisch Koninkrijk van Jordanië een vredesakkoord sloot met Israël. Het Amerikaanse leger houdt ook regelmatig militaire oefeningen met Jordanië. 88 km ten zuiden van de hoofdstad Amman ligt Qatranhan, een legerzone die voor deze operaties gekend is. Duizenden Speciale Amerikaanse eenheden zijn actief in Jordanië gaf Marwan Muasher, de Jordaanse minister van Buitenlandse Zaken, zelf toe in 2003. Hij sprak van 3.000 manschappen, bepaalde diplomaten haalden toen 7.000 manschappen aan. De Amerikanen trainden het Jordaanse leger in het gebruik van drie Patriot raket-afweerinstallaties die Amman en de noordelijke stad Irbid moeten beschermen. De Speciale Eenheden van Jordanië krijgen trainingen van Frankrijk verklaarde de Franse minister van Defensie, Michele Alliot-Marie, in 2004. Koning Abdullah denkt dat zijn inwoners politiek, economisch en strategisch voordeel halen uit deze pragmatische situatie. Israël en Amerika als vriend houden en tegelijk de centen binnenrijven voor het oliearme Jordanië. Maar niet alle Palestijnen - 60 % van de Jordaanse bevolking - zijn het met die politiek eens.
Mario Bergen, Leuven
Het bericht dat de V.S. gepanserde wagens leveren aan Libanon (VRTNIEUWS.net, 13 januari 2007) doet me onmiddellijk denken aan het Amerikaanse beleid voor de regio. Om de Arabische landen te vriend te houden na wapenleveringen aan Israël, gunnen ze hen ook enkele speeltjes. Bedoeling is dan wel dat de betrokken landen zoals Jordanië, Saudi-Arabië en Koeweit in dezelfde pas als de V.S. lopen en hun kritiek op Israël milderen. Ze mogen eens luid roepen dat men de Palestijnen rechten moet geven in bezet Palestina, zoals Koning Abdullah II zich eens druk mocht maken "dat de regio binnen de zes maanden afstevent op drie burgeroorlogen (Irak, Libanon, Palestina) als men de Palestijnen geen eigen staat geeft." Maar uiteindelijk zijn het de dollars die hen doen overwegen in de pas te lopen met de Amerikanen en Israël.
De laatste jaren werd zo een militaire samenwerking met Jordanië opgebouwd. In de late jaren '90 gaf Amerika de Jordaanse luchtmacht 16 F-16's, deel uitmakend van een wapenhandel voor 215 miljoen dollar tussen Amman en Washington in 1996. Dit gebeurde nadat het Hasjemitisch Koninkrijk van Jordanië een vredesakkoord sloot met Israël. Het Amerikaanse leger houdt ook regelmatig militaire oefeningen met Jordanië. 88 km ten zuiden van de hoofdstad Amman ligt Qatranhan, een legerzone die voor deze operaties gekend is. Duizenden Speciale Amerikaanse eenheden zijn actief in Jordanië gaf Marwan Muasher, de Jordaanse minister van Buitenlandse Zaken, zelf toe in 2003. Hij sprak van 3.000 manschappen, bepaalde diplomaten haalden toen 7.000 manschappen aan. De Amerikanen trainden het Jordaanse leger in het gebruik van drie Patriot raket-afweerinstallaties die Amman en de noordelijke stad Irbid moeten beschermen. De Speciale Eenheden van Jordanië krijgen trainingen van Frankrijk verklaarde de Franse minister van Defensie, Michele Alliot-Marie, in 2004. Koning Abdullah denkt dat zijn inwoners politiek, economisch en strategisch voordeel halen uit deze pragmatische situatie. Israël en Amerika als vriend houden en tegelijk de centen binnenrijven voor het oliearme Jordanië. Maar niet alle Palestijnen - 60 % van de Jordaanse bevolking - zijn het met die politiek eens.
Mario Bergen, Leuven
vrijdag, januari 12, 2007
De ondergang van Kadima
[Reactie op artikel "Partij Olmert zakt weg in peilingen", in Elsevier van 12 januari 2007]
Het probleem met Kadima is dat het een partij was die draaide en alleen bestond dankzij de figuur en het ideeëngoed van Ariel Sharon. Eenmaal deze figuur verdwijnt uit de coulissen, valt ook de partij uit elkaar in verdeeldheid en zonder visie. Dit heet het Pim Fortuyn-effect. Ook de Fortuynisten in Nederland haalden eenmaal een historische overwinning, maar bakten er enkele maanden later niets meer van bij vervroegde verkiezingen. Bij de verkiezingen voor de Kamer op 22 november jl. haalde de Lijst Fortuyn geen enkele verkozene meer.
De waarheid is dat men Olmert altijd herinnert als "een prins" van Likud en niets meer. Zijn verdienste is de vernietiging van Kadima geweest. Hij bracht geen nieuwe boodschap en deed telkens een stap terug op elk innoverend politiek idee. En dat leidde tot de vernietiging van Kadima.Toch moet deze peiling met een korrel zout worden genomen. Ze geeft een indicatie, maar men moet rekening houden met de historisch lage opkomst bij de vorige verkiezingen (63 %) en de vraag is dan ook hoeveel van de 500 geënqueteerden volgende keer naar de stembus zullen gaan. Er is een foutenpercentage van vijf procent.
De populariteit van Tzipi Livni is te verklaren doordat zij het gedachtegoed van haar politieke vader, Ariel Sharon trouw blijft. Toch maakt juist deze populariteit haar een erg gevaarlijke politica. Met het verkiezingssysteem in Israël kan men niet voor individuele politici, maar enkel op partijnamen stemmen en die partijen bepalen wie ze afvaardigen naar de Knesset. Individuele parlementsleden zijn dan ook niets verschuldigd aan de Israëlische kiezer. De politici wanen zich mijlenver boven het gewone volk. Er zijn ook geen kiesdistricten, maar een nationale kieskring en kleine partijen met slechts één procent van de stemmen, maar een verkozene worden als het waren opgekocht door de grote.
Een democratischer verkiezingssysteem kan natuurlijk niet, want men wil alleen op papier een "democratische staat" zijn en zeker Palestijnen niet laten meebeslissen over zaken die hen evenzeer aangaan, in het parlement. De populariteit van Avigdor Lieberman werd in dit onderzoek niet gemeten. Maar de extreem-rechtste politicus en stuwende kracht achter de regering-Olmert en zijn populariteit wegens standpunten over de Palestijns-Arabische bevolking in Israël mag men nooit onderkennen. Een studie van Yediot Ahronot maakte duidelijk dat Netanyahu en Lieberman de populairste politici zijn in Israël die alle andere beleidsmakers mijlenver achter zich laten.
Mario Bergen, Leuven
Het probleem met Kadima is dat het een partij was die draaide en alleen bestond dankzij de figuur en het ideeëngoed van Ariel Sharon. Eenmaal deze figuur verdwijnt uit de coulissen, valt ook de partij uit elkaar in verdeeldheid en zonder visie. Dit heet het Pim Fortuyn-effect. Ook de Fortuynisten in Nederland haalden eenmaal een historische overwinning, maar bakten er enkele maanden later niets meer van bij vervroegde verkiezingen. Bij de verkiezingen voor de Kamer op 22 november jl. haalde de Lijst Fortuyn geen enkele verkozene meer.
De waarheid is dat men Olmert altijd herinnert als "een prins" van Likud en niets meer. Zijn verdienste is de vernietiging van Kadima geweest. Hij bracht geen nieuwe boodschap en deed telkens een stap terug op elk innoverend politiek idee. En dat leidde tot de vernietiging van Kadima.Toch moet deze peiling met een korrel zout worden genomen. Ze geeft een indicatie, maar men moet rekening houden met de historisch lage opkomst bij de vorige verkiezingen (63 %) en de vraag is dan ook hoeveel van de 500 geënqueteerden volgende keer naar de stembus zullen gaan. Er is een foutenpercentage van vijf procent.
De populariteit van Tzipi Livni is te verklaren doordat zij het gedachtegoed van haar politieke vader, Ariel Sharon trouw blijft. Toch maakt juist deze populariteit haar een erg gevaarlijke politica. Met het verkiezingssysteem in Israël kan men niet voor individuele politici, maar enkel op partijnamen stemmen en die partijen bepalen wie ze afvaardigen naar de Knesset. Individuele parlementsleden zijn dan ook niets verschuldigd aan de Israëlische kiezer. De politici wanen zich mijlenver boven het gewone volk. Er zijn ook geen kiesdistricten, maar een nationale kieskring en kleine partijen met slechts één procent van de stemmen, maar een verkozene worden als het waren opgekocht door de grote.
Een democratischer verkiezingssysteem kan natuurlijk niet, want men wil alleen op papier een "democratische staat" zijn en zeker Palestijnen niet laten meebeslissen over zaken die hen evenzeer aangaan, in het parlement. De populariteit van Avigdor Lieberman werd in dit onderzoek niet gemeten. Maar de extreem-rechtste politicus en stuwende kracht achter de regering-Olmert en zijn populariteit wegens standpunten over de Palestijns-Arabische bevolking in Israël mag men nooit onderkennen. Een studie van Yediot Ahronot maakte duidelijk dat Netanyahu en Lieberman de populairste politici zijn in Israël die alle andere beleidsmakers mijlenver achter zich laten.
Mario Bergen, Leuven
Hoezo, Israël vindt wapenopslagplaats Hezbollah op grens met Libanon?
[Reactie aan Het Laatste Nieuws op artikel "Israël vindt wapenopslagplaats Hezbollah op grens met Libanon" van 12 januari 2007]
Merkwaardig dat het Israëlische leger pas nu die wapens zou vinden die men een half jaar geleden zou hebben achtergelaten. Het Israëlische leger was toch op zoek naar die verdwenen soldaten en voerde dertig dagen een grondoorlog in de grenszone met Libanon. Hoe kan men dan over "een grote hoeveelheid wapens" overkijken en waarom vindt men die wapens nu wel? Als die werkelijk daar al maanden liggen, dan is het IDF nog chaotischer georganiseerd dan ooit vermoed en dan was men ook nooit op zoek naar de krijgsgevangen soldaten. Dan ging het niet enkel om een drogreden om een oorlog tegen Libanon te beginnen, maar interesseerde men zich evenmin aan de vraag of men de twee krijgsgevangen soldaten zou vinden of niet.
Mario Bergen, Leuven
Merkwaardig dat het Israëlische leger pas nu die wapens zou vinden die men een half jaar geleden zou hebben achtergelaten. Het Israëlische leger was toch op zoek naar die verdwenen soldaten en voerde dertig dagen een grondoorlog in de grenszone met Libanon. Hoe kan men dan over "een grote hoeveelheid wapens" overkijken en waarom vindt men die wapens nu wel? Als die werkelijk daar al maanden liggen, dan is het IDF nog chaotischer georganiseerd dan ooit vermoed en dan was men ook nooit op zoek naar de krijgsgevangen soldaten. Dan ging het niet enkel om een drogreden om een oorlog tegen Libanon te beginnen, maar interesseerde men zich evenmin aan de vraag of men de twee krijgsgevangen soldaten zou vinden of niet.
Mario Bergen, Leuven
woensdag, januari 10, 2007
Israël wil vervroegde verkiezingen in Palestina
[Reactie op artikel in het 'Reformatorisch Dagblad' "Niemand gebaat bij scheuring Palestijnen" van George Minsky]
Eerst en vooral, ik heb het hier over datgene wat het woord 'Iraëlisch" dekt, niet de mensen die de Joodse godsdienst belijden, om niet van antisemitisme beschuldigd te worden. Ik weet dat de scheidingslijn hier moeilijk te trekken is, en dat men meestal alle kritiek op Israël als antisemitisme aanwijst. Hierbij wil ik reageren op bepaalde uitspraken en opinies van de heer Minsky:
1. De wereld moet niet "machteloos toekijken tot aan de vooravond van een nieuwe burgeroorlog in het Miden-Oosten." Integendeel, de wereld kijkt 'gedogend' toe, wat Israël betreft, op wat er zich in het Midden-Oosten afspeelt. Israël mag zich daardoor alle vrijheden veroorloven die het maar wil. Negeren van UN-resoluties, schenden van mensenrechten en oorlogsrecht, uitspraak door het Internationaal Gerechtshof in Den Haag betreffende de muur, enz... Er worden door het Westen alleen woorden gebruikt, of het wordt zelfs gesteund. Men ondertekent verdragen met de NATO en doet mee aan hun oefeningen. De Palestijnen worden echter door datzelfde westen nog gestraft omdat ze democratische verkiezingen gehouden hebben en de uitslag niet deze was die het Westen wilde. Om niet "machteloos" toe te kijken moet de Verenigde Staten alleen maar de geldkraan naar Israël dicht te draaien. Israël kan het zich niet veroorloven zijn huidige militaire en nederzettingspolitiek verder te zetten. Het Westen kan economische sancties treffen in de handelsovereenkomsten met Israël, indien het de mensenrechten niet respecteert.
Het Westen moet ook stoppen met de wapenleveringen aan Israël. Het Westen mag niet stoppen met de financiële steun aan Palestina, en Israël moet de douanegelden waar de Palestijnen recht op hebben, doorstorten. Maar Israël gaat onverstoorbaar door met de nederzettingspolitiek en het bouwen van de muur, en dan nog op Palestijns gebied.
2. "Getouwtrek heeft het Palestijns leven verlamd." Israël heeft er alles aan gedaan om de infrastructuur, de economie en de onderlinge menselijke relaties in Palestina grondig te vernietigen. Honderduizenden op de vlucht gejaagd, hun land afgenomen, onbruikbaar of onbereikbaar gemaakt, hun huizen vernietigd, checkpoints opgericht. Verder de muur, vluchtelingenkampen, werkloosheid, armoede, de dagelijkse vernedering van een gans volk,... Men steekt ze daarenboven in getto's en gevangenissen, met totale isolatie met de buitenwereld. Dit is de perfekte situatie om in die ellende, mensen tegen elkaar op te zetten om toch iets te hebben. Ofwel ze als zombies achterlaten. Dit is precies wat Israël wil. Door het voeden van de inwendige scheuring, Palestina laten uiteenvallen. Dan moeten ze het zelf niet doen...
Ze leveren zelfs wapens aan Abbas en zijn Fatah, trainden troepen om het nog verder op de spits te drijven. Verder demoniseren ze Hamas om de burgeroorlog uit te lokken. Abbas wordt plots de man waarmee te praten valt!
3. Israël erkennen. Welk Israël? Israël is geen onafhankelijke, geen souvereine staat, het is een Joodse staat, zonder grenzen. Wat dit ook moge betekenen. Israël is altijd goed geweest in het scheppen van dualiteiten, zodat het altijd een richting op kan. Waarover heeft men het dan? Van de Eufraat tot aan de Nijl, Sinai, de Jordaan, met of zonder Golan, Libanon, Gaza? Op het grondgebied hen toegekend door de toenmalige UN, waar ze met de oorlog in '48 al onmiddellijk zoveel meer genomen hebben. Op de grenzen van '68 welke ze nog voortdurend wijzigen? Op de vele plekken op de wereld waar Joden wonen? Tot aan de muur met daarbinnen nog nederzettingen? Nog meer wegen 'alleen vir Israëli's' om het land verder op te splitsen? Wegens 'veiligheidsredenen' altijd de mogelijkheid hebben om nog te kunnen wijzigen. 'Veiligheid' , 'Defentie', woorden welke alles toelaten.
4.Bemiddelingsrol. Dat men begint met de UN resoluties uit te voeren, de Palestijnen geven/laten waar ze recht op hebben, hen menswaardig behandelen en hun waardigheid teruggeven en praten. Dan is men reeds zeer ver naar de vrede toe en kunnen de zaken verregaand zichzelf oplossen. Maar geen Vredesproces waar men het nu altijd over heeft, welke Israël tot nu toe zelfs niet wil, omdat ze dan moeten stoppen met hun uitbreiding.
Johan Van Hulle, Zomergem
Eerst en vooral, ik heb het hier over datgene wat het woord 'Iraëlisch" dekt, niet de mensen die de Joodse godsdienst belijden, om niet van antisemitisme beschuldigd te worden. Ik weet dat de scheidingslijn hier moeilijk te trekken is, en dat men meestal alle kritiek op Israël als antisemitisme aanwijst. Hierbij wil ik reageren op bepaalde uitspraken en opinies van de heer Minsky:
1. De wereld moet niet "machteloos toekijken tot aan de vooravond van een nieuwe burgeroorlog in het Miden-Oosten." Integendeel, de wereld kijkt 'gedogend' toe, wat Israël betreft, op wat er zich in het Midden-Oosten afspeelt. Israël mag zich daardoor alle vrijheden veroorloven die het maar wil. Negeren van UN-resoluties, schenden van mensenrechten en oorlogsrecht, uitspraak door het Internationaal Gerechtshof in Den Haag betreffende de muur, enz... Er worden door het Westen alleen woorden gebruikt, of het wordt zelfs gesteund. Men ondertekent verdragen met de NATO en doet mee aan hun oefeningen. De Palestijnen worden echter door datzelfde westen nog gestraft omdat ze democratische verkiezingen gehouden hebben en de uitslag niet deze was die het Westen wilde. Om niet "machteloos" toe te kijken moet de Verenigde Staten alleen maar de geldkraan naar Israël dicht te draaien. Israël kan het zich niet veroorloven zijn huidige militaire en nederzettingspolitiek verder te zetten. Het Westen kan economische sancties treffen in de handelsovereenkomsten met Israël, indien het de mensenrechten niet respecteert.
Het Westen moet ook stoppen met de wapenleveringen aan Israël. Het Westen mag niet stoppen met de financiële steun aan Palestina, en Israël moet de douanegelden waar de Palestijnen recht op hebben, doorstorten. Maar Israël gaat onverstoorbaar door met de nederzettingspolitiek en het bouwen van de muur, en dan nog op Palestijns gebied.
2. "Getouwtrek heeft het Palestijns leven verlamd." Israël heeft er alles aan gedaan om de infrastructuur, de economie en de onderlinge menselijke relaties in Palestina grondig te vernietigen. Honderduizenden op de vlucht gejaagd, hun land afgenomen, onbruikbaar of onbereikbaar gemaakt, hun huizen vernietigd, checkpoints opgericht. Verder de muur, vluchtelingenkampen, werkloosheid, armoede, de dagelijkse vernedering van een gans volk,... Men steekt ze daarenboven in getto's en gevangenissen, met totale isolatie met de buitenwereld. Dit is de perfekte situatie om in die ellende, mensen tegen elkaar op te zetten om toch iets te hebben. Ofwel ze als zombies achterlaten. Dit is precies wat Israël wil. Door het voeden van de inwendige scheuring, Palestina laten uiteenvallen. Dan moeten ze het zelf niet doen...
Ze leveren zelfs wapens aan Abbas en zijn Fatah, trainden troepen om het nog verder op de spits te drijven. Verder demoniseren ze Hamas om de burgeroorlog uit te lokken. Abbas wordt plots de man waarmee te praten valt!
3. Israël erkennen. Welk Israël? Israël is geen onafhankelijke, geen souvereine staat, het is een Joodse staat, zonder grenzen. Wat dit ook moge betekenen. Israël is altijd goed geweest in het scheppen van dualiteiten, zodat het altijd een richting op kan. Waarover heeft men het dan? Van de Eufraat tot aan de Nijl, Sinai, de Jordaan, met of zonder Golan, Libanon, Gaza? Op het grondgebied hen toegekend door de toenmalige UN, waar ze met de oorlog in '48 al onmiddellijk zoveel meer genomen hebben. Op de grenzen van '68 welke ze nog voortdurend wijzigen? Op de vele plekken op de wereld waar Joden wonen? Tot aan de muur met daarbinnen nog nederzettingen? Nog meer wegen 'alleen vir Israëli's' om het land verder op te splitsen? Wegens 'veiligheidsredenen' altijd de mogelijkheid hebben om nog te kunnen wijzigen. 'Veiligheid' , 'Defentie', woorden welke alles toelaten.
4.Bemiddelingsrol. Dat men begint met de UN resoluties uit te voeren, de Palestijnen geven/laten waar ze recht op hebben, hen menswaardig behandelen en hun waardigheid teruggeven en praten. Dan is men reeds zeer ver naar de vrede toe en kunnen de zaken verregaand zichzelf oplossen. Maar geen Vredesproces waar men het nu altijd over heeft, welke Israël tot nu toe zelfs niet wil, omdat ze dan moeten stoppen met hun uitbreiding.
Johan Van Hulle, Zomergem
Israël wil vervroegde verkiezingen in Palestina
[Lezersbrief naar Reformatorisch Dagblad n.a.v. opinie "Niemand gebaat bij scheuring Palestijnen" van prof. George Mirsky op 10 januari]
Dat niemand baat zal vinden bij een vervroegde stembusgang in Palestina is niet correct. Als deze 'bollekeskermis' zou gewonnen worden door Fatah en president Abbas, staat een Israëlische marionet klaar om de dictaten van Tel Aviv uit te voeren en zo weinig mogelijk eisen te stellen namens het Palestijnse volk. Mahmoud Abbas kan het zijn broodheren niet moeilijk maken. Israël zorgde namelijk voor de bewapening en Amerika gaf opleiding aan de elitekrachten die hem beschermen.
