Reactie op: De Standaard:
Bij de al zes decennia aanslepende bezetting door Israël van het historische Palestina, zijn er mensen die denken dat een oplossing eenvoudig is. Geef de twee volkeren één staat waarin ze dezelfde rechten hebben en de problemen zijn van de baan. Niets is minder waar.
Een overgrote meerderheid van de joodse bevolking wil niets weten van de ontbinding van de zogenaamde “joods-democratische” staat, “al zestig jaar de enige democratie in het Midden-Oosten”. Israëli’s denken er nog minder aan om de Arabisch-Palestijnse burgers als volwaardige medeburgers te aanzien. Ook de meerderheid van de Palestijnen wil een eigen staat.
Een eenheidsstaat voor joden en Palestijne zou de Israëlische apartheid en superioriteit op militair en technologisch vlak alleen intensifiëren en uitbreiden. Het zou een nieuwe bezetting worden, één waar vrede ver te zoeken is. Beide volkeren zouden er alles aan doen om een meerderheid uit te maken in zulke staat. Sinds 1948 weten we welke middelen joden daarvoor inschakelen. Een burgeroorlog naar Libanees voorbeeld (1975-1990) is dan het resultaat.
De wegen naar een tweestatenoplossing hebben nog geen einde gemaakt aan de bezetting. Maar in één staat is die garantie evenmin voorhanden. Kolonisten kunnen in één staat kolonies stichten naar eigen goesting. Het vredeskamp wordt versplinterd en de publieke opinie denkt dat alles peis en vree is. Honderden VN-Resoluties en internatinale verdragen negeerden de Israëlische politici. Een eenheidsstaat zou die strijd verplaatsen naar elke straat van Gaza tot Tel Aviv.
Zolang men de Palestijnen niet als volwaardig beschouwd en de vrijheid geeft om zichzelf te uiten en te besturen, zal een eenheidsstaat enkel de Apartheid vergroten. Zolang het recht op terugkeer van Palestijnse vluchtelingen onbespreekbaar is, blijft een eenheidsstaat een creatie waarbij een artificiële joodse meerderheid de touwtjes in handen heeft. En welke Israëlische politicus is bereid om een acht meter hoge en 750 km lange muur af te breken die aan het volk werd verkocht als ultieme veiligheidsgarantie?
Als de Arabieren morgen een qalifaat willen maken van het historische Palestina hebben ze niet alleen meer historisch recht van spreken, maar zou er tenminste de garantie zijn dat de minderheden in dergelijke moslimstaat meer rechten hebben dan de Palestijnen in een toekomstige eenheidsstaat.
Palestijnen hebben recht op zelfbeschikking. Zulk recht omvat de vrijheid van politieke mening en een eigen invulling om zich economisch, sociaal en cultureel te ontplooien. Het recht om te beschikken over bezit en middelen die Palestijnen nodig achten om te bestaan. Het recht op technische en wetenschappelijke kennis. Palestijnen hebben recht op een eigen inbreng in nationale en regionale ontwikkelingsplannen. Ze hebben recht op een permanente verbetering van de levensomstandigheden en een voortdurende economische groei. Ze hebben recht op bescherming van hun natuurlijke omgeving. Palestijnen hebben recht op mobiliteit, vereniging, vergadering, en gebruik van een eigen taal en onderwijssysteem. Palestijnen hebben recht op gezonde voeding en eigen voedings- en landbouwsystemen.
Volkssoevereiniteit is een fundamenteel mensenrecht. Recht op een leefgebied en zelfbeschikkingsrecht verloochenen bij een eenstatenoplossing is de Apartheid in stand houden. Een staat die al deze rechten miskent, blijft een Apartheidsstaat die we nooit kunnen aanvaarden.
Mario Bergen, LEUVEN
zaterdag, juli 14, 2007
maandag, juli 09, 2007
'De Dode Zee sterft elk jaar een beetje meer'
Reactie op : De Standaard, 09/07/2007
Het is spijtig dat de uitleg van dit fenomeen door de Jordaanse professor hydrologie Elias Salameh, ergens midden in het artikel verzeild is geraakt en waar de nadruk gelegd wordt op het gebruik van het water voor de landbouw en drinkwater.
Dit in schril contrast met de uitleg over de dure hotels en van de manager van het congrescentrum aldaar, die het zelfs over zijn golfbaan heeft.
Maar het zeker positief dat het er staat.
De professor zegt ook dat dit wegzakken van de dode zee vooral begon op het einde van de jaren 1960, voor de goeie verstaander, het begin van de bezetting van de Westelijke Jordaanoever en de Golanhoogvlakte, beiden met belangrijke watervoorraden
En is het gebruik van water zowel langs Palestijns bezet gebied als langs de Jordaanse kant evenredig toegenomen?