Abbas weet maar al te goed wat het betekent als je de joodse staat tegen hebt. Zijn voorganger Yasser Arafat, eveneens van de Fatah-partij, kreeg het eeuwige zwijgen omdat hij in het Arabisch niet alle geweld wou afzwijgen tegen de bezettingsstaat. Arafat werd vergiftigd met Aconitine uit monnikskap volgens Britse inlichtingendiensten. De substantie van deze plant lost makkelijk op in vloeistoffen en kan twaalf uur na toediening niet meer ontdekt worden in het lichaam door gerechtelijke instanties. Daar 3 tot 5 mg al dodelijk is, heeft men nog minder van het gif nodig om tot een langzame dood te komen, zoals bij de vroegere Algerijnse president Hawari Boumaddine. De Amerikanen wisten wat er met Arafat aan de hand was en hij was dan ook niet welkom in hun Mayo Clinic. Zelfs als er geen vergiftiging zou zijn geweest, heeft Israël door de slopende belegering van Arafat's hoofdkwartier zijn gezondheid verzwakt en zo zijn dood veroorzaakt.
Hoe men het draait of keert: de Israëlische regering is schuldig aan de moord op de Palestijnse leider. President Abbas verkoopt Palestina en de rechten van de Palestijnen al roepend dat we Israël moeten erkennen, om niet hetzelfde lot te ondergaan. Mocht Hamas - opnieuw - de vervroegde verkiezingen winnen eventueel samengaand met een burgeroorlog, dan kan Israël luid scanderen dat de Palestijnen onbekwaam zijn zichzelf te besturen. Het zal dan eenzijdig de grenzen bepalen van de joodse staat en enkele kruimels of bantoestans laten voor de Palestijnen. Die zelfstandige gebiedsdelen kunnen dan voortdurend worden afgegrendeld van de buitenwereld en zijn dan overgeleverd aan de internationale solidariteit. Israël wint dus altijd bij nieuwe verkiezingen ten nadele van de Palestijnen.
Met het sluiten van de Oslo "vredesakkoorden", tekende Arafat eigenlijk voor de kolonisatie van Gaza en de Westelijke Jordaanoever. Hij streek Syrië daarmee tegen de haren door een eigen koers te varen en zelfstandig te gaan onderhandelen met Israël. Vluchtelingen buiten de bezette gebieden zien dat verdrag nog altijd als verraad omdat er geen enkele waarborg instond voor de terugkeer van Palestijnse vluchtelingen. Al in 1988 erkende Arafat de staat Israël en verklaarde hij dat de PLO het terrorisme niet meer steunde. Het bracht een Palestijnse staat niet dichterbij.
Vandaag zou Hamas opnieuw het bestaansrecht van Israël moeten erkennen (over welk Israël hebben we het dan, een land immers zonder grondwet of grenzen?). Opnieuw zou men het geweld moeten afzweren en opnieuw land afstaan aan de bezettings- en kolonisatiemacht. 78 % van het historische Palestina verkwanselde Arafat reeds in zogenaamde "vredesbesprekingen". Het is dan ook een terecht standpunt van Hamas om voet bij stuk te houden en niet nog meer rechten te verkopen aan de zionistische politici zonder iets in weergave te krijgen. Ook moet er een oplossing komen voor de 3,7 miljoen Palestijnse vluchtelingen die (volgens de VN) buiten het historische Palestina in kampen leven en velen die nog verder in ballingschap leven. Alleen de Jordaanse koning verleende 200.000 vluchtelingen het Jordaans staatsburgerschap. Als joden na bijna 2.000 jaar ballingschap nog het recht hebben om terug te keren naar het Heilige Land, dan mogen Palestijnen die door oorlog maximum zestig jaar geleden werden verdreven dat zeker.
In 135 na Chr. zocht het joodse volk verstrooiing na een mislukte couppoging tegen Julius Severus. Belangrijk om weten is dat de joden uit Palestina vertrokken tot 1900 en slechts af en toe - meestal om godsdienstige reden - zich korte tijd vestigden in enige delen van Palestina. De zionisten blijven de Thora niet trouw. Het joodse volk had de Eeuwige immers beloofd zich niet in het Heilig Land te vestigen voordat de Messias is gekomen. Tot die tijd moet het joodse volk geduldig wachten in ballingschap. Maar het zionisme en Herzl dachten er ander over. Na de schurk Bar Kochba geloofden zionistische joden opnieuw een in valse messias.
Mario Bergen, Leuven
Dat niemand baat zal vinden bij een vervroegde stembusgang in Palestina is niet correct. Als deze 'bollekeskermis' zou gewonnen worden door Fatah en president Abbas, staat een Israëlische marionet klaar om de dictaten van Tel Aviv uit te voeren en zo weinig mogelijk eisen te stellen namens het Palestijnse volk. Mahmoud Abbas kan het zijn broodheren niet moeilijk maken. Israël zorgde namelijk voor de bewapening en Amerika gaf opleiding aan de elitekrachten die hem beschermen.
Abbas weet maar al te goed wat het betekent als je de joodse staat tegen hebt. Zijn voorganger Yasser Arafat, eveneens van de Fatah-partij, kreeg het eeuwige zwijgen omdat hij in het Arabisch niet alle geweld wou afzwijgen tegen de bezettingsstaat. Arafat werd vergiftigd met Aconitine uit monnikskap volgens Britse inlichtingendiensten. De substantie van deze plant lost makkelijk op in vloeistoffen en kan twaalf uur na toediening niet meer ontdekt worden in het lichaam door gerechtelijke instanties. Daar 3 tot 5 mg al dodelijk is, heeft men nog minder van het gif nodig om tot een langzame dood te komen, zoals bij de vroegere Algerijnse president Hawari Boumaddine. De Amerikanen wisten wat er met Arafat aan de hand was en hij was dan ook niet welkom in hun Mayo Clinic. Zelfs als er geen vergiftiging zou zijn geweest, heeft Israël door de slopende belegering van Arafat's hoofdkwartier zijn gezondheid verzwakt en zo zijn dood veroorzaakt.
Hoe men het draait of keert: de Israëlische regering is schuldig aan de moord op de Palestijnse leider. President Abbas verkoopt Palestina en de rechten van de Palestijnen al roepend dat we Israël moeten erkennen, om niet hetzelfde lot te ondergaan. Mocht Hamas - opnieuw - de vervroegde verkiezingen winnen eventueel samengaand met een burgeroorlog, dan kan Israël luid scanderen dat de Palestijnen onbekwaam zijn zichzelf te besturen. Het zal dan eenzijdig de grenzen bepalen van de joodse staat en enkele kruimels of bantoestans laten voor de Palestijnen. Die zelfstandige gebiedsdelen kunnen dan voortdurend worden afgegrendeld van de buitenwereld en zijn dan overgeleverd aan de internationale solidariteit. Israël wint dus altijd bij nieuwe verkiezingen ten nadele van de Palestijnen.
Met het sluiten van de Oslo "vredesakkoorden", tekende Arafat eigenlijk voor de kolonisatie van Gaza en de Westelijke Jordaanoever. Hij streek Syrië daarmee tegen de haren door een eigen koers te varen en zelfstandig te gaan onderhandelen met Israël. Vluchtelingen buiten de bezette gebieden zien dat verdrag nog altijd als verraad omdat er geen enkele waarborg instond voor de terugkeer van Palestijnse vluchtelingen. Al in 1988 erkende Arafat de staat Israël en verklaarde hij dat de PLO het terrorisme niet meer steunde. Het bracht een Palestijnse staat niet dichterbij.
Vandaag zou Hamas opnieuw het bestaansrecht van Israël moeten erkennen (over welk Israël hebben we het dan, een land immers zonder grondwet of grenzen?). Opnieuw zou men het geweld moeten afzweren en opnieuw land afstaan aan de bezettings- en kolonisatiemacht. 78 % van het historische Palestina verkwanselde Arafat reeds in zogenaamde "vredesbesprekingen". Het is dan ook een terecht standpunt van Hamas om voet bij stuk te houden en niet nog meer rechten te verkopen aan de zionistische politici zonder iets in weergave te krijgen. Ook moet er een oplossing komen voor de 3,7 miljoen Palestijnse vluchtelingen die (volgens de VN) buiten het historische Palestina in kampen leven en velen die nog verder in ballingschap leven. Alleen de Jordaanse koning verleende 200.000 vluchtelingen het Jordaans staatsburgerschap. Als joden na bijna 2.000 jaar ballingschap nog het recht hebben om terug te keren naar het Heilige Land, dan mogen Palestijnen die door oorlog maximum zestig jaar geleden werden verdreven dat zeker.
In 135 na Chr. zocht het joodse volk verstrooiing na een mislukte couppoging tegen Julius Severus. Belangrijk om weten is dat de joden uit Palestina vertrokken tot 1900 en slechts af en toe - meestal om godsdienstige reden - zich korte tijd vestigden in enige delen van Palestina. De zionisten blijven de Thora niet trouw. Het joodse volk had de Eeuwige immers beloofd zich niet in het Heilig Land te vestigen voordat de Messias is gekomen. Tot die tijd moet het joodse volk geduldig wachten in ballingschap. Maar het zionisme en Herzl dachten er ander over. Na de schurk Bar Kochba geloofden zionistische joden opnieuw een in valse messias.
Mario Bergen, Leuven
Israël bespot al 900 dagen rechtspraak Den Haag
[Lezersbrief aan het Nieuwsblad]
Het aantal kolonisten op de bezette Westelijke Jordaanoever nam het afgelopen jaar toe met 14.792 eenheden of 5,8 %. Op 1 januari 2007 telde het Israëlische departement van Binnenlandse Zaken 268.163 joodse kolonisten op de Palestijnse Westbank. Intussen is 500 van de 650 km Apartheidsmuur al gebouwd, ondanks de onwettigheid ervan volgens het Internationaal Gerechtshof in Den Haag. Op 9 juli 2004 verklaarde dit strafhof niet enkel de muur in strijd met het internationaal recht, maar eveneens alle aan deze schending verbonden verstrekkende gevolgen.Het Hof verklaarde ook dat de Palestijnse Gebieden bezette gebieden zijn die onder controle staan van het leger van Israël. Het verklaarde dat deze gebieden bezet zijn door Israël sinds een gewapend internationaal conflict van 1967.
Het grootste deel van de muur ligt in Palestijns gebied en zou 400.000 Palestijnen omsluiten in enclaves indien deze wordt gebouwd zoals gepland. Er is ook de schepping van een nieuw administratief bewind. Inwoners op de strook tussen de "Groene Lijn" en de Apartheidsmuur mogen enkel in deze zone verblijven als ze daarvoor toestemming krijgen van de bezettende macht. Het Hof oordeelde eveneens - in tegenstelling met de Israëlische staat - dat mensenrechten en verdragen zoals het Verdrag inzake de Rechten van het Kind en het Verdrag inzake Burgerlijke en Politieke Rechten, ook van toepassing zijn bij een gewapend conflict.
Ook het Internationale Verdrag inzake Economische, Sociale en Culturele Rechten is van toepassing indien een overheid buiten zijn gebied rechtspraak uitoefent. Het recht op zelfbeschikking van het Palestijnse volk wordt geschonden daar de aslijn van de muur de politiek van illegale nederzettingen ondersteund. Het zelfbeschikkingrecht wordt eveneens door het versnipperen van Palestijns gebied geschonden. Door de muur ontstaat een voldongen feit van grensbepaling tussen Israël en Palestina en vormt zich een feitelijke annexatie.
Het overbrengen van de eigen bevolking naar bezet gebied en het afhandig maken en vernietigen van eigendommen is verkrachting van het humanitair recht. Rechten op verplaatsing, werk, onderwijs en een behoorlijke standaard van leven worden evenmin toegepast. Israël schendt dus op grote schaal het internationaal recht.
Volgens het Internationaal Gerechtshof in Den Haag moet Israël de toestand op het terrein herstellen voor men aan deze Apartheidsmuur begon te bouwen. Dit houdt tegelijk in het aanleggen van boomgaarden met olijven en ander fruit en de teruggave van de gestolen grond. Besluitvorming rond de bouw van de muur die het zelfbeschikkingsrecht van het Palestijnse volk hinderen, moeten door alle staten teniet worden gedaan, aldus Den Haag. 900 dagen na dit duidelijke arrest van het Hof negeert Israël niet enkel deze internationaal aanvaarde rechtspraak, maar wordt de kolonisatiepolitiek en de bouw aan de Apartheidsmuur nog botweg verder gezet.
Mario Bergen, Leuven
Het aantal kolonisten op de bezette Westelijke Jordaanoever nam het afgelopen jaar toe met 14.792 eenheden of 5,8 %. Op 1 januari 2007 telde het Israëlische departement van Binnenlandse Zaken 268.163 joodse kolonisten op de Palestijnse Westbank. Intussen is 500 van de 650 km Apartheidsmuur al gebouwd, ondanks de onwettigheid ervan volgens het Internationaal Gerechtshof in Den Haag. Op 9 juli 2004 verklaarde dit strafhof niet enkel de muur in strijd met het internationaal recht, maar eveneens alle aan deze schending verbonden verstrekkende gevolgen.Het Hof verklaarde ook dat de Palestijnse Gebieden bezette gebieden zijn die onder controle staan van het leger van Israël. Het verklaarde dat deze gebieden bezet zijn door Israël sinds een gewapend internationaal conflict van 1967.
Het grootste deel van de muur ligt in Palestijns gebied en zou 400.000 Palestijnen omsluiten in enclaves indien deze wordt gebouwd zoals gepland. Er is ook de schepping van een nieuw administratief bewind. Inwoners op de strook tussen de "Groene Lijn" en de Apartheidsmuur mogen enkel in deze zone verblijven als ze daarvoor toestemming krijgen van de bezettende macht. Het Hof oordeelde eveneens - in tegenstelling met de Israëlische staat - dat mensenrechten en verdragen zoals het Verdrag inzake de Rechten van het Kind en het Verdrag inzake Burgerlijke en Politieke Rechten, ook van toepassing zijn bij een gewapend conflict.
Ook het Internationale Verdrag inzake Economische, Sociale en Culturele Rechten is van toepassing indien een overheid buiten zijn gebied rechtspraak uitoefent. Het recht op zelfbeschikking van het Palestijnse volk wordt geschonden daar de aslijn van de muur de politiek van illegale nederzettingen ondersteund. Het zelfbeschikkingrecht wordt eveneens door het versnipperen van Palestijns gebied geschonden. Door de muur ontstaat een voldongen feit van grensbepaling tussen Israël en Palestina en vormt zich een feitelijke annexatie.
Het overbrengen van de eigen bevolking naar bezet gebied en het afhandig maken en vernietigen van eigendommen is verkrachting van het humanitair recht. Rechten op verplaatsing, werk, onderwijs en een behoorlijke standaard van leven worden evenmin toegepast. Israël schendt dus op grote schaal het internationaal recht.
Volgens het Internationaal Gerechtshof in Den Haag moet Israël de toestand op het terrein herstellen voor men aan deze Apartheidsmuur begon te bouwen. Dit houdt tegelijk in het aanleggen van boomgaarden met olijven en ander fruit en de teruggave van de gestolen grond. Besluitvorming rond de bouw van de muur die het zelfbeschikkingsrecht van het Palestijnse volk hinderen, moeten door alle staten teniet worden gedaan, aldus Den Haag. 900 dagen na dit duidelijke arrest van het Hof negeert Israël niet enkel deze internationaal aanvaarde rechtspraak, maar wordt de kolonisatiepolitiek en de bouw aan de Apartheidsmuur nog botweg verder gezet.
Mario Bergen, Leuven
dinsdag, januari 09, 2007
Geef de armen een wapen als ze honger hebben
[Lezersbrief aan Trouw n.a.v. artikel "Olmert ongeliefd na eerste jaar als premier" van 4 januari]
Dat Eerste minister Olmert zo immens onpopulair geworden is, heeft hij grotendeels aan zichzelf te danken.Voornamelijk de keuze van Amir Peretz als minister van Defensie was een miskleun van jewelste. Deze Marokkaanse jood vervulde nog maar net de dienstplicht of hij raakte al gewond in Sinai tijdens de ramadan- of Jom Kipoeroorlog van 1974. Als vertegenwoordiger van de arme Sefardische joden en vakbondsman werd Peretz gekozen tot leider van de Arbeiderspartij. Schoenmaker blijf bij je leest, denk je dan, en doe wat aan de armoede in Israël. 1 miljoen Israëlische werknemers verdient minder dan 600 euro per maand. Vaak moet men daarvoor 12 uur per dag werken. Wie erin slaagt om bijstand te bemachtigen moet rondkomen met maandelijks 200 euro. Met torenhoge huren en zonder huursubsidie moeten de meeste Israëli's de eindjes aan elkaar knopen om rond te komen. Een derde van alle kinderen groeit in Israël in armoede op en het zijn voornamelijk Palestijnse kinderen in Israël die oververtegenwoordigd zijn in armoede-statistieken.
"Als het kankergezwel van bezetting, annexatie en achterstelling niet verdwijnt, zal het Midden-Oosten een brandhaart blijven", zei Max Wieselman van Een Ander Joods Geluid nog enkele dagen geleden. Voor arme Israëliërs is er geen geld. Amir Peretz geeft liever zijn steun aan een oorlog tegen buurland Libanon of de dure bezettingspolitiek. Over de nog veel armere Palestijnen in bezet gebied spreekt men gewoonweg niet. Peretz is voor vrijlating van Palestijnse gevangenen, Olmert wil praten met Syrië en de Israëlische regering wil controleposten afschaffen om het de Palestijnen makkelijk te maken. Het signaal is "luister naar mijn woorden, maar kijk niet naar mijn daden", want er veranderd toch niets.
Volgens de Israëlische professor Jeff Halper is Israël voornamelijk bezig met een eigen stappenplan. Dat plan begon met het vernietigen van de Palestijnse infrastructuur in 2002. Nadien werden 480 km apartheidswegen en vier grote schakels met nederzettingen rond 220 Palestijnse eilandjes aangelegd. 12 - voornamelijk vervuilende - industrieparken kwamen te liggen in de rand van de Westbank. Bedoeling is alzo met dit project van 3 miljard dollar de middenklasse van de Palestijnen het land uit te krijgen en een marionet aan het hoofd te zetten van de resterende Palestijnen. Tenslotte niet vergeten die van wapens te voorzien en collaborateurs van beide kanten (Fatah en Hamas) op elkaar te laten schieten om alzo de gekende verdeel-en-heers-strategie toe te passen die de burgeroorlog in Palestina in stand houdt.
Tussen 1980 en 1988 slaagde Israël erin om - via de V.S. - Irak en Iran tegen elkaar op te zetten. In 1990 fluisterde April Gaspie Saddam in het oor dat de aanhechting van Koeweit als historische provincie van Irak geen probleem kon zijn. In 2003 kregen neo-conservatieven een alliantie tot stand om Irak opnieuw aan te vallen en te bezetten. In 2005 kreeg men Syrië zover dat het na de bomaanslag op Hariri de veiligheidstroepen terugtrok uit Libanon. In 2007 stevent Palestina af op een burgeroorlog na de zwarte bewapening van Fatah en de Israëlische collaborateurs die de boel op stelten zetten.Telkens gebeurde deze acties en was Israël erbij gebaat. Telkens werd ook de aandacht afgeleid van het kernprobleem: de zionistische politiek die verantwoordelijk is voor de bezetting van Palestina en onderdrukking van het Palestijnse volk. Peretz is verkozen door de amen, maar kent alleen 'les armes' om te gebruiken voor een oorlog tegen Libanon en een burgeroorlog te ontketenen in de door Israël bezette gebieden.
Mario Bergen, Leuven
Dat Eerste minister Olmert zo immens onpopulair geworden is, heeft hij grotendeels aan zichzelf te danken.Voornamelijk de keuze van Amir Peretz als minister van Defensie was een miskleun van jewelste. Deze Marokkaanse jood vervulde nog maar net de dienstplicht of hij raakte al gewond in Sinai tijdens de ramadan- of Jom Kipoeroorlog van 1974. Als vertegenwoordiger van de arme Sefardische joden en vakbondsman werd Peretz gekozen tot leider van de Arbeiderspartij. Schoenmaker blijf bij je leest, denk je dan, en doe wat aan de armoede in Israël. 1 miljoen Israëlische werknemers verdient minder dan 600 euro per maand. Vaak moet men daarvoor 12 uur per dag werken. Wie erin slaagt om bijstand te bemachtigen moet rondkomen met maandelijks 200 euro. Met torenhoge huren en zonder huursubsidie moeten de meeste Israëli's de eindjes aan elkaar knopen om rond te komen. Een derde van alle kinderen groeit in Israël in armoede op en het zijn voornamelijk Palestijnse kinderen in Israël die oververtegenwoordigd zijn in armoede-statistieken.
"Als het kankergezwel van bezetting, annexatie en achterstelling niet verdwijnt, zal het Midden-Oosten een brandhaart blijven", zei Max Wieselman van Een Ander Joods Geluid nog enkele dagen geleden. Voor arme Israëliërs is er geen geld. Amir Peretz geeft liever zijn steun aan een oorlog tegen buurland Libanon of de dure bezettingspolitiek. Over de nog veel armere Palestijnen in bezet gebied spreekt men gewoonweg niet. Peretz is voor vrijlating van Palestijnse gevangenen, Olmert wil praten met Syrië en de Israëlische regering wil controleposten afschaffen om het de Palestijnen makkelijk te maken. Het signaal is "luister naar mijn woorden, maar kijk niet naar mijn daden", want er veranderd toch niets.
Volgens de Israëlische professor Jeff Halper is Israël voornamelijk bezig met een eigen stappenplan. Dat plan begon met het vernietigen van de Palestijnse infrastructuur in 2002. Nadien werden 480 km apartheidswegen en vier grote schakels met nederzettingen rond 220 Palestijnse eilandjes aangelegd. 12 - voornamelijk vervuilende - industrieparken kwamen te liggen in de rand van de Westbank. Bedoeling is alzo met dit project van 3 miljard dollar de middenklasse van de Palestijnen het land uit te krijgen en een marionet aan het hoofd te zetten van de resterende Palestijnen. Tenslotte niet vergeten die van wapens te voorzien en collaborateurs van beide kanten (Fatah en Hamas) op elkaar te laten schieten om alzo de gekende verdeel-en-heers-strategie toe te passen die de burgeroorlog in Palestina in stand houdt.
Tussen 1980 en 1988 slaagde Israël erin om - via de V.S. - Irak en Iran tegen elkaar op te zetten. In 1990 fluisterde April Gaspie Saddam in het oor dat de aanhechting van Koeweit als historische provincie van Irak geen probleem kon zijn. In 2003 kregen neo-conservatieven een alliantie tot stand om Irak opnieuw aan te vallen en te bezetten. In 2005 kreeg men Syrië zover dat het na de bomaanslag op Hariri de veiligheidstroepen terugtrok uit Libanon. In 2007 stevent Palestina af op een burgeroorlog na de zwarte bewapening van Fatah en de Israëlische collaborateurs die de boel op stelten zetten.Telkens gebeurde deze acties en was Israël erbij gebaat. Telkens werd ook de aandacht afgeleid van het kernprobleem: de zionistische politiek die verantwoordelijk is voor de bezetting van Palestina en onderdrukking van het Palestijnse volk. Peretz is verkozen door de amen, maar kent alleen 'les armes' om te gebruiken voor een oorlog tegen Libanon en een burgeroorlog te ontketenen in de door Israël bezette gebieden.
Mario Bergen, Leuven
zondag, januari 07, 2007
Lezersbrief aan Jan Brocatus
[Lezersbrief n.a.v. "de nieuwsweek van aan Jan Brocatus*" in DM van 6/1/07]
Beste Jan,
Ik apprecieer en deel uw bezorgdheid voor het geweld in Palestina, maar ik sta paf van jouw besluiten. Je schrijft "het is dringend tijd om ter plekke onafhankelijke waarnemers te hebben om een objectief oordeel te vellen." Nu, die zijn er al járen, en ze schrijven al járen rapporten en statistieken de waarnemers van de Verenigde Naties, zie http://www.un.org. Maar inderdaad, je leest er bitter weinig van in onze kranten (vandaag niet, twee blz !).
En dan zeg jij: "niemand kent de oplossing." Toch wel, de oplossing staat zwart op wit in de vele resoluties van de Veiligheidsraad. Alleen is het probleem: Israël WIL de resoluties niet toepassen, en de VS vinden dat goed, en Europa wil niets doen. En dan stel je je hoop op "twee grote figuren," mogen dat twee Nobelprijswinnaars van de vrede zijn? Welnu, die hebben we ook al gehad met Yasser Arafat en Shimon Peres. En toen kwam Sharon, en die schoot alles terug kapot, en WILDE niet praten met Arafat.
Dat, Jan, is volgens mij het probleem met Israël en Palestina: er zijn een aantal machthebbers die geen vrede WILLEN. En de wereld kijkt er naar en doet niets.
Pol Van den plas, Gent
** Jan Brocatus is directeur van Amnesty International Vlaanderen
Beste Jan,
Ik apprecieer en deel uw bezorgdheid voor het geweld in Palestina, maar ik sta paf van jouw besluiten. Je schrijft "het is dringend tijd om ter plekke onafhankelijke waarnemers te hebben om een objectief oordeel te vellen." Nu, die zijn er al járen, en ze schrijven al járen rapporten en statistieken de waarnemers van de Verenigde Naties, zie http://www.un.org. Maar inderdaad, je leest er bitter weinig van in onze kranten (vandaag niet, twee blz !).
En dan zeg jij: "niemand kent de oplossing." Toch wel, de oplossing staat zwart op wit in de vele resoluties van de Veiligheidsraad. Alleen is het probleem: Israël WIL de resoluties niet toepassen, en de VS vinden dat goed, en Europa wil niets doen. En dan stel je je hoop op "twee grote figuren," mogen dat twee Nobelprijswinnaars van de vrede zijn? Welnu, die hebben we ook al gehad met Yasser Arafat en Shimon Peres. En toen kwam Sharon, en die schoot alles terug kapot, en WILDE niet praten met Arafat.
Dat, Jan, is volgens mij het probleem met Israël en Palestina: er zijn een aantal machthebbers die geen vrede WILLEN. En de wereld kijkt er naar en doet niets.
Pol Van den plas, Gent
** Jan Brocatus is directeur van Amnesty International Vlaanderen
zaterdag, januari 06, 2007
Corruptie? Israël weet niet beter
[Mail aan de Volkskrant voor hun artikel "Corruptie? Israël weet niet beter"]
Beste redactie
Ik ben blij dat uw journalist, Alex Burghoorn, de problemetiek van corruptie - die historisch in de zionistische staat Israël is ingebakken - durft aanpakken in zijn achtergrondartikel van vandaag, 6 januari 2007. Een dikke pluim voor uw journalist en dat we nog vele kritische stukken van hem mogen lezen over het Midden-Oosten.
Mario Bergen, Leuven
Beste redactie
Ik ben blij dat uw journalist, Alex Burghoorn, de problemetiek van corruptie - die historisch in de zionistische staat Israël is ingebakken - durft aanpakken in zijn achtergrondartikel van vandaag, 6 januari 2007. Een dikke pluim voor uw journalist en dat we nog vele kritische stukken van hem mogen lezen over het Midden-Oosten.
Mario Bergen, Leuven
Brief aan Frank Schlömer
[Brief aan Frank Schlömer van De Morgen n.a.v. lang artikel van 6 januari]
De lovende woorden van Joseph Pearce in zijn boekbespreking over het boek van Norman Finkelstein ' De drogreden van het antisemitisme ' zijn nog niet koud en er valt weer iets uit de bus. Ik heb met veel belangstelling je twee blz in DM van zaterdag 6/01 gelezen. Ik meen dat de verscheidene onderwerpen en de verstrekte informatie o.a. van mensen te velde, tot de meest verregaande behoren welke ik tot nu toe hier in de media heb gevonden en welke overeenkomen met wat men vindt in andere ernstige publicaties en op websites. Ik kan dit alleen maar appreciëren en ik hoop dat veel lezers dit ook zullen doen.
Ik onthou hieruit ergens een belangrijke zin dat "Het stilzwijgen moet doorbroken worden..."
JohanVan Hulle
De lovende woorden van Joseph Pearce in zijn boekbespreking over het boek van Norman Finkelstein ' De drogreden van het antisemitisme ' zijn nog niet koud en er valt weer iets uit de bus. Ik heb met veel belangstelling je twee blz in DM van zaterdag 6/01 gelezen. Ik meen dat de verscheidene onderwerpen en de verstrekte informatie o.a. van mensen te velde, tot de meest verregaande behoren welke ik tot nu toe hier in de media heb gevonden en welke overeenkomen met wat men vindt in andere ernstige publicaties en op websites. Ik kan dit alleen maar appreciëren en ik hoop dat veel lezers dit ook zullen doen.
Ik onthou hieruit ergens een belangrijke zin dat "Het stilzwijgen moet doorbroken worden..."
JohanVan Hulle
donderdag, januari 04, 2007
'Vredesduif voor het Westen' Grossman onder de loupe op Uitpers
In het artikel "Het autisme van David Grossman, doctor honoris causa van de KUL" belichten Lucas Catherine, Wim de Neuter en Ludo De Witte op het E-Zine Uitpers 'vredesduif voor het Westen' David Grossman. Ze komen zoals bij andere berichtgeving over deze man door andere auteurs, tot dezelfde vaststellingen. Er valt heel wat minder fraais te zeggen over de "Peace Now' beweging in Israël. Mijn waardering voor dit artikel.
Johan Van Hulle
Johan Van Hulle
Vrije handel levensnoodzakelijk voor Palestijnen
[Reactie op bericht "Smokkeltunnel tussen Egypte en Gazastrook ingestort" in De Telegraaf]
De Israëlische staat wil dat Egypte het onwettig grensvervoer van produkten tegenhoudt. Een actie hiertegen moet komen na overleg tussen de leiders van Egypte en Israël. Er moet helemaal geen actie komen, maar het grensakkoord van 15 november 2005 tussen de Palestijnse Autoriteit en de staat Israël moet worden nageleefd. Het naleven van het Akkoord over Verplaatsing en Toegang (AMA) blijft een dode letter. Sinds 25 juni 2006 werd de grenspost van Rafa gedurende 86 % van de voorziene openingstijd gesloten. Rafa werd ook niet opengesteld voor de vrije doorgang van goederen naar het buitenland zoals afgesproken. Gemiddeld slechts 12 in plaats van de voorziene 400 vrachtwagens per dag kon voor de uitvoer langs de doorgang van Karni het voorbije jaar. Slechts 4 % van de oogst kon worden binnengehaald tijdens het oogstseizoen.
Het aantal obstrukties op de bezette Westelijke Jordaanoever is het voorbije jaar met 44 % toegenomen. Als er vrij verkeer van goederen en mensen kan tot stand komen tussen de Palestijnse gebieden en de buitenwereld, zoals voorzien in het AMA, kan men handel tot stand brengen en de Palestijnen laten voorzien in hun eigen levensonderhoud. Smokkeltunnels vormen de enige manier om goederen met enige zekerheid over de grens te krijgen. Israël laat met escortes tientallen vrachtwagens uit Egypte en Jordanië, geladen met wapens en munitie voor de Fatah-eltitetroepen van president Abbas rechtstreeks naar de loodsen van Fatah rijden. Zonder hindernissen van controleposten of onderzoek van lading of personen. Het verschil zit hem hierin: Israël is de bezettingsmacht en de Palestijnen het volk dat door die bezetter wordt onderdrukt. Israël verkiest een onderdanige president Abbas boven een kritische stem van het volk die Hamas vertegenwoordigt om straks nieuwe dictaten op te leggen.
Mario Bergen, Leuven
De Israëlische staat wil dat Egypte het onwettig grensvervoer van produkten tegenhoudt. Een actie hiertegen moet komen na overleg tussen de leiders van Egypte en Israël. Er moet helemaal geen actie komen, maar het grensakkoord van 15 november 2005 tussen de Palestijnse Autoriteit en de staat Israël moet worden nageleefd. Het naleven van het Akkoord over Verplaatsing en Toegang (AMA) blijft een dode letter. Sinds 25 juni 2006 werd de grenspost van Rafa gedurende 86 % van de voorziene openingstijd gesloten. Rafa werd ook niet opengesteld voor de vrije doorgang van goederen naar het buitenland zoals afgesproken. Gemiddeld slechts 12 in plaats van de voorziene 400 vrachtwagens per dag kon voor de uitvoer langs de doorgang van Karni het voorbije jaar. Slechts 4 % van de oogst kon worden binnengehaald tijdens het oogstseizoen.
Het aantal obstrukties op de bezette Westelijke Jordaanoever is het voorbije jaar met 44 % toegenomen. Als er vrij verkeer van goederen en mensen kan tot stand komen tussen de Palestijnse gebieden en de buitenwereld, zoals voorzien in het AMA, kan men handel tot stand brengen en de Palestijnen laten voorzien in hun eigen levensonderhoud. Smokkeltunnels vormen de enige manier om goederen met enige zekerheid over de grens te krijgen. Israël laat met escortes tientallen vrachtwagens uit Egypte en Jordanië, geladen met wapens en munitie voor de Fatah-eltitetroepen van president Abbas rechtstreeks naar de loodsen van Fatah rijden. Zonder hindernissen van controleposten of onderzoek van lading of personen. Het verschil zit hem hierin: Israël is de bezettingsmacht en de Palestijnen het volk dat door die bezetter wordt onderdrukt. Israël verkiest een onderdanige president Abbas boven een kritische stem van het volk die Hamas vertegenwoordigt om straks nieuwe dictaten op te leggen.
Mario Bergen, Leuven
Israël: veel beloven en weinig geven
[Reactie op online artikel "Israëlische militairen vallen Ramallah binnen" van 4 januari 2007 in Het Nieuwsblad]
Internationale media zoals Aljazeera melden al vier doden en 25 gewonden bij de grootste militaire operatie sinds mei 2006 in Ramallah. Op 23 december schudden Olmert en Abbas elkaar nog de handen. Maar zonder dat deze het merkte beet Olmert hem een stuk van de oren, zodat deze doof werd voor de stem van het Palestijnse volk. Terwijl het volk lijdt onder de bezetting, zweeft Mahmoud Abbas in hogere sferen, eeuwen verwijdert van de Palestijnen die moeten overleven op wat zout en olijven.
Het Israëlisch Hooggerechtshof bepaalde op 14 december 2006 nog dat het conflict tussen Israël en de Palestijnse verzetsorganisaties de karakteristieken draagt van een gewapend internationaal conflict. Het fundamenteel beginsel van internationale wetgeving inzake gewapende conflicten is het onderscheid tussen burgers en strijders. De rechters benadrukten dan ook dat burgerdoelen niet tijdens een militair offensief aangevallen dienen te worden. "Israël moet zoveel mogelijk trachten de schade aan de burgerbevolking te beperken bij het lanceren van dergelijke militaire acties."
De nieuwe actie van het Israëlisch bezettingsleger in Ramallah toont aan dat Israël geen vrede wil. In de middeleeuwen had men de sterke overtuiging dat de joden verantwoordelijk waren voor het vergiftigen van putten met de builenpest. Als in 1348 de Zwarte Dood zich over Europa verspreid en eenderde van de bevolking sterft, krijgen de joden de schuld van de christelijke bevolking. Paus Clemens VI verklaart de joden onschuldig, maar er volgen pogroms in bijna alle plaatsen waar joden wonen. Duizenden joden worden vermoord. Het klopt inderdaad dat de joden minder snel ziek werden, maar dit kwam omdat joden in die tijd veel hygiënischer waren dan de andere mensen. Recentelijk vertelde mevrouw Arafat aan de echtgenote van Clinton over "het vergiftigen van Palestijnse waterbronnen." Nederzetters maken zich inderdaad met regelmaat schuldig aan het vernielen van putten en waterleidingen voor de Palestijnen. Ook is vervuild water de oorzaak van vele buikziekten. Enkele jaren geleden werden in Amman (Jordanië) talrijke Palestijnen ziek door Israëlisch water en moesten zij naar het ziekenhuis. Water dat Israël levert aan de Palestijnen is van veel mindere kwaliteit en dit alleen al leidt tot ziektes. Door de opsluiting onder bezetting en Israëlische staatsterreur worden dergelijke zaken soms uitvergroot en gaan dan een eigen leventje leiden als stadslegende. Zoals in de veertiende eeuw de joden de schuld kregen voor alles wat slecht ging, zo is het in de 21e eeuw het geval met moslims en Arabieren. Dit terwijl de Palestijnse Arabieren net het slachtoffer zijn van Israëlische overheersings- en vernietigingspolitiek tegenover het Palestijnse volk.
Israël bezet nog altijd Palestijnse grond en blijft zich schuldig maken aan het buitengerechtelijk terechtstellen van Palestijnen.Acties om vrijheidsstrijders op te pakken lopen samen met de vernietiging van het politieke- en handelssysteem van de Palestijnen. Infrastructuur, (overheids)gebouwen en waardevolle zaken zoals auto's en computers worden vernield. De Braziliaanse cartoonist Carlos Latuff maakte ooit een tekening van een joods ventje. Het jongetje staat naast een enorme muur in de getto van een Poolse stad en zegt "Ik ben Palestijn." Een andere spotprent laat de Amerikaanse president jammeren aan een grafsteen met "972 Israëlische doden" zeggende "Sorry dat ik niet meer vliegtuigen, tanks en geld stuurde naar de Israëli's." Even verder staat hij te dansen op het graf van duizenden Palestijnen "Goed zo, goed zo!"
Voor hun bezettingspolitiek hebben de zionisten geen scrupules. De inzet van chemische wapens en verarmd uranium in de bezette Palestijnse gebieden werd nog op 20 december 2006 aangekaart door de Palestijnse minister van Milieu, Yussef Abu Sofia. Abu Sofia beschuldigde Israël er ook van grote hoeveelheden gevaarlijke chemische producten de Palestijnse gebieden te hebben binnengebracht, waardoor het ondergronds waterbekken ernstig vervuild is. "Daarnaast werden de afgelopen zes jaar twee miljoen bomen uitgerukt (door de Israëli's), waaronder een half miljoen olijfbomen", luidde het nog.
Mario Bergen, Leuven
Internationale media zoals Aljazeera melden al vier doden en 25 gewonden bij de grootste militaire operatie sinds mei 2006 in Ramallah. Op 23 december schudden Olmert en Abbas elkaar nog de handen. Maar zonder dat deze het merkte beet Olmert hem een stuk van de oren, zodat deze doof werd voor de stem van het Palestijnse volk. Terwijl het volk lijdt onder de bezetting, zweeft Mahmoud Abbas in hogere sferen, eeuwen verwijdert van de Palestijnen die moeten overleven op wat zout en olijven.
Het Israëlisch Hooggerechtshof bepaalde op 14 december 2006 nog dat het conflict tussen Israël en de Palestijnse verzetsorganisaties de karakteristieken draagt van een gewapend internationaal conflict. Het fundamenteel beginsel van internationale wetgeving inzake gewapende conflicten is het onderscheid tussen burgers en strijders. De rechters benadrukten dan ook dat burgerdoelen niet tijdens een militair offensief aangevallen dienen te worden. "Israël moet zoveel mogelijk trachten de schade aan de burgerbevolking te beperken bij het lanceren van dergelijke militaire acties."
De nieuwe actie van het Israëlisch bezettingsleger in Ramallah toont aan dat Israël geen vrede wil. In de middeleeuwen had men de sterke overtuiging dat de joden verantwoordelijk waren voor het vergiftigen van putten met de builenpest. Als in 1348 de Zwarte Dood zich over Europa verspreid en eenderde van de bevolking sterft, krijgen de joden de schuld van de christelijke bevolking. Paus Clemens VI verklaart de joden onschuldig, maar er volgen pogroms in bijna alle plaatsen waar joden wonen. Duizenden joden worden vermoord. Het klopt inderdaad dat de joden minder snel ziek werden, maar dit kwam omdat joden in die tijd veel hygiënischer waren dan de andere mensen. Recentelijk vertelde mevrouw Arafat aan de echtgenote van Clinton over "het vergiftigen van Palestijnse waterbronnen." Nederzetters maken zich inderdaad met regelmaat schuldig aan het vernielen van putten en waterleidingen voor de Palestijnen. Ook is vervuild water de oorzaak van vele buikziekten. Enkele jaren geleden werden in Amman (Jordanië) talrijke Palestijnen ziek door Israëlisch water en moesten zij naar het ziekenhuis. Water dat Israël levert aan de Palestijnen is van veel mindere kwaliteit en dit alleen al leidt tot ziektes. Door de opsluiting onder bezetting en Israëlische staatsterreur worden dergelijke zaken soms uitvergroot en gaan dan een eigen leventje leiden als stadslegende. Zoals in de veertiende eeuw de joden de schuld kregen voor alles wat slecht ging, zo is het in de 21e eeuw het geval met moslims en Arabieren. Dit terwijl de Palestijnse Arabieren net het slachtoffer zijn van Israëlische overheersings- en vernietigingspolitiek tegenover het Palestijnse volk.
Israël bezet nog altijd Palestijnse grond en blijft zich schuldig maken aan het buitengerechtelijk terechtstellen van Palestijnen.Acties om vrijheidsstrijders op te pakken lopen samen met de vernietiging van het politieke- en handelssysteem van de Palestijnen. Infrastructuur, (overheids)gebouwen en waardevolle zaken zoals auto's en computers worden vernield. De Braziliaanse cartoonist Carlos Latuff maakte ooit een tekening van een joods ventje. Het jongetje staat naast een enorme muur in de getto van een Poolse stad en zegt "Ik ben Palestijn." Een andere spotprent laat de Amerikaanse president jammeren aan een grafsteen met "972 Israëlische doden" zeggende "Sorry dat ik niet meer vliegtuigen, tanks en geld stuurde naar de Israëli's." Even verder staat hij te dansen op het graf van duizenden Palestijnen "Goed zo, goed zo!"
Voor hun bezettingspolitiek hebben de zionisten geen scrupules. De inzet van chemische wapens en verarmd uranium in de bezette Palestijnse gebieden werd nog op 20 december 2006 aangekaart door de Palestijnse minister van Milieu, Yussef Abu Sofia. Abu Sofia beschuldigde Israël er ook van grote hoeveelheden gevaarlijke chemische producten de Palestijnse gebieden te hebben binnengebracht, waardoor het ondergronds waterbekken ernstig vervuild is. "Daarnaast werden de afgelopen zes jaar twee miljoen bomen uitgerukt (door de Israëli's), waaronder een half miljoen olijfbomen", luidde het nog.
Mario Bergen, Leuven
donderdag, december 28, 2006
Israël geeft Abbas twee miljoen kogels
[Lezersbrief aan Het Nieuwsblad]
Israël wil meer actie in de strijd tussen Fatah en Hamas in de bezette Palestijnse gebieden. Op 15 juni 2006 leverde Israël al 950 Amerikaanse M16 geweren en grote hoeveelheden munitie in de garageboxen van Force-17, de elitesoldaten van Fatah-president Abbas. De Amerikanen leidden intussen tot 6.000 gardisten op de afgelopen maanden. In volle ramadan in september begonnen de lessen in Fatah-basissen in Gaza en Noord-Samaria met inbegrip van Nablus, Jenin, Ramallah en een speciale trainingsbasis in Jericho. Abu Nasser, tweede commandant van de Al Aqsa Martelarenbrigades van het Balata vluchtelingenkamp in Nablus bevestigde dat aan WorldNetDaily. De V.S. hebben 20 miljoen dollar veil voor de opleiding van Abbas' troepen aldus de Associated Press. Nieuwe opleidingscentra in Jericho en Gaza krijgen elk 2 miljoen dollar." Advanced Protective Operations Seminar" heet de handleiding verzorgt door de Counterterrorism Training Group. Volgens Lt. Gen. Keith Dayton, de Amerikaanse veiligheidscoördinator voor de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook zou de training een respons zijn "nadat gekend werd dat Iran met wapens en fondsen de militaire en politieke activiteit van Hamas steunt." De V.S. staat ook achter de idee om de Badr Brigade in Jordanië, 1.000 man sterk en loyaal aan Abbas, op te nemen in de gardisten van Abbas. De persoonlijke lijfwachten van Abbas worden ook opgeleid door Egypte, Jordanië en Turkije. Groot-Brittannië, Spanje en de Europese Unie leveren communicatie-apparatuur, voertuigen en logistieke middelen. Een snelle interventie-eenheid in zwarte uniformen, Al-Tadakhwal, werd opgericht voor noodgevallen.