Het was het begin van de bouw van Israëlische nederzettingen aldaar. Nu worden er reeds 90% van de landbouwgronden van de joodse nederzettingen geiïrrigeerd, tegenover 2,5 % van de Palestijnse en beschikken ze over tweederde van het geïrrigeerde areaal. Ongeveer 250 op de 500 Palestijnse dorpen moeten het nog steeds stellen met hun waterputten, zoals ze reeds deden lang voor de jaren 1960.
Er is dus wel degelijk iets ernstig in een bepaalde richting veranderd.
Johan Van Hulle, Zomergem
Het is spijtig dat de uitleg van dit fenomeen door de Jordaanse professor hydrologie Elias Salameh, ergens midden in het artikel verzeild is geraakt en waar de nadruk gelegd wordt op het gebruik van het water voor de landbouw en drinkwater.
Dit in schril contrast met de uitleg over de dure hotels en van de manager van het congrescentrum aldaar, die het zelfs over zijn golfbaan heeft.
Maar het zeker positief dat het er staat.
De professor zegt ook dat dit wegzakken van de dode zee vooral begon op het einde van de jaren 1960, voor de goeie verstaander, het begin van de bezetting van de Westelijke Jordaanoever en de Golanhoogvlakte, beiden met belangrijke watervoorraden
En is het gebruik van water zowel langs Palestijns bezet gebied als langs de Jordaanse kant evenredig toegenomen?
Het was het begin van de bouw van Israëlische nederzettingen aldaar. Nu worden er reeds 90% van de landbouwgronden van de joodse nederzettingen geiïrrigeerd, tegenover 2,5 % van de Palestijnse en beschikken ze over tweederde van het geïrrigeerde areaal. Ongeveer 250 op de 500 Palestijnse dorpen moeten het nog steeds stellen met hun waterputten, zoals ze reeds deden lang voor de jaren 1960.
Er is dus wel degelijk iets ernstig in een bepaalde richting veranderd.
Johan Van Hulle, Zomergem
zondag, juli 08, 2007
Recht op democratie in Palestina.
Reactie op : “Ambtenaren krijgen weer volledig salaris.” (DS 5 juli 2007)
Het was maar een klein berichtje in de krant. Maar het is een essentieel element voor wie de toestand in Palestina wil begrijpen. Zolang Hamas in de regering zat, hebben Israël en haar internationale vrienden de werking van deze regering gedwarsboomd. Het achterhouden van geld, is daar slechts één klein voorbeeld van. De Palestijnen konden onmogelijk een goed functionerende samenleving opbouwen. Ook de Israëlische bezetting met de muur, de checkpoints, de nieuwe nederzettingen, … maken dit onmogelijk. Het was voorspelbaar dat dit zou escaleren.
In elke gemeenschap die op een onrechtvaardige manier onderdrukt wordt, ontstaat vroeg of laat de drang om hun rechten met geweld te verdedigen. Bij mensen die opgroeiden onder de militaire controle van een agressieve bezetter, is die keuze sneller gemaakt.
Wil men echt vrede in het Midden Oosten ? Dan moet men de Palestijnen eindelijk de kans geven om volwaardige partners te worden. Een belangrijke stap daarin is het recht op een eigen democratische staat. Dat zal niet lukken zolang Israël ongestraft alle VN-resoluties naast zich mag blijven neerleggen.
ria cabus
Het was maar een klein berichtje in de krant. Maar het is een essentieel element voor wie de toestand in Palestina wil begrijpen. Zolang Hamas in de regering zat, hebben Israël en haar internationale vrienden de werking van deze regering gedwarsboomd. Het achterhouden van geld, is daar slechts één klein voorbeeld van. De Palestijnen konden onmogelijk een goed functionerende samenleving opbouwen. Ook de Israëlische bezetting met de muur, de checkpoints, de nieuwe nederzettingen, … maken dit onmogelijk. Het was voorspelbaar dat dit zou escaleren.
In elke gemeenschap die op een onrechtvaardige manier onderdrukt wordt, ontstaat vroeg of laat de drang om hun rechten met geweld te verdedigen. Bij mensen die opgroeiden onder de militaire controle van een agressieve bezetter, is die keuze sneller gemaakt.
Wil men echt vrede in het Midden Oosten ? Dan moet men de Palestijnen eindelijk de kans geven om volwaardige partners te worden. Een belangrijke stap daarin is het recht op een eigen democratische staat. Dat zal niet lukken zolang Israël ongestraft alle VN-resoluties naast zich mag blijven neerleggen.
ria cabus
vrijdag, juli 06, 2007
Arabisch nihilisme?
Reactie op: De Morgen 14 06 07
De laatste tijd stelt men een nieuw pro-Israëlisch mediaoffensief vast. Eerst was er het initiatief van het Israëlisch ministerie van Buitenlandse Zaken om een delegatie burgers uit Siderot naar België, Nederland, Frankrijk, Duitsland en Groot-Brittannië te sturen. De groep in Brussel had zelfs een brokstuk bij van een Qassamprojectiel dat via diplomatieke weg met het vliegtuig mee kon reizen (DM 7.6).
Nu is het de beurt aan Thomas Friedman om in een artikel over het Arabisch nihilisme (DM 14.6) opnieuw de Arabieren in een slacht daglicht te zetten. Hij beweert zelfs dat Hezbollah zich in zijn eigen oorlog met Israël stortte, terwijl het juist Israël is die Libanon is binnengevallen. Hij heeft het in het lang en breed over de slachtoffers van de Arabische zelfmoordterroristen, maar over de dodelijke slachtoffers van de Israëlische militaire operaties en doelgerichte liquidaties zegt hij geen woord.Hij heeft het wel in een enkele paragraaf “over Israël dat op zoek was naar de vierde weg”, maar hij legt dit niet uit omdat hij er het onlangs al over had.
Door al dat wapengekletter van de “moslimterroristen” (alsof er geen christenen in het Palestijns verzet zitten) “trekken vooral de Arabieren met een diploma van hoger onderwijs, weg uit de regio”.
Misschien kunnen we nu ook eens een meer kritische Israëli aan het woord laten. In de Israëlische krant “Haaretz” van 7 juni (geciteerd in Le Monde van 10 juni) zegt Avraham Burg (ex-voorziter van het Israëlisch parlement) dat de Israëlische elite het land al verlaten heeft. En waarom ? Niet wegens het “moslimterrorisme”, maar wegens “het centrale kenmerk van het militarisme in onze identiteit, de plaats van de reserveofficieren in de samenleving, het aantal gewapende Israeli’s die in de straten lopen en in het openbaar zeggen: Arabieren buiten”. Hij noemt Israël een “zionistisch getto” en zegt dat na de oprichting van Israël het zionisme had moeten opgeheven worden. Hij vindt dat het tijd wordt om de theorie van Theodor Herzl aan te klagen, alsook de wet die enkel joden toelaat om naar Israël te emigreren. Als het zo verder gaat, zegt hij, zal het Israëlisch parlement nog de geslachtsrelaties met arabieren verbieden. De bezetting van de Westelijke Jordaanoever (in juni 1967) bestempelt hij als een “Anschluss” .
De beste manier om aan het “moslimterrorisme” een einde te stellen en de veiligheid van Israël te waarborgen is noch het bouwen van een scheidingsmuur noch het bewapenen door de VS van El Fatah tegen Hamas (dat indertijd door Israël tegen de OLP gesteund werd), maar het onderhandelen met de Palestijnen over een rechtvaardige en duurzame regeling.
Werner De Bus
Brussel
De laatste tijd stelt men een nieuw pro-Israëlisch mediaoffensief vast. Eerst was er het initiatief van het Israëlisch ministerie van Buitenlandse Zaken om een delegatie burgers uit Siderot naar België, Nederland, Frankrijk, Duitsland en Groot-Brittannië te sturen. De groep in Brussel had zelfs een brokstuk bij van een Qassamprojectiel dat via diplomatieke weg met het vliegtuig mee kon reizen (DM 7.6).
Nu is het de beurt aan Thomas Friedman om in een artikel over het Arabisch nihilisme (DM 14.6) opnieuw de Arabieren in een slacht daglicht te zetten. Hij beweert zelfs dat Hezbollah zich in zijn eigen oorlog met Israël stortte, terwijl het juist Israël is die Libanon is binnengevallen. Hij heeft het in het lang en breed over de slachtoffers van de Arabische zelfmoordterroristen, maar over de dodelijke slachtoffers van de Israëlische militaire operaties en doelgerichte liquidaties zegt hij geen woord.Hij heeft het wel in een enkele paragraaf “over Israël dat op zoek was naar de vierde weg”, maar hij legt dit niet uit omdat hij er het onlangs al over had.
Door al dat wapengekletter van de “moslimterroristen” (alsof er geen christenen in het Palestijns verzet zitten) “trekken vooral de Arabieren met een diploma van hoger onderwijs, weg uit de regio”.