Dit alles is strijdig met het embargo tegen de democratisch verkozen Hamas-regering en het Palestijnse parlement door hetzelfde westen. Men creëert een Abbas-staat, waarbij het westen een alleenheerser uitrust met een militair apparaat dat het volk en de verkozen leiders onderdrukt. Abbas wordt opgehemeld door het westen en is de marionet van Israël en de V.S. De geheime dienst Mossad verhinderde naar eigen zeggen begin dit jaar moordplannen van Hamas tegen Abbas en Fatah-politicus Mohammed Dahlan. Waarom zou de Mossad dit verijdelen als Abbas niet één van hun mannetjes was?
Abu Mazen of Mahmoud Abbas vertoont veel gelijkenis met - bijna naamgenoot - Abu Abbas, een andere Israëlische speelpop. Voormalig lid van de Israëlische Militaire Inlichtingendienst, Ali Ben-Menashe, vertelde daarover in zijn boek "Profits of War." De kaping van het Italiaanse cruiseschip Achille Lauro en de moord op Leon Klinghoffer was een "Zwarte Operatie" van de Mossad waarvoor Abu Abbas miljoenen kreeg en die voornamelijk als doel had de Palestijnen schade te berokkenen. Om de Palestijnse president te beschermen leverde Washington de eerste week van december duizend geweren en nadien nogmaals 250 aanvalsgeweren en 5.000 munitiepatronen, volgens Palestijnse bronnen. De Israëlische binnenlandse veiligheidsdienst Shin Bet zegt dat Hamas, sinds de Israëlische mini-ontruiming te Gaza, naar deze strook duizenden geweren, 30 ton explosieven en een nieuwe voorraad anti-tankraketten smokkelde. Blijkbaar liet Tel Aviv dit begaan ter bevordering van een burgeroorlog of had men het te druk met escorte spelen voor wapens die via Jordanië en Egypte naar de opslagplaatsen van Abbas' troepen werden geloodst. In tegenstelling tot de gewone Palestijn hadden deze wapentransporten helemaal geen last van de ruim 500 controleposten in bezet gebied. Na de handdruk met Olmert - op zaterdag 23 december 2006 - kreeg Abbas weer een nieuw Kerstgeschenk: 2.000 AK-47 Kalashnikovs met dodelijk bereik tot 1.500 meter, 20.000 patroonhouders voor 30 patronen en 2.000.000 kogels. Deze handige guerillia-geweren die bijna nooit dienst weigeren, werden in vier vrachtwagens gesmokkeld via de grenspost Kerem Shalom. Dankzij het Israëlische leger konden deze eenvoudige, robuuste automatische wapens door veiligheidspersoneel van de Palestijnse Autoriteit in ontvangst worden genomen. Plannen om modernere Heckler en Koch MP5 machinegeweren te verschaffen aan de Palestijnen zag Israël niet zitten. Intussen meld de Israëlische radio dat een nieuwe lading wapens voor de veiligheidskrachten van Abbas op de Westoever onderweg is vanuit Jordanië. Gelukkig gaat het om "de versterking van vredeskrachten in aanwezigheid van de krachten van duisternis die de toekomst van het Midden-Oosten bedrijgen," aldus Amos Gilad, hoofd van het politieke militaire beleid van het ministerie van Defensie in Israël.
De V.S. en Israël denken een machtswissel tot stand te brengen in de Palestijnse gebieden door massaal wapens en geld te sturen naar president Abu Mazen. Maar in bezet Palestina is er allesbehalve een tekort aan wapens, maar eerder een gebrek aan goed leiderschap en geloofwaardige leiders die niet geboycot worden door het westen.
Mario Bergen, Leuven
Israël wil meer actie in de strijd tussen Fatah en Hamas in de bezette Palestijnse gebieden. Op 15 juni 2006 leverde Israël al 950 Amerikaanse M16 geweren en grote hoeveelheden munitie in de garageboxen van Force-17, de elitesoldaten van Fatah-president Abbas. De Amerikanen leidden intussen tot 6.000 gardisten op de afgelopen maanden. In volle ramadan in september begonnen de lessen in Fatah-basissen in Gaza en Noord-Samaria met inbegrip van Nablus, Jenin, Ramallah en een speciale trainingsbasis in Jericho. Abu Nasser, tweede commandant van de Al Aqsa Martelarenbrigades van het Balata vluchtelingenkamp in Nablus bevestigde dat aan WorldNetDaily. De V.S. hebben 20 miljoen dollar veil voor de opleiding van Abbas' troepen aldus de Associated Press. Nieuwe opleidingscentra in Jericho en Gaza krijgen elk 2 miljoen dollar." Advanced Protective Operations Seminar" heet de handleiding verzorgt door de Counterterrorism Training Group. Volgens Lt. Gen. Keith Dayton, de Amerikaanse veiligheidscoördinator voor de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook zou de training een respons zijn "nadat gekend werd dat Iran met wapens en fondsen de militaire en politieke activiteit van Hamas steunt." De V.S. staat ook achter de idee om de Badr Brigade in Jordanië, 1.000 man sterk en loyaal aan Abbas, op te nemen in de gardisten van Abbas. De persoonlijke lijfwachten van Abbas worden ook opgeleid door Egypte, Jordanië en Turkije. Groot-Brittannië, Spanje en de Europese Unie leveren communicatie-apparatuur, voertuigen en logistieke middelen. Een snelle interventie-eenheid in zwarte uniformen, Al-Tadakhwal, werd opgericht voor noodgevallen.
Dit alles is strijdig met het embargo tegen de democratisch verkozen Hamas-regering en het Palestijnse parlement door hetzelfde westen. Men creëert een Abbas-staat, waarbij het westen een alleenheerser uitrust met een militair apparaat dat het volk en de verkozen leiders onderdrukt. Abbas wordt opgehemeld door het westen en is de marionet van Israël en de V.S. De geheime dienst Mossad verhinderde naar eigen zeggen begin dit jaar moordplannen van Hamas tegen Abbas en Fatah-politicus Mohammed Dahlan. Waarom zou de Mossad dit verijdelen als Abbas niet één van hun mannetjes was?
Abu Mazen of Mahmoud Abbas vertoont veel gelijkenis met - bijna naamgenoot - Abu Abbas, een andere Israëlische speelpop. Voormalig lid van de Israëlische Militaire Inlichtingendienst, Ali Ben-Menashe, vertelde daarover in zijn boek "Profits of War." De kaping van het Italiaanse cruiseschip Achille Lauro en de moord op Leon Klinghoffer was een "Zwarte Operatie" van de Mossad waarvoor Abu Abbas miljoenen kreeg en die voornamelijk als doel had de Palestijnen schade te berokkenen. Om de Palestijnse president te beschermen leverde Washington de eerste week van december duizend geweren en nadien nogmaals 250 aanvalsgeweren en 5.000 munitiepatronen, volgens Palestijnse bronnen. De Israëlische binnenlandse veiligheidsdienst Shin Bet zegt dat Hamas, sinds de Israëlische mini-ontruiming te Gaza, naar deze strook duizenden geweren, 30 ton explosieven en een nieuwe voorraad anti-tankraketten smokkelde. Blijkbaar liet Tel Aviv dit begaan ter bevordering van een burgeroorlog of had men het te druk met escorte spelen voor wapens die via Jordanië en Egypte naar de opslagplaatsen van Abbas' troepen werden geloodst. In tegenstelling tot de gewone Palestijn hadden deze wapentransporten helemaal geen last van de ruim 500 controleposten in bezet gebied. Na de handdruk met Olmert - op zaterdag 23 december 2006 - kreeg Abbas weer een nieuw Kerstgeschenk: 2.000 AK-47 Kalashnikovs met dodelijk bereik tot 1.500 meter, 20.000 patroonhouders voor 30 patronen en 2.000.000 kogels. Deze handige guerillia-geweren die bijna nooit dienst weigeren, werden in vier vrachtwagens gesmokkeld via de grenspost Kerem Shalom. Dankzij het Israëlische leger konden deze eenvoudige, robuuste automatische wapens door veiligheidspersoneel van de Palestijnse Autoriteit in ontvangst worden genomen. Plannen om modernere Heckler en Koch MP5 machinegeweren te verschaffen aan de Palestijnen zag Israël niet zitten. Intussen meld de Israëlische radio dat een nieuwe lading wapens voor de veiligheidskrachten van Abbas op de Westoever onderweg is vanuit Jordanië. Gelukkig gaat het om "de versterking van vredeskrachten in aanwezigheid van de krachten van duisternis die de toekomst van het Midden-Oosten bedrijgen," aldus Amos Gilad, hoofd van het politieke militaire beleid van het ministerie van Defensie in Israël.
De V.S. en Israël denken een machtswissel tot stand te brengen in de Palestijnse gebieden door massaal wapens en geld te sturen naar president Abu Mazen. Maar in bezet Palestina is er allesbehalve een tekort aan wapens, maar eerder een gebrek aan goed leiderschap en geloofwaardige leiders die niet geboycot worden door het westen.
Mario Bergen, Leuven
Iedereen kernenergie behalve Iran
[Lezersbrief aan Het Laatste Nieuws]
Israël loopt er de laatste weken weer zenuwachtig bij. Volgens de geheime dienst Mossad beschikt Iran over drie tot vier jaar over een atoombom. Stel dat dit het geval zou zijn, waarom mag Teheran dan niet over een atoombom beschikken en andere landen wel? Officiëel weten we dat de V.S. over 10.640 kernbommen beschikken, Rusland 8.600, China 400, Frankrijk 350, Verenigd Koninkrijk 200, India 75-115 en Pakistan 30-55 bommen.Volgens de National Resources Defense Council en de Federation of American Scientists, bezit Israël tussen de 100 en 200 kernwapens. Op 11 juli 2005 liet de BBC een reportage zien op basis van gedetailleerde documenten die weergeven dat in 1958 bewindslieden van de UK Atomic Energy Authority 20 ton zwaar water aan Israël verkochten, via tussenpersoon Noorwegen. Maar niemand maakt zich daar druk om. Daar Israël geen lid is van het non-proliferatieverdrag (NPT) is er ook geen controle op het kernprogramma van dit land.
De Marokkaanse Israëli Mordechai Vanunu werd in 1986 van London naar Rome gelokt, waar hij door de Israëlische geheime dienst werd verdoofd en ontvoerd naar Israël. Vanunu werkte immers tien jaar als technicus in de kerncentrale van Dimona en maakte bekend dat Israël daar tot 200 kernkoppen had vervaardigd. De kokkenluider kreeg 18 jaar celstraf, waarvan elf jaar in een isoleercel.Vanunu kreeg onmiddellijk na zijn "vrijlating" in 2004 een hele reeks vrijheidsbeperkingen opgelegd. Zo mag hij niet in de buurt van de grens, van havens, vliegvelden of ambassades komen. Hij krijgt geen paspoort en mag geen contact met buitenlanders hebben zonder voorafgaande toestemming van de politie. Ook wordt hij 24 uur per dag geschaduwd door de veiligheidsdienst Mossad.
Van Israël kan dus met zekerheid worden gezegd dat dit land over kernbommen beschikt. Op 11 december 2006 waarschuwde premier Olmert in een vraaggesprek met de Duitse televisiezender SAT1 trouwens voor het gevaar van een nucleaire aanval door Iran. En toen volgde de opvallende uitspraak: "Iran probeert kernwapens te bezitten, zoals Amerika, Frankrijk, Rusland en Israël." Hij deed bewust deze uitspraak als waarschuwing aan Teheran. Israël reageerde in mei dit jaar trouwens furieus op een Amerikaans voorstel om de bestaande voorraden splijtstoffen te bevriezen. Het gebruik voor vreedzame doeleinden is voor Israël heel beperkt omdat het nooit het NPT tekende. Maar als een land zoals Iran, dat het NPT wel tekende, kernenergie wil gebruiken voor eigen energiebehoeften, slaat Israël luid op de trom.
Kernenergie voor dalende olieproduktie
Iran wil eigen energie bekomen via kernsplijting. Een normaal proces zoals België, Frankrijk en diverse andere Europese landen hanteren voor een deel van de energievoorziening. Trouwens waarom zou Iran het niet doen, wetende dat de olievoorraden in heel de wereld tanende zijn en de prijs stijgend. Het zou enkel in het nadeel van Iran werken om zelf niet vooruitziend te zijn en al nieuwe energiebronnen op te wekken, terwijl men de nodige deviezen kan binnenrijven via dure aardolie die men op de internationale markten verkoopt. Niemand kan het Iran kwalijk nemen dat de olie en gas sinds dit jaar in euro worden verkocht, daar deze munt stabieler en sterker is dan de dollar. In Washington wordt dit echter niet in dank aanvaard. Eerder wou Saddam ook de Iraakse olie in euro verkopen met de inmiddels gekende gevolgen. Syrië en Iran ondertekenden op woensdag 27 december 2006 een akkoord voor samenwerking op diverse vlakken met inbegrip van nucleaire zaken. Dat er gekeken wordt om via kernsplitsing energie op te wekken in Damascus is een gangbare zaak. Het land voert 200.000 barrels aardolie uit per dag, maar door de stijgende vraag en dalende olieproduktie zal Damascus over vijf tot tien jaar olie moeten invoeren.Vanaf 2009 zal de olieproduktie in Egypte gedaald zijn tot 630.000 vaten per dag tegenover een consumptie van 656.000 vaten en zal ook dit land olie invoeren. Ook de olieproduktie van Jemen bevind zich in een eindfase. De belangrijke producenten in het Midden-Oosten, inclusief Saoedi-Arabië, zullen binnenkort hun maximum bereiken.
China helpt Egypte intussen om de kernprojecten - na twintig jaar en de naweeën van de Tsjernobil-ramp - weer te hervatten. De leiders van de Golfstaten (Saudi-Arabië, Koeweit, de VAE, Qatar, Bahrein en Oman) spraken begin deze maand af om kernenergie, net zoals Egypte te gebruiken voor vreedzame, niet-militaire doeleinden. Uit satellietbeelden zou blijken dat in Al-Sulaiyil, ten zuiden van de Saudische hoofdstad Riyad, een ondergrondse stad is gebouwd met tientallen ondergrondse silo's voor kernraketten aldus het Duitse tijdschrift Cicero. Collega wetenschappers uit Saudi-Arabië zouden al tien jaar in Pakistan kennis vergaren. De V.S. noch Israël legt het koninkrijk iets in de weg.
V.S. sjoemelen met cijfers olievoorraden
De V.S. smukken wel de oliemarkt op door "onzichtbare" voorraden om te zetten in zichtbare olievoorraden. Ondanks deze truc staat de olieprijs, na een daling van twintig procent, nog steeds boven de 60 dollar. Logisch want uit de verstopte cijfers van het Amerikaanse ministerie van Energie, blijkt dat er deze herfst een dagelijks tekort aan olieproductie was van 1,6 miljoen vaten. De totale vraag komt in het vierde kwartaal uit op 87.1 miljoen vaten tegen een wereldwijde productie van 85,6. Voor het eerste kwartaal van 2007 verwacht de EIA een dagelijks tekort van 600.000 vaten olie. Het grote probleem is dat tussen 1970 en 2006 de prijzen van alle grondstoffen met 300 en meer procent zijn gestegen. De olieprijs maar 150 procent. We hebben dus decennia veel te weinig betaald voor het zwarte goud. Verouderde installaties, beveiligingskosten, dieper en moeilijker olieboringen en produktievermindering in vele landen tegenover een stijgende vraag wegen nu zwaar door. Het is dan ook een recht van Iran om te opteren voor kernenergie, maar Israël beschouwt het bezitten van kernenergie als een alleenrecht in het Midden-Oosten. Bovendien gaat het om vreedzame energie door kernsplijting in Teheran, terwijl in men in de verouderde kerncentrale van Dimona bommen maakt.
"Israël mag Iran niet toelaten een nucleaire bedreiging te worden," stelde Netanyahu in december 2005. Hij haalt voor zijn voorstel de mosterd bij de vroegere Israëlische premier Menachem Begin. Die beval in 1981 een luchtaanval tegen een in aanbouw zijnde kernreactor in het Irak van Saddam Hoessein. Israëlische gevechtsvliegtuigen bombardeerden de reactor in Osarik. Met dat "gewaagd" initiatief bewerkstelligde Begin in die tijd "20 jaar rust" voor Israël, aldus Netanyahu. "Ik ben ervan overtuigd dat we dit nu ook moeten doen," luidde het nog. De toekomst wees echter uit dat Irak nooit over kernbommen beschikte, zoals ook nu Teheran geen kernwapens bezit.
Mario Bergen, Leuven
Israël loopt er de laatste weken weer zenuwachtig bij. Volgens de geheime dienst Mossad beschikt Iran over drie tot vier jaar over een atoombom. Stel dat dit het geval zou zijn, waarom mag Teheran dan niet over een atoombom beschikken en andere landen wel? Officiëel weten we dat de V.S. over 10.640 kernbommen beschikken, Rusland 8.600, China 400, Frankrijk 350, Verenigd Koninkrijk 200, India 75-115 en Pakistan 30-55 bommen.Volgens de National Resources Defense Council en de Federation of American Scientists, bezit Israël tussen de 100 en 200 kernwapens. Op 11 juli 2005 liet de BBC een reportage zien op basis van gedetailleerde documenten die weergeven dat in 1958 bewindslieden van de UK Atomic Energy Authority 20 ton zwaar water aan Israël verkochten, via tussenpersoon Noorwegen. Maar niemand maakt zich daar druk om. Daar Israël geen lid is van het non-proliferatieverdrag (NPT) is er ook geen controle op het kernprogramma van dit land.
De Marokkaanse Israëli Mordechai Vanunu werd in 1986 van London naar Rome gelokt, waar hij door de Israëlische geheime dienst werd verdoofd en ontvoerd naar Israël. Vanunu werkte immers tien jaar als technicus in de kerncentrale van Dimona en maakte bekend dat Israël daar tot 200 kernkoppen had vervaardigd. De kokkenluider kreeg 18 jaar celstraf, waarvan elf jaar in een isoleercel.Vanunu kreeg onmiddellijk na zijn "vrijlating" in 2004 een hele reeks vrijheidsbeperkingen opgelegd. Zo mag hij niet in de buurt van de grens, van havens, vliegvelden of ambassades komen. Hij krijgt geen paspoort en mag geen contact met buitenlanders hebben zonder voorafgaande toestemming van de politie. Ook wordt hij 24 uur per dag geschaduwd door de veiligheidsdienst Mossad.
Van Israël kan dus met zekerheid worden gezegd dat dit land over kernbommen beschikt. Op 11 december 2006 waarschuwde premier Olmert in een vraaggesprek met de Duitse televisiezender SAT1 trouwens voor het gevaar van een nucleaire aanval door Iran. En toen volgde de opvallende uitspraak: "Iran probeert kernwapens te bezitten, zoals Amerika, Frankrijk, Rusland en Israël." Hij deed bewust deze uitspraak als waarschuwing aan Teheran. Israël reageerde in mei dit jaar trouwens furieus op een Amerikaans voorstel om de bestaande voorraden splijtstoffen te bevriezen. Het gebruik voor vreedzame doeleinden is voor Israël heel beperkt omdat het nooit het NPT tekende. Maar als een land zoals Iran, dat het NPT wel tekende, kernenergie wil gebruiken voor eigen energiebehoeften, slaat Israël luid op de trom.
Kernenergie voor dalende olieproduktie
Iran wil eigen energie bekomen via kernsplijting. Een normaal proces zoals België, Frankrijk en diverse andere Europese landen hanteren voor een deel van de energievoorziening. Trouwens waarom zou Iran het niet doen, wetende dat de olievoorraden in heel de wereld tanende zijn en de prijs stijgend. Het zou enkel in het nadeel van Iran werken om zelf niet vooruitziend te zijn en al nieuwe energiebronnen op te wekken, terwijl men de nodige deviezen kan binnenrijven via dure aardolie die men op de internationale markten verkoopt. Niemand kan het Iran kwalijk nemen dat de olie en gas sinds dit jaar in euro worden verkocht, daar deze munt stabieler en sterker is dan de dollar. In Washington wordt dit echter niet in dank aanvaard. Eerder wou Saddam ook de Iraakse olie in euro verkopen met de inmiddels gekende gevolgen. Syrië en Iran ondertekenden op woensdag 27 december 2006 een akkoord voor samenwerking op diverse vlakken met inbegrip van nucleaire zaken. Dat er gekeken wordt om via kernsplitsing energie op te wekken in Damascus is een gangbare zaak. Het land voert 200.000 barrels aardolie uit per dag, maar door de stijgende vraag en dalende olieproduktie zal Damascus over vijf tot tien jaar olie moeten invoeren.Vanaf 2009 zal de olieproduktie in Egypte gedaald zijn tot 630.000 vaten per dag tegenover een consumptie van 656.000 vaten en zal ook dit land olie invoeren. Ook de olieproduktie van Jemen bevind zich in een eindfase. De belangrijke producenten in het Midden-Oosten, inclusief Saoedi-Arabië, zullen binnenkort hun maximum bereiken.