Misschien kunnen we nu ook eens een meer kritische Israëli aan het woord laten. In de Israëlische krant “Haaretz” van 7 juni (geciteerd in Le Monde van 10 juni) zegt Avraham Burg (ex-voorziter van het Israëlisch parlement) dat de Israëlische elite het land al verlaten heeft. En waarom ? Niet wegens het “moslimterrorisme”, maar wegens “het centrale kenmerk van het militarisme in onze identiteit, de plaats van de reserveofficieren in de samenleving, het aantal gewapende Israeli’s die in de straten lopen en in het openbaar zeggen: Arabieren buiten”. Hij noemt Israël een “zionistisch getto” en zegt dat na de oprichting van Israël het zionisme had moeten opgeheven worden. Hij vindt dat het tijd wordt om de theorie van Theodor Herzl aan te klagen, alsook de wet die enkel joden toelaat om naar Israël te emigreren. Als het zo verder gaat, zegt hij, zal het Israëlisch parlement nog de geslachtsrelaties met arabieren verbieden. De bezetting van de Westelijke Jordaanoever (in juni 1967) bestempelt hij als een “Anschluss” .
De beste manier om aan het “moslimterrorisme” een einde te stellen en de veiligheid van Israël te waarborgen is noch het bouwen van een scheidingsmuur noch het bewapenen door de VS van El Fatah tegen Hamas (dat indertijd door Israël tegen de OLP gesteund werd), maar het onderhandelen met de Palestijnen over een rechtvaardige en duurzame regeling.
Werner De Bus
Brussel
Hamas tegen de collaborateurs van Fatah
Reactie op: “Alan Johnston is vrij” van de Wereldomroep op 04/07/2007.
Bertus Hendriks beschrijft voor de Wereldomroep op serene toon hoe opvallend rustig het is geworden in de Gazastrook nadat Hamas daar zorgde voor een machtswissel. Hamas maakte een einde aan de anarchie in de strook van Gaza. Ook benadrukt hij dat Hamas niet enkel eigen strijders, maar ook gevangenen van Fatah wil bevrijd zien uit Israëlische gevangenissen.
Over de strijd enkele weken geleden in de Gazastrook is Hendriks minder duidelijk. Het ging niet over een oorlog tussen Hamas en Fatah, maar een strijd tussen Hamas en collaborateurs van Fatah die werden ingezet voor de belangen van Israël en de V.S. Dit zegt niet één of andere Hamas-militant, maar niemand minder dan Ali al-Hasan, politiek adviseur en strateeg van President Abbas in de krant Yediot Aharonot.
Dit lid van Fattah’s Centrale Comité zei dat Hamas met de machtsovername een einde maakte aan plannen van de Amerikaanse generaal Keith Dayton die betrokken was bij het bewapenen van Fatah’s elitekorps. Het Kwartet en Israël hebben steeds politiek, economisch en militair president Abbas en zijn Fatah partij gesteund om alzo een machtsgreep te verwezenlijken tegen de democratisch verkozen Hamas-regering. Hamas kreeg het vertrouwen van het volk na vier decennia van hard werken in de Palestijnse maatschappij.
In een democratische rechtsstaat ligt het monopolie van interne veiligheid en troepenmacht in handen van de grootste politieke partij die in het bestuur zit. In Palestina is deze taak voor Hamas. Alle andere facties moeten zich schikken naar het Ministerie van Binnenlandse Zaken.
De zogenaamde “veiligheidstroepen” van Abbas waren al maanden illegaal omdat ze weigerden zich te schikken onder de minister van Binnenlandse Zaken. Ze namen onwettig de wapens op tegen Hamas met de steun van de V.S. en Israël die de ene vrachtwagen na de andere escorteerden met wapens naar Fatah-loodsen. Een scheepslading zware wapens was onderweg om Hamas de definitieve doodssteek te geven toen deze partij besloot om de wil van het volk te volgen tegen collaborateurs in Fatah die de politieke agenda wouden bepalen.
Hamas is de grootste politieke partij, won de verkiezingen en de acties van Fatah tegen deze partij zouden een “poging tot staatsgreep” heten, mocht Palestina een staat zijn.
De bewapening van als rebellen gedragende Fatah-leden is in strijd met de democratie en het internationaal rechtsbeginsel. Als morgen Vlaams Belang en Groen! zich bewapenen, het gezag verwerpen van minister Keulen en ten strijde trekken tegen de Vlaamse regering zouden we net hetzelfde zeggen.
Het probleem met Fatah is dat het corrupte veiligheidssysteem dat werd geleid door Mohammed Dahlan, die de laatste tien jaar verantwoordelijk was voor herhaaldelijke aanvallen, aanhoudingen en terechtstellingen van Hamas-militanten. Abu Obieda, militaire bevelhebber voor de Gazastrook namens Hamas, benadrukt dat men Fatah niet haat, maar de beslissingen die ze namen onder druk vanuit Ramallah, Tel Aviv of Washington. Israël stuurde aan op deze interne oorlog. Ze hadden alleen een andere winnaar in gedachten.