China helpt Egypte intussen om de kernprojecten - na twintig jaar en de naweeën van de Tsjernobil-ramp - weer te hervatten. De leiders van de Golfstaten (Saudi-Arabië, Koeweit, de VAE, Qatar, Bahrein en Oman) spraken begin deze maand af om kernenergie, net zoals Egypte te gebruiken voor vreedzame, niet-militaire doeleinden. Uit satellietbeelden zou blijken dat in Al-Sulaiyil, ten zuiden van de Saudische hoofdstad Riyad, een ondergrondse stad is gebouwd met tientallen ondergrondse silo's voor kernraketten aldus het Duitse tijdschrift Cicero. Collega wetenschappers uit Saudi-Arabië zouden al tien jaar in Pakistan kennis vergaren. De V.S. noch Israël legt het koninkrijk iets in de weg.
V.S. sjoemelen met cijfers olievoorraden
De V.S. smukken wel de oliemarkt op door "onzichtbare" voorraden om te zetten in zichtbare olievoorraden. Ondanks deze truc staat de olieprijs, na een daling van twintig procent, nog steeds boven de 60 dollar. Logisch want uit de verstopte cijfers van het Amerikaanse ministerie van Energie, blijkt dat er deze herfst een dagelijks tekort aan olieproductie was van 1,6 miljoen vaten. De totale vraag komt in het vierde kwartaal uit op 87.1 miljoen vaten tegen een wereldwijde productie van 85,6. Voor het eerste kwartaal van 2007 verwacht de EIA een dagelijks tekort van 600.000 vaten olie. Het grote probleem is dat tussen 1970 en 2006 de prijzen van alle grondstoffen met 300 en meer procent zijn gestegen. De olieprijs maar 150 procent. We hebben dus decennia veel te weinig betaald voor het zwarte goud. Verouderde installaties, beveiligingskosten, dieper en moeilijker olieboringen en produktievermindering in vele landen tegenover een stijgende vraag wegen nu zwaar door. Het is dan ook een recht van Iran om te opteren voor kernenergie, maar Israël beschouwt het bezitten van kernenergie als een alleenrecht in het Midden-Oosten. Bovendien gaat het om vreedzame energie door kernsplijting in Teheran, terwijl in men in de verouderde kerncentrale van Dimona bommen maakt.
"Israël mag Iran niet toelaten een nucleaire bedreiging te worden," stelde Netanyahu in december 2005. Hij haalt voor zijn voorstel de mosterd bij de vroegere Israëlische premier Menachem Begin. Die beval in 1981 een luchtaanval tegen een in aanbouw zijnde kernreactor in het Irak van Saddam Hoessein. Israëlische gevechtsvliegtuigen bombardeerden de reactor in Osarik. Met dat "gewaagd" initiatief bewerkstelligde Begin in die tijd "20 jaar rust" voor Israël, aldus Netanyahu. "Ik ben ervan overtuigd dat we dit nu ook moeten doen," luidde het nog. De toekomst wees echter uit dat Irak nooit over kernbommen beschikte, zoals ook nu Teheran geen kernwapens bezit.
Mario Bergen, Leuven
Marc Ooms zegt waar het op staat
[Reactie op de uiteenzetting van Marc Ooms in het programma 'Lopende Zaken', donderdag28/12]
Uw uiteenzetting in verband met de Palestijnse kwestie, in het programma 'Lopende zaken' van heden donderdag 28/12, heb ik zeer geapprecieerd. Ik meen dat uw voorstelling van zaken overeenkomt met de werkelijkheid: de huidige toestand van de Palestijnen is dramatisch en het ziet er niet naar uit dat het in de nabije toekomst zal veranderen. Ik volg de dagelijkse berichtgeving op de VRT, radio en TV. Ik kan niet alles zien en horen, maar ik meen dat uw uitspraken toch heel wat verder gingen dan wat ik op de VRT gewoon ben.
Wat u zei komt natuurlijk overeen met mijn overtuiging, maar ik voel me, nederig, in goed gezelschap, als meer en meer internationale figuren en VN verantwoordelijken dezelfde richting uitgaan en krasse taal beginnen spreken. Twee bemerkingen:
- De "Vredesbesprekingen en -akkoorden." Ik meen dat daar zoveel mechanismen waren ingebouwd, waardoor ze praktisch onuitvoerbaar werden en met voldoende redenen om telkens te kunnen opschorten. U hebt dit ook gezegd. Israël stopte niet met de uitbreiding van nederzettingen of het bouwen van 'de muur' en Palestijnen pleegden dan weer aanslagen. Persoonlijk denk ik dat Israël deze akkoorden en 'vredesbesprekingen' alleen als Public Relations gebruikt, naar de wereld toe, doch in feite deze vredesakkoorden niet wil, omdat ze dan ook zouden moeten stoppen met de verdere uitbreiding van hun territorium. Deze gaat onverstoord verder. De media wordt hierbij het zicht ontnomen: Gaza is een gesloten gevangenis en Israël kan controleren wat buiten gaat. De propagandamachine van Israël is zeer goed geolied, en/of de media doet aan zelfcensuur wegens lobywerk en het begrip 'antisemitisme'.
- Verhouding Israëlische/Palestijnse slachtoffers. U hebt dit vermeld, maar misschien dit nog: vóór de oorlog in Libanon was de verhouding doden, Isr/Palst 1 op 3 voor volwassenen en 1 op 6 voor kinderen.Nadat de Israëlische corporaal werd gevangen genomen, is dit opgelopen tot meer dan 1 op 20, hoofdzakelijk burgers. Ook hier meen ik dat verhoudingsgewijs in de media meer aandacht wordt geschonken aan een Israëlisch dan een Palestijns slachtoffer. En we hebben het hier nog niet over de materiële schade.
Johan Van Hulle
Uw uiteenzetting in verband met de Palestijnse kwestie, in het programma 'Lopende zaken' van heden donderdag 28/12, heb ik zeer geapprecieerd. Ik meen dat uw voorstelling van zaken overeenkomt met de werkelijkheid: de huidige toestand van de Palestijnen is dramatisch en het ziet er niet naar uit dat het in de nabije toekomst zal veranderen. Ik volg de dagelijkse berichtgeving op de VRT, radio en TV. Ik kan niet alles zien en horen, maar ik meen dat uw uitspraken toch heel wat verder gingen dan wat ik op de VRT gewoon ben.
Wat u zei komt natuurlijk overeen met mijn overtuiging, maar ik voel me, nederig, in goed gezelschap, als meer en meer internationale figuren en VN verantwoordelijken dezelfde richting uitgaan en krasse taal beginnen spreken. Twee bemerkingen:
- De "Vredesbesprekingen en -akkoorden." Ik meen dat daar zoveel mechanismen waren ingebouwd, waardoor ze praktisch onuitvoerbaar werden en met voldoende redenen om telkens te kunnen opschorten. U hebt dit ook gezegd. Israël stopte niet met de uitbreiding van nederzettingen of het bouwen van 'de muur' en Palestijnen pleegden dan weer aanslagen. Persoonlijk denk ik dat Israël deze akkoorden en 'vredesbesprekingen' alleen als Public Relations gebruikt, naar de wereld toe, doch in feite deze vredesakkoorden niet wil, omdat ze dan ook zouden moeten stoppen met de verdere uitbreiding van hun territorium. Deze gaat onverstoord verder. De media wordt hierbij het zicht ontnomen: Gaza is een gesloten gevangenis en Israël kan controleren wat buiten gaat. De propagandamachine van Israël is zeer goed geolied, en/of de media doet aan zelfcensuur wegens lobywerk en het begrip 'antisemitisme'.
- Verhouding Israëlische/Palestijnse slachtoffers. U hebt dit vermeld, maar misschien dit nog: vóór de oorlog in Libanon was de verhouding doden, Isr/Palst 1 op 3 voor volwassenen en 1 op 6 voor kinderen.Nadat de Israëlische corporaal werd gevangen genomen, is dit opgelopen tot meer dan 1 op 20, hoofdzakelijk burgers. Ook hier meen ik dat verhoudingsgewijs in de media meer aandacht wordt geschonken aan een Israëlisch dan een Palestijns slachtoffer. En we hebben het hier nog niet over de materiële schade.
Johan Van Hulle
woensdag, december 27, 2006
Hamas, zoon van Israël
[Lezersbrief aan De Morgen]
Israël en Hamas lijken heden verwikkeld te zijn in een dodelijke strijd. Maar volgens verschillende huidige en voormalige Amerikaanse ambtenaren van inlichtingendiensten gaf Tel Aviv al sinds eind jaren zeventig gedurende jaren directe en indirecte financiële hulp aan Hamas. De Israëli's steunde Hamas rechtstreeks en wilden zo een tegenpool vormen voor de PLO (Palestijnse Bevrijdingsorganisatie) aldus Tony Cordesman, analist voor het Midden-Oosten van het Center for Strategic and International Studies.
Het doel van deze Hamas-steun was verdeeldheid zaaien in PLO-rangen door te kiezen voor een godsdienstig religieus alternatief. Midden-Oosten analist Ray Hania vat het samen als "In de hoop om de Palestijnse massa tegen de PLO en Arafat te keren, geloofde het Likud-leiderschap dat zij een uitvoerbare alliantie met Islamitische, anti-Arafat-krachten konden aangaan die ook de controle van Israël over de bezette gebieden zouden uitbreiden." In een poging om de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie en het leiderschap van Yasser Arafat te ondermijnen, gaf Eerste minister Menachem Begin in 1978 de toestemming aan Sheik Ahmad Yassin voor de oprichting van een "humanitaire" organisatie bekend als de Mujama. De bestaanreden van deze Islamitische beweging ligt bij de Moslimbroederschap.
De eerste Moslimse Broeders zagen het levenslicht in Egypte in 1928. Arbeiders in de door Britten bezette zone rond het kanaal van Suez waren het beu als minderwaardige Arabieren te worden beschouwd. Van een scoutingorganisatie werd het een soort vakbond en werden ziekenhuizen opgericht. Begin en opvolger Yitzak Samir zagen dan ook niet veel kwaads in dergelijke Moslimse Broeders in bezet Palestina. Ze richtten met de hulp van Mustafa Dudin - een voormalig Jordaans minister - en andere anti-PLO-leiders zoals Sheik Yassin en zijn vertrouwelingen een anti-PLO-front op. Dit gebeurde in augustus 1978 onder de naam "Village League." Israël steunde deze verenigingen via ontwikkelingsprojecten in deze dorpen. Palestijnen die samenwerkten met deze "Village Leage" en zorgden voor overvallen, onrust en het ondermijnen van het sociale stelsel kregen allerlei gunsten van de bezettingsmacht. Zo verkregen ze jobs, een maandwedde, militaire training en wapens van Tel Aviv. Sheik Yassin mocht een krant oprichten, alsook een heel netwerk van goede doelen. De verkozen burgemeesters en raden in de bezette gebieden werden onder toenmalig minister van Defensie, Ariel Sharon, opgepakt, gedeporteerd of ontslagen. Ze werden vanaf maart 1982 vervangen door Israëlische militaire officieren.
Voor Sharon moest het verkozen Palestijns leiderschap worden vernietigd. Hun misdaad was het volk verdedigen op een vreedzame, politieke manier. En het laatste wat Sharon wou was een niet-gewelddadige Palestijnse verzetsbeweging à la Ghandi die de steun van de hele wereld zou krijgen. Om niet in dit scenario te belanden werden gematigde groeperingen ontmanteld en voortdurend in discrediet gebracht door de Israëli's. Waar de jonge Sharon nog faalde om vreedzame Palestijnen overstag te krijgen voor gewelddadig verzet, slaagde hij daar wel in als Eerste minister. De volkerenmoord van 1948 en het verbod ooit naar hun Palestina terug te keren, tonen aan dat Israël nooit vrede wou met de Palestijnen. Gematigde Palestijnse krachten - democratisch verkozen door het volk - werden niet goed bevonden. De PLO en Yasser Arafat voldeden evenmin en ook Hamas, ontstaan uit het door Israël gesteunde Mujama, blijkt onaanvaardbaar voor Tel Aviv.
Opnieuw een bewijs dat Israël alleen bestaat op basis van etnische zuivering, zoals de Israëlische historicus Ian Pappe stelt. 750.000 vluchtelingen en 531 dorpen en 11 steden die werden vernield in 1948. Gelukkig.. "Er was niet iets zoals een Palestijns volk. het is niet zo dat wij kwamen en hen buiten gooiden. Ze bestaan gewoonweg niet." zei Golda Meir in de Sunday Times op 15 juni 1969. Dus waar maken we ons eigenlijk druk om?
Mario Bergen
Israël en Hamas lijken heden verwikkeld te zijn in een dodelijke strijd. Maar volgens verschillende huidige en voormalige Amerikaanse ambtenaren van inlichtingendiensten gaf Tel Aviv al sinds eind jaren zeventig gedurende jaren directe en indirecte financiële hulp aan Hamas. De Israëli's steunde Hamas rechtstreeks en wilden zo een tegenpool vormen voor de PLO (Palestijnse Bevrijdingsorganisatie) aldus Tony Cordesman, analist voor het Midden-Oosten van het Center for Strategic and International Studies.
Het doel van deze Hamas-steun was verdeeldheid zaaien in PLO-rangen door te kiezen voor een godsdienstig religieus alternatief. Midden-Oosten analist Ray Hania vat het samen als "In de hoop om de Palestijnse massa tegen de PLO en Arafat te keren, geloofde het Likud-leiderschap dat zij een uitvoerbare alliantie met Islamitische, anti-Arafat-krachten konden aangaan die ook de controle van Israël over de bezette gebieden zouden uitbreiden." In een poging om de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie en het leiderschap van Yasser Arafat te ondermijnen, gaf Eerste minister Menachem Begin in 1978 de toestemming aan Sheik Ahmad Yassin voor de oprichting van een "humanitaire" organisatie bekend als de Mujama. De bestaanreden van deze Islamitische beweging ligt bij de Moslimbroederschap.
De eerste Moslimse Broeders zagen het levenslicht in Egypte in 1928. Arbeiders in de door Britten bezette zone rond het kanaal van Suez waren het beu als minderwaardige Arabieren te worden beschouwd. Van een scoutingorganisatie werd het een soort vakbond en werden ziekenhuizen opgericht. Begin en opvolger Yitzak Samir zagen dan ook niet veel kwaads in dergelijke Moslimse Broeders in bezet Palestina. Ze richtten met de hulp van Mustafa Dudin - een voormalig Jordaans minister - en andere anti-PLO-leiders zoals Sheik Yassin en zijn vertrouwelingen een anti-PLO-front op. Dit gebeurde in augustus 1978 onder de naam "Village League." Israël steunde deze verenigingen via ontwikkelingsprojecten in deze dorpen. Palestijnen die samenwerkten met deze "Village Leage" en zorgden voor overvallen, onrust en het ondermijnen van het sociale stelsel kregen allerlei gunsten van de bezettingsmacht. Zo verkregen ze jobs, een maandwedde, militaire training en wapens van Tel Aviv. Sheik Yassin mocht een krant oprichten, alsook een heel netwerk van goede doelen. De verkozen burgemeesters en raden in de bezette gebieden werden onder toenmalig minister van Defensie, Ariel Sharon, opgepakt, gedeporteerd of ontslagen. Ze werden vanaf maart 1982 vervangen door Israëlische militaire officieren.
Voor Sharon moest het verkozen Palestijns leiderschap worden vernietigd. Hun misdaad was het volk verdedigen op een vreedzame, politieke manier. En het laatste wat Sharon wou was een niet-gewelddadige Palestijnse verzetsbeweging à la Ghandi die de steun van de hele wereld zou krijgen. Om niet in dit scenario te belanden werden gematigde groeperingen ontmanteld en voortdurend in discrediet gebracht door de Israëli's. Waar de jonge Sharon nog faalde om vreedzame Palestijnen overstag te krijgen voor gewelddadig verzet, slaagde hij daar wel in als Eerste minister. De volkerenmoord van 1948 en het verbod ooit naar hun Palestina terug te keren, tonen aan dat Israël nooit vrede wou met de Palestijnen. Gematigde Palestijnse krachten - democratisch verkozen door het volk - werden niet goed bevonden. De PLO en Yasser Arafat voldeden evenmin en ook Hamas, ontstaan uit het door Israël gesteunde Mujama, blijkt onaanvaardbaar voor Tel Aviv.
Opnieuw een bewijs dat Israël alleen bestaat op basis van etnische zuivering, zoals de Israëlische historicus Ian Pappe stelt. 750.000 vluchtelingen en 531 dorpen en 11 steden die werden vernield in 1948. Gelukkig.. "Er was niet iets zoals een Palestijns volk. het is niet zo dat wij kwamen en hen buiten gooiden. Ze bestaan gewoonweg niet." zei Golda Meir in de Sunday Times op 15 juni 1969. Dus waar maken we ons eigenlijk druk om?
Mario Bergen
Welk vredesproces?
[Reactie op Opiniebijdrage van Lucas Catherine in De Morgen van vandaag 27 december]
"Hoe het vredesproces tot een burgeroorlog kan leiden..." Vredesproces? Waar? Welk vredesproces?
Als je het een beetje objectief bekijkt is er de laatste 40 jaar geen sprake van vredesproces. Ja, er zijn akkoorden in Oslo afgesloten, waarvan Israël beweerde dat de Palestijnen ze niet naleven, en dus lapt Israël ze ook aan zijn laars, en gaat volop verder met koloniën te bouwen. Sharon heeft dat trouwens vanaf de eerste dag gezegd toen hij premier werd: dat de Oslo akkoorden van nul en generlei waarde waren voor hem. En er was niemand die vond dat een Israëlische premier de gemaakte akkoorden moest naleven. O, en er waren ook nog een Tenet plan, en het Mitchell rapport, en de "roadmap" die allemaal een begin van een vredesproces hadden kunnen zijn, maar die stuk voor stuk straal genegeerd werden of geboycot. Door Israël zeggen de Palestijnen, door de Palestijnen zegt Israël. Maar als we het een beetje objectief bekijken dan moeten we toch vaststellen dat Israël, met zijn geweldige militaire en burgerlijke structuren, een gigantisch grotere verantwoordelijkheid draagt in het mislukken van al deze vredesplannen.
Als we het een beetje objectief bekijken moeten we constateren dat Israël elke opportuniteit om tot een vredesproces te komen de laatste 40 jaar systematisch verknald heeft. Neen, niet zozeer in woorden, Israël zégt immers ook dat ze een Palestijnse staat willen zoals de roadmap voorschrijft, maar wel in daden: door de Palestijnse autoriteit systematisch te ondermijnen, regeringsgebouwen op te blazen, ministers en parlementairen te kidnappen, infrastructuur te vernielen, meer en meer grond en waterbronnen te annexeren en de rest van het gebied op te delen in onbestuurbare niet-aaneensluitende enclaves. En er is niemand die vind dat Israël de gemaakte akkoorden moet naleven... De verkiezingen in Palestina waren in dat opzicht een perfecte valstrik. Als er geen verkiezingen werden gehouden, dan wilde Israël niet praten omdat Fatah niet representatief was. Nu er wél verkiezingen werden gehouden, wil Israël niet praten omdat Hamas heeft gewonnen. En hierin volg ik Lucas Catherine niet als hij schrijft "Een complete verrassing voor iedereen. Niet alleen voor Hamas zelf, maar vooral voor Fatah, Israël en..." Vóór de oorlog in Libanon kon je immers op meerdere Israëlische websites lezen hoe Israël zelf Hamas mee heeft groot gemaakt en financieel gesteund.
Het was wel degelijk de bedoeling van de Israëlische regering om van Hamas een tegengewicht te maken voor de PLO van Arafat, de winnaar van de Nobelprijs van ... de vrede. Het was tot voor kort voor de buitenwereld een raadsel wat Israël nu feitelijk wou: een twee staten oplossing blijkbaar niet, één groot Israël dan (het vroegere mandaatgebied Palestina) met een meerderheid van arabieren? Met de opname van Lieberman in de regering en de aanwakkering van een burgeroorlog onder de Palestijnen -Israël, dat Hamas steunde, levert nu wapens aan Abbas- weten we het nu wel. Lieberman wil de arabieren deporteren, en hij mag dat hardop zeggen. Niemand vind dat de akkoorden van Geneve moeten nageleefd worden. En Israël gaat door met de uithongering van de Palestijnen, en Europa vind dat goed, tot nu toe, blijkbaar. Maar van vredesproces zie ik geen spoor.
Het wordt de allerhoogste tijd dat de Internationale gemeenschap, dan maar met Europa op kop, Israël gaat dwingen om een vredesproces te starten. Want zelf zijn ze er blijkbaar niet toe in staat, en maken ze de zaken van dag op dag steeds erger en erger. Om het met de woorden van voormalig 'State Department counter-terrorism official' Larry Johnson te zeggen "the Israelis are their own worst enemies when it comes to fighting terrorism. The Israelis are like a guy who sets fire to his hair and then tries to put it out by hitting it with a hammer."
Pol Van den plas
"Hoe het vredesproces tot een burgeroorlog kan leiden..." Vredesproces? Waar? Welk vredesproces?