Mario Bergen, Leuven
Bertus Hendriks beschrijft voor de Wereldomroep op serene toon hoe opvallend rustig het is geworden in de Gazastrook nadat Hamas daar zorgde voor een machtswissel. Hamas maakte een einde aan de anarchie in de strook van Gaza. Ook benadrukt hij dat Hamas niet enkel eigen strijders, maar ook gevangenen van Fatah wil bevrijd zien uit Israëlische gevangenissen.
Over de strijd enkele weken geleden in de Gazastrook is Hendriks minder duidelijk. Het ging niet over een oorlog tussen Hamas en Fatah, maar een strijd tussen Hamas en collaborateurs van Fatah die werden ingezet voor de belangen van Israël en de V.S. Dit zegt niet één of andere Hamas-militant, maar niemand minder dan Ali al-Hasan, politiek adviseur en strateeg van President Abbas in de krant Yediot Aharonot.
Dit lid van Fattah’s Centrale Comité zei dat Hamas met de machtsovername een einde maakte aan plannen van de Amerikaanse generaal Keith Dayton die betrokken was bij het bewapenen van Fatah’s elitekorps. Het Kwartet en Israël hebben steeds politiek, economisch en militair president Abbas en zijn Fatah partij gesteund om alzo een machtsgreep te verwezenlijken tegen de democratisch verkozen Hamas-regering. Hamas kreeg het vertrouwen van het volk na vier decennia van hard werken in de Palestijnse maatschappij.
In een democratische rechtsstaat ligt het monopolie van interne veiligheid en troepenmacht in handen van de grootste politieke partij die in het bestuur zit. In Palestina is deze taak voor Hamas. Alle andere facties moeten zich schikken naar het Ministerie van Binnenlandse Zaken.
De zogenaamde “veiligheidstroepen” van Abbas waren al maanden illegaal omdat ze weigerden zich te schikken onder de minister van Binnenlandse Zaken. Ze namen onwettig de wapens op tegen Hamas met de steun van de V.S. en Israël die de ene vrachtwagen na de andere escorteerden met wapens naar Fatah-loodsen. Een scheepslading zware wapens was onderweg om Hamas de definitieve doodssteek te geven toen deze partij besloot om de wil van het volk te volgen tegen collaborateurs in Fatah die de politieke agenda wouden bepalen.
Hamas is de grootste politieke partij, won de verkiezingen en de acties van Fatah tegen deze partij zouden een “poging tot staatsgreep” heten, mocht Palestina een staat zijn.
De bewapening van als rebellen gedragende Fatah-leden is in strijd met de democratie en het internationaal rechtsbeginsel. Als morgen Vlaams Belang en Groen! zich bewapenen, het gezag verwerpen van minister Keulen en ten strijde trekken tegen de Vlaamse regering zouden we net hetzelfde zeggen.
Het probleem met Fatah is dat het corrupte veiligheidssysteem dat werd geleid door Mohammed Dahlan, die de laatste tien jaar verantwoordelijk was voor herhaaldelijke aanvallen, aanhoudingen en terechtstellingen van Hamas-militanten. Abu Obieda, militaire bevelhebber voor de Gazastrook namens Hamas, benadrukt dat men Fatah niet haat, maar de beslissingen die ze namen onder druk vanuit Ramallah, Tel Aviv of Washington. Israël stuurde aan op deze interne oorlog. Ze hadden alleen een andere winnaar in gedachten.
Mario Bergen, Leuven
donderdag, juli 05, 2007
Hamas als betrouwbare gesprekspartner
Reactie op NOS
De winst voor de Palestijnse nationalisten van Hamas bij de parlementsverkiezingen van 25 januari 2006 kan niet anders uitgelegd worden als een duidelijke keuze van de Palestijnse kiezer. Een keuze tegen de corruptie van Fatah en het vastgelopen vredesproces en de belabberde sociale- en economische situatie in Palestina.
Alhoewel Hamas een absolute meerderheid had, vroeg het Fatah om samen de Palestijnse gebieden te besturen. Fatah wees dit af en bood obstructie, ondermeer door samenwerking te verbieden met ministers van Hamas. Men weigerde zich te schikken met het overheidsapparaat. Fatah kreeg wel wapens van de Amerikanen via Amman en Cairo voor de troepen onder het gezag van president Abu Mazen. Een economische boycot door het Kwartet maakte van de Palestijnse gebieden een ontwikkelingsland.
Door de tegenkanting van Fatah met hulp van Amerikaanse en Israëlische geheime diensten, wou men de Hamas-regering ten val brengen en vernietigen. Hamas had geen ander alternatief dan deze poging voor te zijn door de macht in de Gazastrook te herstellen en Israëlische collaborateurs binnen Fatah te verwijderen.
Hamas liet zien dat het snel de anarchie in de Gazastrook de kop kon indrukken. Het liet zien dat het werkelijk verschilt met Israëlische marionetten zoals Abbas. Binnen de kortste tijd zorgde de nationalistische partij niet alleen voor orde en rust, maar gaf het een duidelijk signaal dat het werk wil maken van een gevangenenruil. Israël steunde lange tijd sinds eind jaren zeventig Hamas. In een poging om de PLO en het leiderschap van Yasser Arafat te ondermijnen, gaf Eerste minister Menachem Begin in 1978 de toestemming aan Sheik Ahmad Yassin voor de oprichting van een “humanitaire” organisatie bekend als de Mujama. Begin en opvolger Yitzak Samir zagen niet veel kwaads in Moslimse Broeders in bezet Palestina. Israël gaf ze jobs, een maandwedde, militaire training en wapens. Sheik Yassin mocht een krant oprichten en een netwerk van goede doelen. Voor Sharon moest het verkozen Palestijns leiderschap worden vernietigd. Hun misdaad was het volk verdedigen op een vreedzame, politieke manier. Een vredelievende kopie van Ghandi’s beweging voor de Palestijnen zou de steun van de hele wereld krijgen, en dat was wel het laatste wat Sharon wou. Verkozen raden en burgemeesters werden in 1982 door hem ontslagen of opgepakt.
Als men toen kon praten met een voorloper met Hamas, waarom zou dit nu dan niet kunnen? Door de vrijlating van journalist Alan Johnston en te zorgen voor een veilige toestand voor buitenlanders maakt Hamas duidelijk dat het een betrouwbare gesprekspartner is die voor stabiliteit kan zorgen in Gaza.
Enkel moet de politieke wil aanwezig zijn in Israël. Op de Westelijke Jordaanoever bevinden zich momenteel 161 joodse nederzettingen en 96 zogenaamde wilde kolonies. Sharon zag deze nederzettingen als joker bij vredesbesprekingen om bezit te nemen van de Westelijke Jordaanoever. Een Routekaart moet meer zijn dan enkel Palestijnen verplichten om iets te doen aan de veiligheid. Israël moet laten zien dat het mazig net op de Westbank van 795 kilometer eenzijdig-joodse wegen, tunnels en viaducten, zeven grote industriële gebieden als economische peiler van de bezetting en 190 Palestijnse bevolkingseilandjes voorbijgestreefd is.
Na zestig jaar blijkt Israël niet rijp voor een democratische samenleving waar Palestijnen en Israëli’s in één staat dezelfde rechten hebben. Het systeem van Apartheid en bezetting lijkt alleen te escaleren zolang een oplossing uitblijft. De noden en behoeften van het Palestijnse volk zijn totaal verschillend met deze van Israëli’s. Als Israël slim is geeft ze Hamas een kans om de boel te beredderen in Gaza. Als dit project van zelfbestuur slaagt, kan dit worden uitgebreid naar andere delen van het historische Palestina en zal Israël zelf toegevingen moeten doen zoals het ontmantelen van kolonies op de bezette Westelijke Jordaanoever en het opheffen van het apartheidssysteem in Palestina. Als Israël kiest voor een geweldsoplossing en de Gazastrook blijft bombarderen zoals vanmorgen en vorige week, ziet zowel de toekomst van het Palestijnse volk als dat van Israël er miserabel uit.
Mario Bergen
LEUVEN
De winst voor de Palestijnse nationalisten van Hamas bij de parlementsverkiezingen van 25 januari 2006 kan niet anders uitgelegd worden als een duidelijke keuze van de Palestijnse kiezer. Een keuze tegen de corruptie van Fatah en het vastgelopen vredesproces en de belabberde sociale- en economische situatie in Palestina.
Alhoewel Hamas een absolute meerderheid had, vroeg het Fatah om samen de Palestijnse gebieden te besturen. Fatah wees dit af en bood obstructie, ondermeer door samenwerking te verbieden met ministers van Hamas. Men weigerde zich te schikken met het overheidsapparaat. Fatah kreeg wel wapens van de Amerikanen via Amman en Cairo voor de troepen onder het gezag van president Abu Mazen. Een economische boycot door het Kwartet maakte van de Palestijnse gebieden een ontwikkelingsland.