Als je het een beetje objectief bekijkt is er de laatste 40 jaar geen sprake van vredesproces. Ja, er zijn akkoorden in Oslo afgesloten, waarvan Israël beweerde dat de Palestijnen ze niet naleven, en dus lapt Israël ze ook aan zijn laars, en gaat volop verder met koloniën te bouwen. Sharon heeft dat trouwens vanaf de eerste dag gezegd toen hij premier werd: dat de Oslo akkoorden van nul en generlei waarde waren voor hem. En er was niemand die vond dat een Israëlische premier de gemaakte akkoorden moest naleven. O, en er waren ook nog een Tenet plan, en het Mitchell rapport, en de "roadmap" die allemaal een begin van een vredesproces hadden kunnen zijn, maar die stuk voor stuk straal genegeerd werden of geboycot. Door Israël zeggen de Palestijnen, door de Palestijnen zegt Israël. Maar als we het een beetje objectief bekijken dan moeten we toch vaststellen dat Israël, met zijn geweldige militaire en burgerlijke structuren, een gigantisch grotere verantwoordelijkheid draagt in het mislukken van al deze vredesplannen.
Als we het een beetje objectief bekijken moeten we constateren dat Israël elke opportuniteit om tot een vredesproces te komen de laatste 40 jaar systematisch verknald heeft. Neen, niet zozeer in woorden, Israël zégt immers ook dat ze een Palestijnse staat willen zoals de roadmap voorschrijft, maar wel in daden: door de Palestijnse autoriteit systematisch te ondermijnen, regeringsgebouwen op te blazen, ministers en parlementairen te kidnappen, infrastructuur te vernielen, meer en meer grond en waterbronnen te annexeren en de rest van het gebied op te delen in onbestuurbare niet-aaneensluitende enclaves. En er is niemand die vind dat Israël de gemaakte akkoorden moet naleven... De verkiezingen in Palestina waren in dat opzicht een perfecte valstrik. Als er geen verkiezingen werden gehouden, dan wilde Israël niet praten omdat Fatah niet representatief was. Nu er wél verkiezingen werden gehouden, wil Israël niet praten omdat Hamas heeft gewonnen. En hierin volg ik Lucas Catherine niet als hij schrijft "Een complete verrassing voor iedereen. Niet alleen voor Hamas zelf, maar vooral voor Fatah, Israël en..." Vóór de oorlog in Libanon kon je immers op meerdere Israëlische websites lezen hoe Israël zelf Hamas mee heeft groot gemaakt en financieel gesteund.
Het was wel degelijk de bedoeling van de Israëlische regering om van Hamas een tegengewicht te maken voor de PLO van Arafat, de winnaar van de Nobelprijs van ... de vrede. Het was tot voor kort voor de buitenwereld een raadsel wat Israël nu feitelijk wou: een twee staten oplossing blijkbaar niet, één groot Israël dan (het vroegere mandaatgebied Palestina) met een meerderheid van arabieren? Met de opname van Lieberman in de regering en de aanwakkering van een burgeroorlog onder de Palestijnen -Israël, dat Hamas steunde, levert nu wapens aan Abbas- weten we het nu wel. Lieberman wil de arabieren deporteren, en hij mag dat hardop zeggen. Niemand vind dat de akkoorden van Geneve moeten nageleefd worden. En Israël gaat door met de uithongering van de Palestijnen, en Europa vind dat goed, tot nu toe, blijkbaar. Maar van vredesproces zie ik geen spoor.
Het wordt de allerhoogste tijd dat de Internationale gemeenschap, dan maar met Europa op kop, Israël gaat dwingen om een vredesproces te starten. Want zelf zijn ze er blijkbaar niet toe in staat, en maken ze de zaken van dag op dag steeds erger en erger. Om het met de woorden van voormalig 'State Department counter-terrorism official' Larry Johnson te zeggen "the Israelis are their own worst enemies when it comes to fighting terrorism. The Israelis are like a guy who sets fire to his hair and then tries to put it out by hitting it with a hammer."
Pol Van den plas
Wat zijn ze stout, die Palestijnen.
[Lezersbrief aan De Standaard]
U schrijft in uw online medium op 27 december over een aangekondigd Israëlisch offensief tegen Palestijnse cellen die vanuit de Gazastrook raketten afvuren op Israëlisch grondgebied. De Israëlische aanvallen hebben niets van doen met de bescherming van Israël, maar met de strijd tegen de democratisch verkozen Hamas-regering. Het is betreurenswaardig dat twee Israëlische tieners daarbij gewond raakten, maar uw berichtgeving is in dit opzicht eenzijdig. Op 7 april 2006 vuurde Israël 401 raketten op Gaza af. Dit had te maken met de overwinning van Kadima van Olmert bij de Israëlische verkiezingen en is niet te vergelijken met de gemiddeld 25 regenbuisraketten die Hamas-aanhangers per week afvuren over de grens.
Vlak na de verkiezingsoverwinning begon Israël zijn aanvallen op te vuren: van gemiddeld 6 raketten per dag op Gaza naar 86 raketten op 29 maart en 297 granaten op 1 april. De Palestijnen schoten in die escalatie nooit meer dan 46 raketten per week af. De Zweedse minister van Buitenlandse Zaken Carl Bildt zei vorige maand nog "Israël valt herhaaldelijk de bezette Palestijnse gebieden aan, in het bijzonder Gaza, en dat is shockerend. Ze zijn tegendraads aan de internationale wetgeving door blijvend raketten af te vuren op de Palestijnse gebieden. Buitengerechtelijke terechtstellingen moeten stoppen omdat ze de burgerbevolking treffen."
In de periode 29 maart 2006 - 3 november 2006 werden 491 Palestijnen gedood door het Israëlische bezettingsleger. Daartegenover vonden 19 Israëli's vonden het hiernamaals via Palestijnse tussenkomst. Zijn we vergeten dat tijdens de eerste week van november 2006 - het lijkt een eeuwigheid geleden - bij acties door het Israëlische bezettingsleger 50 Palestijnen om het leven kwamen in de Gazastrook? Het hoogtepunt was een bloedbad in Beit Hanoun. Israël beschuldigt Hamas ervan 20 ton munitie in de Gazastrook te hebben binnengesmokkeld, maar vergeet erbij te zeggen dat het al 39 jaar Palestina bezet en dat het een supermacht op wapengebied is.
Het recht op een gewapende strijd voor volkeren die leven onder bezetting keurde de Algemene Vergadering van de VN-Veiligheidsraad al in 1974 goed (resolutie 3246). Ismael Ghabin, een landbouwer van 27 jaar uit Beit Lahya raakte gisterenmorgen gewond toen hij een kogel in de knie kreeg. Israëlische bezettingssoldaten beschoten hem toen hij op zijn land aan het werk was. Het Palestijns persagentschap WAFA beschrijft ook de deportatie van Abedallah Yassen van de bajes in Jenin naar de Gazastrook. Yassen werd zonder veroordeling opgesloten door het Israëlische bezettingsleger. Deze uitzetting is volgens de mensenrechtenorganisatie Al-Dameer in strijd met de Vierde Conventie van Genève. In 2002 deporteerde Israël ook al 36 burgers naar Gaza, Canada en Europa. In 1988 en 1989 veroordeelde de Veiligheidsraad via resoluties 607 en 611 al het Israëlische deportatiebeleid. Minstens 17 Palestijnen werden vandaag (27 december 2006) opgepakt door het Israëlische bezettingsleger op de Westelijke Jordaanoever. Het Israëlische bezettingsleger bestormde gisteren (26 december 2006) ook het Medisch Centrum van Hebron op de bezette Westelijke Jordaanoever. Alle deuren, medisch materiaal en computers werden vernield. Gedurende twee uren werden alle personeelsleden gedwongen tegen een muur stil te staan. Het Medisch Centrum was verantwoordelijk voor 35.000 burgers uit de dorpen van Doura in Hebron.
Een nieuwe militaire order werd door Israël uitgevaardigd: 350 dunums Palestijnse grond in Kafr ad Dik en 188 dunums in Deit Ballut worden aangeslagen om via de Apartheidsmuur nog meer grond van de bezette gebieden in te lijven bij Israël. In deze dorpen worden 538 dunums olijfgaard vernield en 3.000 olijfbomen op de plaats waar de Apartheidsmuur komt. (Een dunum is een Arabische oppervlaktemaat en bedraagt 0,1 hectare). 14.000 dunums landbouwgrond worden door het hekken gescheiden van de landbouwers in deze twee dorpen. Twee huizen worden gescheiden achter de muur en worden geviseerd door het bezettingsleger. Het dorp Al Khader verloor 2.917 dunums grond door zes Israëlische nederzettingen en gaat met een nieuwe militaire order 15.390 dunum grond verliezen door de Apartheidsmuur.
De situatie in Kafr ad Dik, Deit Ballut en Al Khader staat symbool voor de vele duizenden dunums Palestijnse grond die door de Afscheidingsmuur worden ingelijfd bij Israël. Vele boeren hangen af van de goede wil van het bezettingsleger om hun land te kunnen bewerken en uiteindelijk zal de armoede alleen maar toenemen.
Mario Bergen, Leuven
U schrijft in uw online medium op 27 december over een aangekondigd Israëlisch offensief tegen Palestijnse cellen die vanuit de Gazastrook raketten afvuren op Israëlisch grondgebied. De Israëlische aanvallen hebben niets van doen met de bescherming van Israël, maar met de strijd tegen de democratisch verkozen Hamas-regering. Het is betreurenswaardig dat twee Israëlische tieners daarbij gewond raakten, maar uw berichtgeving is in dit opzicht eenzijdig. Op 7 april 2006 vuurde Israël 401 raketten op Gaza af. Dit had te maken met de overwinning van Kadima van Olmert bij de Israëlische verkiezingen en is niet te vergelijken met de gemiddeld 25 regenbuisraketten die Hamas-aanhangers per week afvuren over de grens.
Vlak na de verkiezingsoverwinning begon Israël zijn aanvallen op te vuren: van gemiddeld 6 raketten per dag op Gaza naar 86 raketten op 29 maart en 297 granaten op 1 april. De Palestijnen schoten in die escalatie nooit meer dan 46 raketten per week af. De Zweedse minister van Buitenlandse Zaken Carl Bildt zei vorige maand nog "Israël valt herhaaldelijk de bezette Palestijnse gebieden aan, in het bijzonder Gaza, en dat is shockerend. Ze zijn tegendraads aan de internationale wetgeving door blijvend raketten af te vuren op de Palestijnse gebieden. Buitengerechtelijke terechtstellingen moeten stoppen omdat ze de burgerbevolking treffen."
In de periode 29 maart 2006 - 3 november 2006 werden 491 Palestijnen gedood door het Israëlische bezettingsleger. Daartegenover vonden 19 Israëli's vonden het hiernamaals via Palestijnse tussenkomst. Zijn we vergeten dat tijdens de eerste week van november 2006 - het lijkt een eeuwigheid geleden - bij acties door het Israëlische bezettingsleger 50 Palestijnen om het leven kwamen in de Gazastrook? Het hoogtepunt was een bloedbad in Beit Hanoun. Israël beschuldigt Hamas ervan 20 ton munitie in de Gazastrook te hebben binnengesmokkeld, maar vergeet erbij te zeggen dat het al 39 jaar Palestina bezet en dat het een supermacht op wapengebied is.
Het recht op een gewapende strijd voor volkeren die leven onder bezetting keurde de Algemene Vergadering van de VN-Veiligheidsraad al in 1974 goed (resolutie 3246). Ismael Ghabin, een landbouwer van 27 jaar uit Beit Lahya raakte gisterenmorgen gewond toen hij een kogel in de knie kreeg. Israëlische bezettingssoldaten beschoten hem toen hij op zijn land aan het werk was. Het Palestijns persagentschap WAFA beschrijft ook de deportatie van Abedallah Yassen van de bajes in Jenin naar de Gazastrook. Yassen werd zonder veroordeling opgesloten door het Israëlische bezettingsleger. Deze uitzetting is volgens de mensenrechtenorganisatie Al-Dameer in strijd met de Vierde Conventie van Genève. In 2002 deporteerde Israël ook al 36 burgers naar Gaza, Canada en Europa. In 1988 en 1989 veroordeelde de Veiligheidsraad via resoluties 607 en 611 al het Israëlische deportatiebeleid. Minstens 17 Palestijnen werden vandaag (27 december 2006) opgepakt door het Israëlische bezettingsleger op de Westelijke Jordaanoever. Het Israëlische bezettingsleger bestormde gisteren (26 december 2006) ook het Medisch Centrum van Hebron op de bezette Westelijke Jordaanoever. Alle deuren, medisch materiaal en computers werden vernield. Gedurende twee uren werden alle personeelsleden gedwongen tegen een muur stil te staan. Het Medisch Centrum was verantwoordelijk voor 35.000 burgers uit de dorpen van Doura in Hebron.
Een nieuwe militaire order werd door Israël uitgevaardigd: 350 dunums Palestijnse grond in Kafr ad Dik en 188 dunums in Deit Ballut worden aangeslagen om via de Apartheidsmuur nog meer grond van de bezette gebieden in te lijven bij Israël. In deze dorpen worden 538 dunums olijfgaard vernield en 3.000 olijfbomen op de plaats waar de Apartheidsmuur komt. (Een dunum is een Arabische oppervlaktemaat en bedraagt 0,1 hectare). 14.000 dunums landbouwgrond worden door het hekken gescheiden van de landbouwers in deze twee dorpen. Twee huizen worden gescheiden achter de muur en worden geviseerd door het bezettingsleger. Het dorp Al Khader verloor 2.917 dunums grond door zes Israëlische nederzettingen en gaat met een nieuwe militaire order 15.390 dunum grond verliezen door de Apartheidsmuur.
De situatie in Kafr ad Dik, Deit Ballut en Al Khader staat symbool voor de vele duizenden dunums Palestijnse grond die door de Afscheidingsmuur worden ingelijfd bij Israël. Vele boeren hangen af van de goede wil van het bezettingsleger om hun land te kunnen bewerken en uiteindelijk zal de armoede alleen maar toenemen.
Mario Bergen, Leuven
Nieuwe 'nederzetting' voor Gaza-'vluchtelingen'
[Reactie op "Israël bouwt nieuwe nederzettingen voor Gaza-vluchtelingen" in Metro]
Uw bericht - De titel van dit artikel klinkt misleidend. Het gaat hier niet om 'vluchtelingen' in de ware betekenis van het woord: 'gevlucht voor geweld of levensgevaar.' Het waren 'kolonisten' verblijvend op illegale nederzettingen in de Gaza-strook. Ze werden door Israël verwijderd tijdens de ontruiming van de Gaza-strook, kregen een ruime vergoeding en de belofte op een andere woonplaats. Zoals te verwachten ook al illegaal, zoals u terecht opmerkt.
Met het 'voormalig militair terrein' moet men zeer goed oppassen. Het is een veel gebruikte methode van Israël om gronden van Palestijnen in beslag te nemen. Men verklaart een bepaald terrein, waar Palestijnen wonen of hun velden, tot militair terrein. Palestijnen moeten have en goed achterlaten, dikwijls met geweld, en verliezen opeens alles zonder enige vergoeding. De zaak laat men verkommeren of wordt onmiddellijk geruimd en de kolonisten hebben terug een nieuw gebied. Zo maakt men werkelijk "vluchtelingen." Maar dat komt nooit in de media.
Johan Van Hulle
Uw bericht - De titel van dit artikel klinkt misleidend. Het gaat hier niet om 'vluchtelingen' in de ware betekenis van het woord: 'gevlucht voor geweld of levensgevaar.' Het waren 'kolonisten' verblijvend op illegale nederzettingen in de Gaza-strook. Ze werden door Israël verwijderd tijdens de ontruiming van de Gaza-strook, kregen een ruime vergoeding en de belofte op een andere woonplaats. Zoals te verwachten ook al illegaal, zoals u terecht opmerkt.
Met het 'voormalig militair terrein' moet men zeer goed oppassen. Het is een veel gebruikte methode van Israël om gronden van Palestijnen in beslag te nemen. Men verklaart een bepaald terrein, waar Palestijnen wonen of hun velden, tot militair terrein. Palestijnen moeten have en goed achterlaten, dikwijls met geweld, en verliezen opeens alles zonder enige vergoeding. De zaak laat men verkommeren of wordt onmiddellijk geruimd en de kolonisten hebben terug een nieuw gebied. Zo maakt men werkelijk "vluchtelingen." Maar dat komt nooit in de media.
Johan Van Hulle
Italië verstevigt militaire relaties met Israël
[Lezersbrief aan Het Belang van Limburg]
Tienduizenden Italianen betoogden in Rome en Milaan op 20 november 2006 tegen de Israëlische bezetting van Palestina en voor een tweestatenoplossing. Oliviero Diliberto, leider van de Communisten, kreeg door zijn deelname aan de betoging de wind van voren. De parlementaire oppositie vroeg om uitleg en de Rechtbank van Rome startte een onderzoek. Maar aan het einde van de dag verklaarden de leden van de centrum-linkse parlementaire meerderheid - en natuurlijk de oppositie - de ene na de andere, hun verontwaardiging betreffende de gebeurtenissen in Rome en hun solidariteit met Israël werd in een positieve geest hersteld.
DCe betogers namen vooral de militaire samenwerking tussen Israël en Italië op de korrel met deze betoging voor een onafhankelijke Palestijnse staat naast een Israëlische staat. In 2004 werd bekend dat Amerika de militaire industrie van Italië, vliegtuigen en militaire electronica zwaar steunt via Amerikaanse en Israëlische kennis. George W. Bush bracht deze Amerikaanse-Israëlische-Italiaanse samenwerking tot stand aan de vooravond van belangrijke Palestijnse-Israëlische stappen naar vrede en belangrijke diplomatieke initiatieven die de EU voorzag in 2005 en 2006. Italië werd hiermede de nauwste bondgenoot van de V.S. in de EU.
Ook bracht Bush betere banden tussen Polen en Israël tot stand na de EU-uitbreiding. De Amerikaanse basissen werden recent verhuisd van Duitsland naar Polen. Terwijl de Britten operationele veiligheidscentra opzetten en de Palestijnse veiligheidsdiensten organiseren op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook, doet Washington een tegenzet. Het wil Italiaanse militairen en veiligheidsmensen in Palestina naar voorbeeld van Irak om de Britten niet unilateraal te laten optreden. Op 18 november 2004 werd door toenmalig Israëlisch minister van Defensie, Shaul Mofaz, en de vorige Italiaanse Eerste minister, Silvio Berlusconi, een overeenkomst voor 181 miljoen dollar afgesloten "om een nieuw elektronisch oorlogssysteem te ontwerpen om vijandelijke vliegtuigen uit te schakelen in een brede baan van het luchtruim." Het gaat dus om het storen van luchtverkeer, computers, afvuursystemen en signalen van potentiële vijanden.
Op electronisch vlak steekt Italië andere EU-landen zoals Groot-Brittannië, Duitsland, Frankrijk en Spanje de loef af. Het protest tegen deze militaire samenwerking kwam dus bijzonder ongelegen in Rome en Tel Aviv. De nieuwe Israëlische ambassadeur in Rome (sinds juli 2006), Gideon Meir, voormalig Directeur-generaal van Informatie van het Israëlische Ministerie van Buitenlandse Zaken, moet nu de boel in de gaten houden. Deze ex-woordvoerder van de Israëlische regering is bekend om zijn omstreden uitspraken. "In plaats van blij te zijn en het Israëlisch vertrek uit Gaza te vieren, wenen en schreeuwen ze. Dit zal hen niet helpen een toekomstige Palestijnse staat op te bouwen. Wat zullen de Israëli's zeggen als ze hen vragen nog meer offers te maken? Ik weet het niet, maar ik denk dat dit het niet waard is, als we dit als resultaat zien. Je kan niet alle rechten hebben als inwoner, en tegelijkertijd terrorisme steunen." Meir was ook diegenen die enkele uren na de aanval op Libanon, de hele Libanese regering, Damascus en Teheran als triumviraat van het kwade zag voor het krijgsgevangen maken van Israëlische bezettingssoldaten in 'betwist' gebied. Dat de spreekbuis van Israël nu monddood is na het vertrek van Meir moet niet worden gevreesd. Minister van Buitenlandse Zaken, Tzipi Livni, heeft de propagandamachine uitgebreid met vijftien mensen en Miri Eisen, kolonel van het Israëlische bezettingsleger, werd eveneens in stelling gebracht. Meir kan gerust zijn: de hasbara is - nog steeds - een geoliede machine, zoals hij zelf de propaganda omschreef.
Bij de recente oorlog in Libanon zagen we de ministers Isaac Herzog, vice-Premier Shimon Peres en Avi Dichter vlot de media in het Engels te woord staan. Peres deed dit eveneens in het Frans en Dichter gaf intervieuws in het Arabisch aan Al-Jazeera. CNN, BBC and Sky News kregen dan weer het bezoek van de voormalige Eerste ministers Binyamin Netanyahu and Ehud Barak om de staat Israël te verdedigen. Peres "de duif" houd zich nu bezig met "bionische horzels," vliegende mini-robotten die Gaza en Libanon overvliegen en er vijanden achtervolgen en uitschakelen. Yediot Aharonot schreef op 17 november 2006 over de oprichting van een nieuw bureau voor nano-technologie. Peres, vader van de Israëlische atoombom, koos vijftien experten in high tech en militaire industrie uit om zich met dit project bezig te houden. Israël zal het eerste land zijn dat nano-technologie gaat inzetten bij een oorlog. De prototypes van deze mini-wapens en robotten zijn over hoogstens 36 maanden klaar. Specifiek in dit veld komt de overeenkomst uit 2003 en de Italiaanse Wet 5592 van 17 mei 2005 van pas. 31 projecten van gemeenschappelijk onderzoek zijn lopende tussen diverse instellingen en universiteiten. Zo zijn er ook nucleaire instellingen en deze gespecialiseerd in nieuwe generatie wapens bij betrokken (zoals Weizmann, Technion en La Sapienza). De vijfjarenwet kan automatisch worden verlengt en betreft wapenhandel, de organisatie van strijdkrachten, de vorming en opleiding van militair personeel en onderzoek en ontwikkeling op militair vlak, met inbegrip van nucleaire kennis. Er is geen controle over het gebruik en de inzet van de geleverde wapens en kennis. Intussen blijven onbemande oorlogsvliegtuigen DIME-bommen (Dense Inert Metal Explosive) afwerpen op Gaza. Deze onbekende wapens worden samen met chemische wapens gedropt en zorgen voor onbekende verwondingen. DIME staat voor "gerichte mortaliteit" en doodt enkel het doelwit of zorgt - in het beste geval - dat de benen tot net onder de genitaliën moeten worden afgezet. Dokter Massinen Mouawia - Directeur-Generaal van de spoedgevallendiensten in Gaza - sprak over 86 gevallen van juni tot augustus die slachtoffer werden, dood of zwaar gewond. Amputatie was nodig in 62 gevallen.