Door de tegenkanting van Fatah met hulp van Amerikaanse en Israëlische geheime diensten, wou men de Hamas-regering ten val brengen en vernietigen. Hamas had geen ander alternatief dan deze poging voor te zijn door de macht in de Gazastrook te herstellen en Israëlische collaborateurs binnen Fatah te verwijderen.
Hamas liet zien dat het snel de anarchie in de Gazastrook de kop kon indrukken. Het liet zien dat het werkelijk verschilt met Israëlische marionetten zoals Abbas. Binnen de kortste tijd zorgde de nationalistische partij niet alleen voor orde en rust, maar gaf het een duidelijk signaal dat het werk wil maken van een gevangenenruil. Israël steunde lange tijd sinds eind jaren zeventig Hamas. In een poging om de PLO en het leiderschap van Yasser Arafat te ondermijnen, gaf Eerste minister Menachem Begin in 1978 de toestemming aan Sheik Ahmad Yassin voor de oprichting van een “humanitaire” organisatie bekend als de Mujama. Begin en opvolger Yitzak Samir zagen niet veel kwaads in Moslimse Broeders in bezet Palestina. Israël gaf ze jobs, een maandwedde, militaire training en wapens. Sheik Yassin mocht een krant oprichten en een netwerk van goede doelen. Voor Sharon moest het verkozen Palestijns leiderschap worden vernietigd. Hun misdaad was het volk verdedigen op een vreedzame, politieke manier. Een vredelievende kopie van Ghandi’s beweging voor de Palestijnen zou de steun van de hele wereld krijgen, en dat was wel het laatste wat Sharon wou. Verkozen raden en burgemeesters werden in 1982 door hem ontslagen of opgepakt.
Als men toen kon praten met een voorloper met Hamas, waarom zou dit nu dan niet kunnen? Door de vrijlating van journalist Alan Johnston en te zorgen voor een veilige toestand voor buitenlanders maakt Hamas duidelijk dat het een betrouwbare gesprekspartner is die voor stabiliteit kan zorgen in Gaza.
Enkel moet de politieke wil aanwezig zijn in Israël. Op de Westelijke Jordaanoever bevinden zich momenteel 161 joodse nederzettingen en 96 zogenaamde wilde kolonies. Sharon zag deze nederzettingen als joker bij vredesbesprekingen om bezit te nemen van de Westelijke Jordaanoever. Een Routekaart moet meer zijn dan enkel Palestijnen verplichten om iets te doen aan de veiligheid. Israël moet laten zien dat het mazig net op de Westbank van 795 kilometer eenzijdig-joodse wegen, tunnels en viaducten, zeven grote industriële gebieden als economische peiler van de bezetting en 190 Palestijnse bevolkingseilandjes voorbijgestreefd is.
Na zestig jaar blijkt Israël niet rijp voor een democratische samenleving waar Palestijnen en Israëli’s in één staat dezelfde rechten hebben. Het systeem van Apartheid en bezetting lijkt alleen te escaleren zolang een oplossing uitblijft. De noden en behoeften van het Palestijnse volk zijn totaal verschillend met deze van Israëli’s. Als Israël slim is geeft ze Hamas een kans om de boel te beredderen in Gaza. Als dit project van zelfbestuur slaagt, kan dit worden uitgebreid naar andere delen van het historische Palestina en zal Israël zelf toegevingen moeten doen zoals het ontmantelen van kolonies op de bezette Westelijke Jordaanoever en het opheffen van het apartheidssysteem in Palestina. Als Israël kiest voor een geweldsoplossing en de Gazastrook blijft bombarderen zoals vanmorgen en vorige week, ziet zowel de toekomst van het Palestijnse volk als dat van Israël er miserabel uit.
Mario Bergen
LEUVEN
zondag, juli 01, 2007
'De Dode Zee sterft elk jaar een beetje meer'
Reactie op: De Standaard, 09/07/2007
Het is spijtig dat de uitleg van dit fenomeen door de Jordaanse professor hydrologie Elias Salameh, ergens midden in het artikel verzeild is geraakt en waar de nadruk gelegd wordt op het gebruik van het water voor de landbouw en drinkwater.
Dit in schril contrast met de uitleg over de dure hotels en van de manager van het congrescentrum aldaar, die het zelfs over zijn golfbaan heeft.
Maar het zeker positief dat het er staat.
De professor zegt ook dat dit wegzakken van de dode zee vooral begon op het einde van de jaren 1960, voor de goeie verstaander, het begin van de bezetting van de Westelijke Jordaanoever en de Golanhoogvlakte, beiden met belangrijke watervoorraden
En is het gebruik van water zowel langs Palestijns bezet gebied als langs de Jordaanse kant evenredig toegenomen?