Mario Bergen, Leuven
Tienduizenden Italianen betoogden in Rome en Milaan op 20 november 2006 tegen de Israëlische bezetting van Palestina en voor een tweestatenoplossing. Oliviero Diliberto, leider van de Communisten, kreeg door zijn deelname aan de betoging de wind van voren. De parlementaire oppositie vroeg om uitleg en de Rechtbank van Rome startte een onderzoek. Maar aan het einde van de dag verklaarden de leden van de centrum-linkse parlementaire meerderheid - en natuurlijk de oppositie - de ene na de andere, hun verontwaardiging betreffende de gebeurtenissen in Rome en hun solidariteit met Israël werd in een positieve geest hersteld.
DCe betogers namen vooral de militaire samenwerking tussen Israël en Italië op de korrel met deze betoging voor een onafhankelijke Palestijnse staat naast een Israëlische staat. In 2004 werd bekend dat Amerika de militaire industrie van Italië, vliegtuigen en militaire electronica zwaar steunt via Amerikaanse en Israëlische kennis. George W. Bush bracht deze Amerikaanse-Israëlische-Italiaanse samenwerking tot stand aan de vooravond van belangrijke Palestijnse-Israëlische stappen naar vrede en belangrijke diplomatieke initiatieven die de EU voorzag in 2005 en 2006. Italië werd hiermede de nauwste bondgenoot van de V.S. in de EU.
Ook bracht Bush betere banden tussen Polen en Israël tot stand na de EU-uitbreiding. De Amerikaanse basissen werden recent verhuisd van Duitsland naar Polen. Terwijl de Britten operationele veiligheidscentra opzetten en de Palestijnse veiligheidsdiensten organiseren op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook, doet Washington een tegenzet. Het wil Italiaanse militairen en veiligheidsmensen in Palestina naar voorbeeld van Irak om de Britten niet unilateraal te laten optreden. Op 18 november 2004 werd door toenmalig Israëlisch minister van Defensie, Shaul Mofaz, en de vorige Italiaanse Eerste minister, Silvio Berlusconi, een overeenkomst voor 181 miljoen dollar afgesloten "om een nieuw elektronisch oorlogssysteem te ontwerpen om vijandelijke vliegtuigen uit te schakelen in een brede baan van het luchtruim." Het gaat dus om het storen van luchtverkeer, computers, afvuursystemen en signalen van potentiële vijanden.
Op electronisch vlak steekt Italië andere EU-landen zoals Groot-Brittannië, Duitsland, Frankrijk en Spanje de loef af. Het protest tegen deze militaire samenwerking kwam dus bijzonder ongelegen in Rome en Tel Aviv. De nieuwe Israëlische ambassadeur in Rome (sinds juli 2006), Gideon Meir, voormalig Directeur-generaal van Informatie van het Israëlische Ministerie van Buitenlandse Zaken, moet nu de boel in de gaten houden. Deze ex-woordvoerder van de Israëlische regering is bekend om zijn omstreden uitspraken. "In plaats van blij te zijn en het Israëlisch vertrek uit Gaza te vieren, wenen en schreeuwen ze. Dit zal hen niet helpen een toekomstige Palestijnse staat op te bouwen. Wat zullen de Israëli's zeggen als ze hen vragen nog meer offers te maken? Ik weet het niet, maar ik denk dat dit het niet waard is, als we dit als resultaat zien. Je kan niet alle rechten hebben als inwoner, en tegelijkertijd terrorisme steunen." Meir was ook diegenen die enkele uren na de aanval op Libanon, de hele Libanese regering, Damascus en Teheran als triumviraat van het kwade zag voor het krijgsgevangen maken van Israëlische bezettingssoldaten in 'betwist' gebied. Dat de spreekbuis van Israël nu monddood is na het vertrek van Meir moet niet worden gevreesd. Minister van Buitenlandse Zaken, Tzipi Livni, heeft de propagandamachine uitgebreid met vijftien mensen en Miri Eisen, kolonel van het Israëlische bezettingsleger, werd eveneens in stelling gebracht. Meir kan gerust zijn: de hasbara is - nog steeds - een geoliede machine, zoals hij zelf de propaganda omschreef.
Bij de recente oorlog in Libanon zagen we de ministers Isaac Herzog, vice-Premier Shimon Peres en Avi Dichter vlot de media in het Engels te woord staan. Peres deed dit eveneens in het Frans en Dichter gaf intervieuws in het Arabisch aan Al-Jazeera. CNN, BBC and Sky News kregen dan weer het bezoek van de voormalige Eerste ministers Binyamin Netanyahu and Ehud Barak om de staat Israël te verdedigen. Peres "de duif" houd zich nu bezig met "bionische horzels," vliegende mini-robotten die Gaza en Libanon overvliegen en er vijanden achtervolgen en uitschakelen. Yediot Aharonot schreef op 17 november 2006 over de oprichting van een nieuw bureau voor nano-technologie. Peres, vader van de Israëlische atoombom, koos vijftien experten in high tech en militaire industrie uit om zich met dit project bezig te houden. Israël zal het eerste land zijn dat nano-technologie gaat inzetten bij een oorlog. De prototypes van deze mini-wapens en robotten zijn over hoogstens 36 maanden klaar. Specifiek in dit veld komt de overeenkomst uit 2003 en de Italiaanse Wet 5592 van 17 mei 2005 van pas. 31 projecten van gemeenschappelijk onderzoek zijn lopende tussen diverse instellingen en universiteiten. Zo zijn er ook nucleaire instellingen en deze gespecialiseerd in nieuwe generatie wapens bij betrokken (zoals Weizmann, Technion en La Sapienza). De vijfjarenwet kan automatisch worden verlengt en betreft wapenhandel, de organisatie van strijdkrachten, de vorming en opleiding van militair personeel en onderzoek en ontwikkeling op militair vlak, met inbegrip van nucleaire kennis. Er is geen controle over het gebruik en de inzet van de geleverde wapens en kennis. Intussen blijven onbemande oorlogsvliegtuigen DIME-bommen (Dense Inert Metal Explosive) afwerpen op Gaza. Deze onbekende wapens worden samen met chemische wapens gedropt en zorgen voor onbekende verwondingen. DIME staat voor "gerichte mortaliteit" en doodt enkel het doelwit of zorgt - in het beste geval - dat de benen tot net onder de genitaliën moeten worden afgezet. Dokter Massinen Mouawia - Directeur-Generaal van de spoedgevallendiensten in Gaza - sprak over 86 gevallen van juni tot augustus die slachtoffer werden, dood of zwaar gewond. Amputatie was nodig in 62 gevallen.
Mario Bergen, Leuven
dinsdag, december 26, 2006
Palestijns grondgebied toeëigenen is onwettig
[Reactie op artikel in Metro "Israël bouwt nieuwe nederzetting voor Gaza-vluchtelingen"]
Israël bouwt nieuwe kolonies op de bezette Westelijke Jordaanoever laat het ministerie van Defensie deze week weten. VN-resolutie 242 van 22 november 1967 van de VN-Veiligheidsraad is daar nochtans heel duidelijk over. Israël moet zich terugtrekken uit de gebieden die het bezet sinds de Zesdaagse Oorlog. De politieke onafhankelijkheid van elke staat in de regio moet worden gerespecteerd. De vrijheid van scheepvaart in de internationale wateren moet worden gegarandeerd en er moet een regeling komen voor het vluchtelingenprobleem. Alsook moeten er gedemilitariseerde zones komen om de territoriale integriteit en politieke onafhankelijkheid van elke staat te garanderen.
Dertig jaar na datum van deze VN-resolutie moeten we vaststellen dat Israël nog altijd de internationale wateren en de onafhankelijkheid van andere staten onteert. Israëlische gevechtsvliegtuigen schenden dagelijks het luchtruim van de bezette Palestijnse gebieden en van de onafhankelijke staat Libanon. Ook het Syrische luchtruim moet het regelmatig ontgelden. De belangrijkste reden voor de oorlog van 1967 is de Israëlische toegang tot de ondergrondse waterlagen op de Westelijke Jordaanoever (de zg. Mountain Aquifer). Deze voorzien Israël voor een derde in de waterbehoefte. Palestijnen die er wonen mogen geen nieuwe putten boren of hun putten dieper maken, met alle gevolgen voor de landbouw. Deze Israëlische politiek is volledig in strijd met de Haagse Waterconventie van 1907.
Ook de Vierde Geneefse Conventie die het heeft over burgers in oorlogstijd, wordt klakkeloos met de voeten getreden. Het overbrengen van de eigen bevolking en het scheppen van nederzettingen in bezet gebied is niet toegestaan. Israël heeft volgens deze Conventie de verplichting om alle Palestijnse kinderen in de bezette gebieden van onderwijs te voorzien. Ook Palestijnse kinderen in Israëlische gevangenissen hebben dit recht volgens een uitspraak van het Hooggerechtshof in Tel Aviv in 1977. De Vierde Geneefse Conventie van 1949 moet ook burgers beschermen in bezet gebied tegen foltering, vernedering en schadelijke maatregelen. Deze burgers moeten eveneens toegang krijgen tot gezondheidszorg en andere dienstverlening. Het rapport van Hannu Halinen, speciaal VN-rapporteur op het gebied van mensenrechten in de bezette Palestijnse gebieden sinds 1967, kaart deze inbreuken aan. De Fin heeft het ondermeer over foltering van Palestijnse gevangenen door Israëli's. Halinen beschreef ook de etnische- en rassendiscriminatie door Israël en had 21 punten van bezorgdheid zoals het gebruik van rubberkogels bij demonstraties, het niet garanderen van gelijke rechten voor de bevolking en het niet toestaan van het recht op terugkeer naar vroegere woningen of een compensatie. Een epistel van een mislukte Texaanse zakenman die van 1976 tot 1978 verboden werd met de wagen te rijden wegens zijn alcoholverslaving, is in Tel Aviv van meer waarde dan alle internationale overeenkomsten en VN-conventies.
Mario Bergen, Leuven
Israël bouwt nieuwe kolonies op de bezette Westelijke Jordaanoever laat het ministerie van Defensie deze week weten. VN-resolutie 242 van 22 november 1967 van de VN-Veiligheidsraad is daar nochtans heel duidelijk over. Israël moet zich terugtrekken uit de gebieden die het bezet sinds de Zesdaagse Oorlog. De politieke onafhankelijkheid van elke staat in de regio moet worden gerespecteerd. De vrijheid van scheepvaart in de internationale wateren moet worden gegarandeerd en er moet een regeling komen voor het vluchtelingenprobleem. Alsook moeten er gedemilitariseerde zones komen om de territoriale integriteit en politieke onafhankelijkheid van elke staat te garanderen.
Dertig jaar na datum van deze VN-resolutie moeten we vaststellen dat Israël nog altijd de internationale wateren en de onafhankelijkheid van andere staten onteert. Israëlische gevechtsvliegtuigen schenden dagelijks het luchtruim van de bezette Palestijnse gebieden en van de onafhankelijke staat Libanon. Ook het Syrische luchtruim moet het regelmatig ontgelden. De belangrijkste reden voor de oorlog van 1967 is de Israëlische toegang tot de ondergrondse waterlagen op de Westelijke Jordaanoever (de zg. Mountain Aquifer). Deze voorzien Israël voor een derde in de waterbehoefte. Palestijnen die er wonen mogen geen nieuwe putten boren of hun putten dieper maken, met alle gevolgen voor de landbouw. Deze Israëlische politiek is volledig in strijd met de Haagse Waterconventie van 1907.
Ook de Vierde Geneefse Conventie die het heeft over burgers in oorlogstijd, wordt klakkeloos met de voeten getreden. Het overbrengen van de eigen bevolking en het scheppen van nederzettingen in bezet gebied is niet toegestaan. Israël heeft volgens deze Conventie de verplichting om alle Palestijnse kinderen in de bezette gebieden van onderwijs te voorzien. Ook Palestijnse kinderen in Israëlische gevangenissen hebben dit recht volgens een uitspraak van het Hooggerechtshof in Tel Aviv in 1977. De Vierde Geneefse Conventie van 1949 moet ook burgers beschermen in bezet gebied tegen foltering, vernedering en schadelijke maatregelen. Deze burgers moeten eveneens toegang krijgen tot gezondheidszorg en andere dienstverlening. Het rapport van Hannu Halinen, speciaal VN-rapporteur op het gebied van mensenrechten in de bezette Palestijnse gebieden sinds 1967, kaart deze inbreuken aan. De Fin heeft het ondermeer over foltering van Palestijnse gevangenen door Israëli's. Halinen beschreef ook de etnische- en rassendiscriminatie door Israël en had 21 punten van bezorgdheid zoals het gebruik van rubberkogels bij demonstraties, het niet garanderen van gelijke rechten voor de bevolking en het niet toestaan van het recht op terugkeer naar vroegere woningen of een compensatie. Een epistel van een mislukte Texaanse zakenman die van 1976 tot 1978 verboden werd met de wagen te rijden wegens zijn alcoholverslaving, is in Tel Aviv van meer waarde dan alle internationale overeenkomsten en VN-conventies.
Mario Bergen, Leuven
zondag, december 24, 2006
Israël geeft rotte appel en slaat met stok op Palestijnen
[Reactie aan vrtnieuws.net ivm artikel "Olmert en Abbas praten weer met elkaar"]
U schrijft dat Israël "toegevingen" heeft gedaan aan de Palestijnse president. Olmert belooft enkele militaire controleposten op de Westelijke Jordaanoever te verwijderen. David Shearer, hoofd van het plaatselijke VN-kantoor voor de coördinatie van humanitaire zaken zei nog enkele maanden geleden: "Ik kan me niet herinneren dat de Westoever zo lang op zoveel plaatsen afgesloten is geweest." De Verenigde Naties melden een piek in het aantal wegblokkades op de Westoever, van 376 vorige zomer naar 575 nu. Er zijn pieken tot 160 tijdelijke controleposten, terwijl dat er normaal zo'n dertig of veertig zijn. In zulk geval is het natuurlijk niet moeilijk om enkele controleposten te verwijderen en wachttijden te verdubbelen aan andere posten.
Op 15 augustus 2003 kondigde Israel aan binnen de twee weken de controle over Jericho, Qalqilya, Ramallah en Tulkarem aan de Palestijnen over te dragen. Arafat kreeg toestemming het graf te bezoeken van zijn zuster in Gaza, maar kreeg nooit de garantie dat hij naar Ramallah kon terugkeren waar hij op dat ogenblik al 18 maanden vastzat. Het aantal werkvergunningen voor Palestijnen zou worden verhoogd en het aantal controleposten zou worden verminderd. Hiervan kwam nooit iets terecht. De steden op de Westelijke Jordaanoever werden evenmin overgedragen. Het zijn beloftes zoals Israël er zovelen deed. Zo beloofde het in 1976 aan de Verenigde Staten om geen clusterbommen te gebruiken in gebieden waar burgers wonen. In Baalbeck, Beeka en Zuid-Libanon vallen nog elk jaar gewonden door de clusterbommen die Israël gebruikte tussen 1978 en 1982. De gevraagde beperking in gebruik bij de verkoop van Amerikaanse clusterbommen werden door Israël niet nagekomen. Landbouwers komen 25 jaar nadien nog om het leven door deze clusterbommen. Kinderen verliezen nog elk jaar ledematen door deze projectielen ondanks het feit dat de Libanese ontmijners al dertig jaar actief zijn om deze wapens te ontmijnen. Een medewerker van Handicap International verloor in november 2006 nog een been.
In 1982 staakte de regering Reagan de aanvoer van clusterbommen naar Israël na een onderzoek door het Congres dat vond dat Israël de overeenkomsten had overtreden bij het gebruik ervan tijdens de invasie van Israël in Libanon. In 1988 werd dit moratorium weer opgeheven toen de VS en Israël de overeenkomsten over de beperkingen op het gebruik van clustermunitie, herbevestigden. Tijdens president Bush's eerste termijn van zijn presidentschap stelde het departement van Buitenlandse Zaken een onderzoek in naar het "misbruik" door Israël van Amerikaanse Apache helikopters bij de sluipmoorden op Palestijnse leiders. Anonieme ambtenaren van het departement verklaarden dat de overeenkomsten waren overtreden, maar dat die bevindingen geen gevolgen hadden door ingrijpen vanuit de hogere echelons van het departement.
De sites met 400.000 landmijnen die Israël achterliet tijdens de bezetting van het zuiden van Libanon (1982-2000) zijn nog steeds niet opgekuist. De nog immer voortdurende opruiming van deze landmijnen is door de oorlog flink vertraagd en bemoeilijkt doordat Israël gemarkeerde mijnenvelden met militaire bulldozers overhoop heeft gehaald. Circa 250.000 mensen kunnen niet terugkeren omdat hun huizen zijn verwoest of door blindgangers. En alsof dit nog niet genoeg was, begon Israël vorige zomer opnieuw clusterbommen op Libanon te droppen. Volgens VN-functionarissen is 90 procent van de clusterbommen gedurende de laatste 72 uur van de oorlog afgeschoten - dat wil zeggen: toen in de VN-Veiligheidsraad staakt-het-vuren-resolutie 1701 op het punt stond aangenomen te worden. Het ontmijningsagentschap van de Verenigde Naties spreekt over één miljoen clusterbommen die werden gedropt, waarvan 40 % van deze oude rommel niet eens afging.
Tot 19 december 2006 noteerde het Coördanatiecentrum voor Ontmijning in Zuid-Libanon 26 doden en 162 gewonden sinds hun werking op 14 augustus 2006. Als Israël zich zo slecht houdt aan afspraken met boezemvriend en bondgenoot Amerika inzake het gebruik van clusterbommen, wat mogen we dan verwachten over de ontruiming van enkele controleposten? Zelfs de beloofde splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde verzuipt in het niets met deze beloftepolitiek van de Israëli's. En telkens weer pikken ze meer gronden in van de Palestijnen, bouwen ze Apartheidsmuren en terroriseren ze de burgerbevloking.
De miljarden euro belastinggelden en tegoeden van de Palestijnen moet Israël zonder onderhandelingen teruggeven, want dit is een basisrecht van het Palestijnse volk. Al jaar en dag pakt Israël deze tegoeden af en belemmert vrije economische activiteit van de Palestijnen. Eveneens moeten alle buitenlandse geldtransfers voor het noodlijdende Palestijnse volk onverwijld doorgaan. Het haalt niets uit een rotte appel te krijgen met de rotte kant in de Israëlische hand en tegelijkertijd met de stokslagen in de rug te krijgen van een andere Israëli. En dan verwacht de 'internationale gemeenschap' nog dat het Palestijnse volk 'dank U' zegt voor die rotte appel.
Mario Bergen, Leuven
U schrijft dat Israël "toegevingen" heeft gedaan aan de Palestijnse president. Olmert belooft enkele militaire controleposten op de Westelijke Jordaanoever te verwijderen. David Shearer, hoofd van het plaatselijke VN-kantoor voor de coördinatie van humanitaire zaken zei nog enkele maanden geleden: "Ik kan me niet herinneren dat de Westoever zo lang op zoveel plaatsen afgesloten is geweest." De Verenigde Naties melden een piek in het aantal wegblokkades op de Westoever, van 376 vorige zomer naar 575 nu. Er zijn pieken tot 160 tijdelijke controleposten, terwijl dat er normaal zo'n dertig of veertig zijn. In zulk geval is het natuurlijk niet moeilijk om enkele controleposten te verwijderen en wachttijden te verdubbelen aan andere posten.
Op 15 augustus 2003 kondigde Israel aan binnen de twee weken de controle over Jericho, Qalqilya, Ramallah en Tulkarem aan de Palestijnen over te dragen. Arafat kreeg toestemming het graf te bezoeken van zijn zuster in Gaza, maar kreeg nooit de garantie dat hij naar Ramallah kon terugkeren waar hij op dat ogenblik al 18 maanden vastzat. Het aantal werkvergunningen voor Palestijnen zou worden verhoogd en het aantal controleposten zou worden verminderd. Hiervan kwam nooit iets terecht. De steden op de Westelijke Jordaanoever werden evenmin overgedragen. Het zijn beloftes zoals Israël er zovelen deed. Zo beloofde het in 1976 aan de Verenigde Staten om geen clusterbommen te gebruiken in gebieden waar burgers wonen. In Baalbeck, Beeka en Zuid-Libanon vallen nog elk jaar gewonden door de clusterbommen die Israël gebruikte tussen 1978 en 1982. De gevraagde beperking in gebruik bij de verkoop van Amerikaanse clusterbommen werden door Israël niet nagekomen. Landbouwers komen 25 jaar nadien nog om het leven door deze clusterbommen. Kinderen verliezen nog elk jaar ledematen door deze projectielen ondanks het feit dat de Libanese ontmijners al dertig jaar actief zijn om deze wapens te ontmijnen. Een medewerker van Handicap International verloor in november 2006 nog een been.
In 1982 staakte de regering Reagan de aanvoer van clusterbommen naar Israël na een onderzoek door het Congres dat vond dat Israël de overeenkomsten had overtreden bij het gebruik ervan tijdens de invasie van Israël in Libanon. In 1988 werd dit moratorium weer opgeheven toen de VS en Israël de overeenkomsten over de beperkingen op het gebruik van clustermunitie, herbevestigden. Tijdens president Bush's eerste termijn van zijn presidentschap stelde het departement van Buitenlandse Zaken een onderzoek in naar het "misbruik" door Israël van Amerikaanse Apache helikopters bij de sluipmoorden op Palestijnse leiders. Anonieme ambtenaren van het departement verklaarden dat de overeenkomsten waren overtreden, maar dat die bevindingen geen gevolgen hadden door ingrijpen vanuit de hogere echelons van het departement.
De sites met 400.000 landmijnen die Israël achterliet tijdens de bezetting van het zuiden van Libanon (1982-2000) zijn nog steeds niet opgekuist. De nog immer voortdurende opruiming van deze landmijnen is door de oorlog flink vertraagd en bemoeilijkt doordat Israël gemarkeerde mijnenvelden met militaire bulldozers overhoop heeft gehaald. Circa 250.000 mensen kunnen niet terugkeren omdat hun huizen zijn verwoest of door blindgangers. En alsof dit nog niet genoeg was, begon Israël vorige zomer opnieuw clusterbommen op Libanon te droppen. Volgens VN-functionarissen is 90 procent van de clusterbommen gedurende de laatste 72 uur van de oorlog afgeschoten - dat wil zeggen: toen in de VN-Veiligheidsraad staakt-het-vuren-resolutie 1701 op het punt stond aangenomen te worden. Het ontmijningsagentschap van de Verenigde Naties spreekt over één miljoen clusterbommen die werden gedropt, waarvan 40 % van deze oude rommel niet eens afging.
Tot 19 december 2006 noteerde het Coördanatiecentrum voor Ontmijning in Zuid-Libanon 26 doden en 162 gewonden sinds hun werking op 14 augustus 2006. Als Israël zich zo slecht houdt aan afspraken met boezemvriend en bondgenoot Amerika inzake het gebruik van clusterbommen, wat mogen we dan verwachten over de ontruiming van enkele controleposten? Zelfs de beloofde splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde verzuipt in het niets met deze beloftepolitiek van de Israëli's. En telkens weer pikken ze meer gronden in van de Palestijnen, bouwen ze Apartheidsmuren en terroriseren ze de burgerbevloking.
De miljarden euro belastinggelden en tegoeden van de Palestijnen moet Israël zonder onderhandelingen teruggeven, want dit is een basisrecht van het Palestijnse volk. Al jaar en dag pakt Israël deze tegoeden af en belemmert vrije economische activiteit van de Palestijnen. Eveneens moeten alle buitenlandse geldtransfers voor het noodlijdende Palestijnse volk onverwijld doorgaan. Het haalt niets uit een rotte appel te krijgen met de rotte kant in de Israëlische hand en tegelijkertijd met de stokslagen in de rug te krijgen van een andere Israëli. En dan verwacht de 'internationale gemeenschap' nog dat het Palestijnse volk 'dank U' zegt voor die rotte appel.
Mario Bergen, Leuven
zaterdag, december 23, 2006
Israël keert de zaken weer maar eens om, ook op de Golan
[Reactie op artikel ' Hebben we dan niets geleerd? ' in De Morgen van 20 dec]
De vraag ' waarom moet Israël zijn belangrijkste prioriteit -vrede met al zijn buren- opzijzetten voor een buitenlandse regering' gaat in verband met de Golan in Syrië niet op. Israël zelf stelt hier de eerste voorwaarde: "Over de Golan Hoogte (Syrië) wordt niet gepraat." Dat is geen nieuw gegeven. En daar heeft de VS niets mee te maken.
Israël stelt de voorwaarden. Yuval Shteinitz (Likud), lid van de Knesset, verklaarde in een interview op de Voice of Israël: "Dit zijn de voorwaarden. Syrië moet bereid zijn de Israëlische aanwezigheid op de Golan Hoogte te erkennen. Israël kan de Golan niet opgeven. Het is het water dat wij drinken." (De Golan is vruchtbaar en waterrijk gebied).... "Ik eis van Syrië de feitelijke erkenning dat zij de Golan Hoogte niet zullen terugkrijgen, of tenminste bereid zullen zijn om hierover compromisssen te sluiten. Zolang dat er niet is, mag de veiligheid van Israël of zijn water niet in het gedrang komen." (Aljazeera.com 22.12) Hier speelt dus alleen 'water' de hoofdrol. Opmerkelijk is hier ook hoe men de zaken formuleert: ten eerste is water deel uit gaan maken van de Israëlische veiligheid. Ten tweede was de Golan vroeger Syrisch gebied, is bezet in 1967, maar is het water reeds Israëlisch geworden, alhoewel er alleen een staakt-het-vuren bestaat met Syrië, sinds de Yom Kippur oorlog in 1973. Het is verder door Israël geannexeerd in 1981. Israël moet dus reeds 'zijn' water verdedigen, en komt terug in de verdedigingspositie, waar het altijd naar toe wil. De situatie omkeren.
En Israël gaat nog verder. De Minister van Binnenlandse zaken Roni Bar-On wil de uitbreiding van de settlements aldaar (reeds 32) nog versnellen, 400 bijkomende huizen in Katzim, met reeds 7.500 inwoners. ondanks alle 'vredesgesprekken'. Hij gebruikt als argument dat de Syriërs huizen bouwen in de stad Quneitra, (hoofdplaats van de Golan), dus op Syrisch grondgebied: "In plaats van dit gebied dat reeds tientallen jaren in puin ligt met rust te laten, willen de Syriërs het bevolken..." Wat hij niet zegt, is dat Quneitra door Israël in puin is gelegd, zoals vele andere dorpen in 1967, zodat hij ook maar kan spreken van tientallen jaren!
Hetzelfde systeem werd reeds rond 1948 toegepast, dorpen vrijwillig vernietigen om de mensen op de vlucht te jagen. Toen waren het 750.000 Palestijnen, nu 80.000 Syriërs. Hun lege velden lagen op kolonisten te wachten. Dus dezelfde manier om de zaken voor te stellen: Israël mag overal settlements neerpoten, maar maakt reeds bezwaar als de Syriërs opnieuw huizen bouwen op hun eigen grond. En... geen 'vredesgesprekken' meer. Ook hier wordt de situatie nog maar eens omgekeerd.
Johan Van Hulle
De vraag ' waarom moet Israël zijn belangrijkste prioriteit -vrede met al zijn buren- opzijzetten voor een buitenlandse regering' gaat in verband met de Golan in Syrië niet op. Israël zelf stelt hier de eerste voorwaarde: "Over de Golan Hoogte (Syrië) wordt niet gepraat." Dat is geen nieuw gegeven. En daar heeft de VS niets mee te maken.
Israël stelt de voorwaarden. Yuval Shteinitz (Likud), lid van de Knesset, verklaarde in een interview op de Voice of Israël: "Dit zijn de voorwaarden. Syrië moet bereid zijn de Israëlische aanwezigheid op de Golan Hoogte te erkennen. Israël kan de Golan niet opgeven. Het is het water dat wij drinken." (De Golan is vruchtbaar en waterrijk gebied).... "Ik eis van Syrië de feitelijke erkenning dat zij de Golan Hoogte niet zullen terugkrijgen, of tenminste bereid zullen zijn om hierover compromisssen te sluiten. Zolang dat er niet is, mag de veiligheid van Israël of zijn water niet in het gedrang komen." (Aljazeera.com 22.12) Hier speelt dus alleen 'water' de hoofdrol. Opmerkelijk is hier ook hoe men de zaken formuleert: ten eerste is water deel uit gaan maken van de Israëlische veiligheid. Ten tweede was de Golan vroeger Syrisch gebied, is bezet in 1967, maar is het water reeds Israëlisch geworden, alhoewel er alleen een staakt-het-vuren bestaat met Syrië, sinds de Yom Kippur oorlog in 1973. Het is verder door Israël geannexeerd in 1981. Israël moet dus reeds 'zijn' water verdedigen, en komt terug in de verdedigingspositie, waar het altijd naar toe wil. De situatie omkeren.
En Israël gaat nog verder. De Minister van Binnenlandse zaken Roni Bar-On wil de uitbreiding van de settlements aldaar (reeds 32) nog versnellen, 400 bijkomende huizen in Katzim, met reeds 7.500 inwoners. ondanks alle 'vredesgesprekken'. Hij gebruikt als argument dat de Syriërs huizen bouwen in de stad Quneitra, (hoofdplaats van de Golan), dus op Syrisch grondgebied: "In plaats van dit gebied dat reeds tientallen jaren in puin ligt met rust te laten, willen de Syriërs het bevolken..." Wat hij niet zegt, is dat Quneitra door Israël in puin is gelegd, zoals vele andere dorpen in 1967, zodat hij ook maar kan spreken van tientallen jaren!
Hetzelfde systeem werd reeds rond 1948 toegepast, dorpen vrijwillig vernietigen om de mensen op de vlucht te jagen. Toen waren het 750.000 Palestijnen, nu 80.000 Syriërs. Hun lege velden lagen op kolonisten te wachten. Dus dezelfde manier om de zaken voor te stellen: Israël mag overal settlements neerpoten, maar maakt reeds bezwaar als de Syriërs opnieuw huizen bouwen op hun eigen grond. En... geen 'vredesgesprekken' meer. Ook hier wordt de situatie nog maar eens omgekeerd.
Johan Van Hulle
vrijdag, december 22, 2006
Onlusten in Gaza is geen interne Palestijnse aangelegenheid
[Reactie aan De Standaard over onlusten in Gaza]
De laatste dagen lees ik veel over "Onlusten in Gaza " en verhalen over Abbas en Hamas en wie wanneer naar wie heeft geschoten, en dat de reden van de onlusten het feit is dat Abbas nieuwe verkiezingen aankondigt. De ondertoon is steeds dat de Palestijnen onderling ruzie maken en dat de buitenwereld daar niets mee te maken heeft. Niets is echter minder waar.
Ten eerste moet U toch ook weten dat Hamas van bij zijn stichting door Israël erkend én financieel gesteund werd, al dan niet in het geheim. Tot voor een jaar stond dat allemaal op diverse Israëlische websites te lezen. DS heeft zeker een goed klassement waarin dat alles haarfijn wordt bijgehouden, ik stuur in bijlage alvast een kopie van een correspondent van UPI uit 2002 die daar meer over vertelt.
Ten tweede moet U ook weten dat Israël de Gaza strook hermetisch afsluit, dat er voedsel, water en energie tekort is. Dat Israël tientallen huizen, bruggen, wegen en de elektriciteitscentrale van Gaza heeft plat gebombardeerd en daardoor doelbewust een humanitaire ramp creëert.
U weet ook dat Israël al sinds het begin van het jaar alle douane-inkomsten van Palestina achterhoudt, daardoor de Palestijnen van hun karig inkomen berooft, en vorige week nog premier Haniyeh, met een pak noodhulp op zak, heeft tegengehouden aan de Egyptische grens. U schrijft niet dat tot voor een jaar de "internationale gemeenschap" het leiderschap van Fatah in vraag stelde, omdat die niet democratisch waren verkozen. Nadat dan democratische verkiezingen zijn gehouden, met steun en waarnemers van Europa, hebben de USA en Europa alle financiële steun aan de Palestijnse regering gestopt, steun die de internationale gemeenschap verplicht is te geven zolang de UNO resoluties over de Palestijnse vluchtelingen niet uitgevoerd zijn, omdat Hamas de verkiezingen had gewonnen.
U schrijft " Minister van Buitenlandse Zaken Karel De Gucht wijst iedere medeverantwoordelijkheid van de EU af voor de gespannen toestand" terwijl U niet vermeldt dat de verantwoordelijkheid van de EU dus verpletterend is, en zelfs de directe oorzaak dat het openbaar leven totaal ontwricht wordt.
Israël doet er alles aan om de chaos in de bezette gebieden te verergeren door Palestijnse leiders, ministers en volksvertegenwoordigers zonder reden, zonder aanklacht, zonder proces gevangen te zetten. En als de regering van Israël hele vrachtwagens wapens levert aan Abbas, dan is dat ook niet bedoeld om het vredesproces te dienen, maar om op andere Palestijnen te schieten. Ik hoopte dergelijke achtergrondinformatie in De Standaard te lezen.
Pol Van den plas, Gent
De laatste dagen lees ik veel over "Onlusten in Gaza " en verhalen over Abbas en Hamas en wie wanneer naar wie heeft geschoten, en dat de reden van de onlusten het feit is dat Abbas nieuwe verkiezingen aankondigt. De ondertoon is steeds dat de Palestijnen onderling ruzie maken en dat de buitenwereld daar niets mee te maken heeft. Niets is echter minder waar.
Ten eerste moet U toch ook weten dat Hamas van bij zijn stichting door Israël erkend én financieel gesteund werd, al dan niet in het geheim. Tot voor een jaar stond dat allemaal op diverse Israëlische websites te lezen. DS heeft zeker een goed klassement waarin dat alles haarfijn wordt bijgehouden, ik stuur in bijlage alvast een kopie van een correspondent van UPI uit 2002 die daar meer over vertelt.
Ten tweede moet U ook weten dat Israël de Gaza strook hermetisch afsluit, dat er voedsel, water en energie tekort is. Dat Israël tientallen huizen, bruggen, wegen en de elektriciteitscentrale van Gaza heeft plat gebombardeerd en daardoor doelbewust een humanitaire ramp creëert.
U weet ook dat Israël al sinds het begin van het jaar alle douane-inkomsten van Palestina achterhoudt, daardoor de Palestijnen van hun karig inkomen berooft, en vorige week nog premier Haniyeh, met een pak noodhulp op zak, heeft tegengehouden aan de Egyptische grens. U schrijft niet dat tot voor een jaar de "internationale gemeenschap" het leiderschap van Fatah in vraag stelde, omdat die niet democratisch waren verkozen. Nadat dan democratische verkiezingen zijn gehouden, met steun en waarnemers van Europa, hebben de USA en Europa alle financiële steun aan de Palestijnse regering gestopt, steun die de internationale gemeenschap verplicht is te geven zolang de UNO resoluties over de Palestijnse vluchtelingen niet uitgevoerd zijn, omdat Hamas de verkiezingen had gewonnen.
U schrijft " Minister van Buitenlandse Zaken Karel De Gucht wijst iedere medeverantwoordelijkheid van de EU af voor de gespannen toestand" terwijl U niet vermeldt dat de verantwoordelijkheid van de EU dus verpletterend is, en zelfs de directe oorzaak dat het openbaar leven totaal ontwricht wordt.
Israël doet er alles aan om de chaos in de bezette gebieden te verergeren door Palestijnse leiders, ministers en volksvertegenwoordigers zonder reden, zonder aanklacht, zonder proces gevangen te zetten. En als de regering van Israël hele vrachtwagens wapens levert aan Abbas, dan is dat ook niet bedoeld om het vredesproces te dienen, maar om op andere Palestijnen te schieten. Ik hoopte dergelijke achtergrondinformatie in De Standaard te lezen.
Pol Van den plas, Gent
donderdag, december 21, 2006
Israël moet zelf kernwapens ontmantelen
[Reactie op "Israël tegen Iraanse kernbom" in De Morgen 19/12/2006]
In De Morgen (19.12) stond een artikel waarin Israël en de VS er Iran van beschuldigen allang over een nucleair wapen te willen beschikken. "Eerste Minister Olmert bevestigde al meermaals dat Israël niet zou verdragen dat Iran over een atoombom beschikt." Reeds In 1980 bombardeerde Israël een Iraakse kernreactor zonder dat dit aanleiding gaf tot een veroordeling door de UNO. Israël is zelf een kernmogendheid en dit verklaart dat de buurlanden ook over kernwapens willen beschikken. Kan iemand een zinnig argument geven waarom Israël wel en Iran niet over kernwapens mag beschikken?
Waarom mag de VS kernsplijtstof aan Indië leveren en mag Rusland geen atoomtechnologische hulp aan Iran verlenen? Waarom zou Iran gevaarlijker zijn dan de Verenigde Staten die tijdens de rakettencrisis in 1962 Cuba met een kernaanval hebben bedreigd. Indien Israël een kernvrije zone in het Midden-Oosten wil, moet het zelf het voorbeeld geven en de 200 kernkoppen in eigen land ontmantelen.
Werner De Bus, Brussel
In De Morgen (19.12) stond een artikel waarin Israël en de VS er Iran van beschuldigen allang over een nucleair wapen te willen beschikken. "Eerste Minister Olmert bevestigde al meermaals dat Israël niet zou verdragen dat Iran over een atoombom beschikt." Reeds In 1980 bombardeerde Israël een Iraakse kernreactor zonder dat dit aanleiding gaf tot een veroordeling door de UNO. Israël is zelf een kernmogendheid en dit verklaart dat de buurlanden ook over kernwapens willen beschikken. Kan iemand een zinnig argument geven waarom Israël wel en Iran niet over kernwapens mag beschikken?
Waarom mag de VS kernsplijtstof aan Indië leveren en mag Rusland geen atoomtechnologische hulp aan Iran verlenen? Waarom zou Iran gevaarlijker zijn dan de Verenigde Staten die tijdens de rakettencrisis in 1962 Cuba met een kernaanval hebben bedreigd. Indien Israël een kernvrije zone in het Midden-Oosten wil, moet het zelf het voorbeeld geven en de 200 kernkoppen in eigen land ontmantelen.
Werner De Bus, Brussel
"Naam van de Thora" op Lopende Zaken
[Reactie op Forum van Radio1 n.a.v. item op Lopende Zaken]
Goed dat dit nieuwe boek werd besproken op Lopende Zaken. In "naam van de Thora" komt een andere stem aan bod. Het is de stem van de Joden uit de diaspora die niet akkoord zijn met de praktijken van Israël en die de ideologie waarop de Israëlische politiek gebaseerd is, nl. het zionisme, verwerpen.
Ze verwerpen ook het zg. religieuze recht dat de zionisten claimen op het land Palestina dat ze gewapenderhand hebben ingenomen en waarvan ze de inwoners massaal hebben verdreven. Het boek komt gelukkig uit onverdachte bron, de Joodse professor Yakov M. Rabkin, een man die je moeilijk van antisemitisme kan beschuldigen. Vooral brengt het enige nuancering aan in het beeld dat de Zionisten zorgvuldig willen behouden nl. dat van de Joden overal ter wereld als één monolitisch blok achter Israel. Niets is minder waar. Er wordt al meer dan genoeg een amalgaam gemaakt van termen als orthodoxie en fundamentalisme.
Boeklink op Houtekiet
Goed dat dit nieuwe boek werd besproken op Lopende Zaken. In "naam van de Thora" komt een andere stem aan bod. Het is de stem van de Joden uit de diaspora die niet akkoord zijn met de praktijken van Israël en die de ideologie waarop de Israëlische politiek gebaseerd is, nl. het zionisme, verwerpen.
Ze verwerpen ook het zg. religieuze recht dat de zionisten claimen op het land Palestina dat ze gewapenderhand hebben ingenomen en waarvan ze de inwoners massaal hebben verdreven. Het boek komt gelukkig uit onverdachte bron, de Joodse professor Yakov M. Rabkin, een man die je moeilijk van antisemitisme kan beschuldigen. Vooral brengt het enige nuancering aan in het beeld dat de Zionisten zorgvuldig willen behouden nl. dat van de Joden overal ter wereld als één monolitisch blok achter Israel. Niets is minder waar. Er wordt al meer dan genoeg een amalgaam gemaakt van termen als orthodoxie en fundamentalisme.
Boeklink op Houtekiet
woensdag, december 20, 2006
Geweld in Gaza door vervroegde stembusgang
[Reactie op artikel in de De Morgen over geweld in Gaza]
In De Morgen van deze week las ik een artikel over het "geweld in Gaza door vervroegde stembusgang." In dit artikel wordt gezegd dat de Verenigde Staten en de Europese Unie voorstander zijn van vervroegde verkiezingen. Dit verklaart veel. Israël, de VS en de EU hebben nooit de democratische verkiezingsoverwinning van Hamas aanvaard. Ze eisten dat Hamas een nieuwe regering met de Fatahpartij zou vormen. Vermits Hamas en Fatah niet tot een akkoord kwamen, besliste de Palestijnse president Abbas om nieuwe verkiezingen te organiseren. Deze aankondiging gaf aanleiding tot geweld tussen Hamas en Fatah. Voor Israël en de Verenigde Staten dus twee vliegen in een klap: Palestijnen die zich uitmoorden en misschien geen Hamas meer in de regering na de vervroegde verkiezingen. Waarom wil de Europese Unie dit spelletje meespelen?
Werner De Bus, Brussel
In De Morgen van deze week las ik een artikel over het "geweld in Gaza door vervroegde stembusgang." In dit artikel wordt gezegd dat de Verenigde Staten en de Europese Unie voorstander zijn van vervroegde verkiezingen. Dit verklaart veel. Israël, de VS en de EU hebben nooit de democratische verkiezingsoverwinning van Hamas aanvaard. Ze eisten dat Hamas een nieuwe regering met de Fatahpartij zou vormen. Vermits Hamas en Fatah niet tot een akkoord kwamen, besliste de Palestijnse president Abbas om nieuwe verkiezingen te organiseren. Deze aankondiging gaf aanleiding tot geweld tussen Hamas en Fatah. Voor Israël en de Verenigde Staten dus twee vliegen in een klap: Palestijnen die zich uitmoorden en misschien geen Hamas meer in de regering na de vervroegde verkiezingen. Waarom wil de Europese Unie dit spelletje meespelen?
Werner De Bus, Brussel
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