Het was het begin van de bouw van Israëlische nederzettingen aldaar. Nu worden er reeds 90% van de landbouwgronden van de joodse nederzettingen geiïrrigeerd, tegenover 2,5 % van de Palestijnse en beschikken ze over tweederde van het geïrrigeerde areaal. Ongeveer 250 op de 500 Palestijnse dorpen moeten het nog steeds stellen met hun waterputten, zoals ze reeds deden lang voor de jaren 1960.
Er is dus wel degelijk iets ernstig in een bepaalde richting veranderd.
Johan Van Hulle, Zomergem
Het is spijtig dat de uitleg van dit fenomeen door de Jordaanse professor hydrologie Elias Salameh, ergens midden in het artikel verzeild is geraakt en waar de nadruk gelegd wordt op het gebruik van het water voor de landbouw en drinkwater.
Dit in schril contrast met de uitleg over de dure hotels en van de manager van het congrescentrum aldaar, die het zelfs over zijn golfbaan heeft.
Maar het zeker positief dat het er staat.
De professor zegt ook dat dit wegzakken van de dode zee vooral begon op het einde van de jaren 1960, voor de goeie verstaander, het begin van de bezetting van de Westelijke Jordaanoever en de Golanhoogvlakte, beiden met belangrijke watervoorraden
En is het gebruik van water zowel langs Palestijns bezet gebied als langs de Jordaanse kant evenredig toegenomen?
Het was het begin van de bouw van Israëlische nederzettingen aldaar. Nu worden er reeds 90% van de landbouwgronden van de joodse nederzettingen geiïrrigeerd, tegenover 2,5 % van de Palestijnse en beschikken ze over tweederde van het geïrrigeerde areaal. Ongeveer 250 op de 500 Palestijnse dorpen moeten het nog steeds stellen met hun waterputten, zoals ze reeds deden lang voor de jaren 1960.
Er is dus wel degelijk iets ernstig in een bepaalde richting veranderd.
Johan Van Hulle, Zomergem
donderdag, juni 28, 2007
Abbas verbiedt gewapende groepen
Reactie op “Abbas verbiedt gewapende groepen” in de GvA van 28/06/2007.
Gazet van Antwerpen schrijft correct dat Mahmoud Abbas alle gewapende groepen heeft verboden, met inbegrip van de eigen Fatah-milities. De toekomst zal uitwijzen wat dit verbod waard is.
Abbas is de hoofdschuldige voor het ontstaan van twee Palestijnse entiteiten. Hij had meer aandacht om de presidentiële troepen te bewapenen met hulp van de V.S. en Israël dan te streven naar een einde van de Israëlische bezetting. Abbas en Fatah werken samen met Amerikaanse en Israëlische inlichtingendiensten waarbij eigenbelang primeert boven het verwezenlijken van gemeenschappelijke Palestijnse eisen. Israël werd erkent, Israël leverde wapens, maar het leven van de Palestijnse bevolking ging van kwaad naar erger. Abbas steunt openlijk de boycot tegen Hamas die het beschouwd als een terreurbeweging.
Noch onder de democratisch verkozen Hamas-regering, noch onder de eenheidsregering wouden de milities van Fatah het gezag van de minister van Binnenlandse Zaken aanvaarden. Fatah deed jaren niets aan collaborateurs met Israël en van hoog tot laag in de partij werkte men nauw samen met de Israëlische bezettingsmacht. Diverse Fatah-politici kregen opleidingen van de C.I.A.
Gewapende groeperingen moeten zich nu ontwapenen. In de Gazastrook wordt het gezag van Abu Mazen al lang niet meer opgevolgd. Ontwapening op de bezette Westelijke Jordaanoever moet het verzet tegen de bezetting milderen of zelfs stoppen.
De Palestijnen willen geen dromen, maar veiligheid. Na dertien jaar corruptie van Fatah kozen ze voor Hamas om daar voor te zorgen. Deze beweging was verantwoordelijk voor duizenden Hamas-leden, maar nadien voor de hele Palestijnse bevolking. Dus voor het ziekenhuis, de scholen, de sociale behoeften. De kosten voor de organisatie waren bijvoorbeeld één miljoen dollar. Maar nu heb je zo’n 160 miljoen nodig voor voeding, medicijnen, gezondheidszorg, alles. De internationale boycot tegen de Hamas-regering maakt dit onmogelijk.
Israel overweegt nu een gevaarlijke onderneming. Terwijl Hamas de zaken rustig wil oplossen, lijkt Israël de waanzin nabij door te kiezen voor militair ingrijpen. Gisteren vielen er al dertien doden in de Gazastrook. Ze zullen niets bereiken en niets winnen. De Palestijnen zijn niet bang voor Olmert of voor de Amerikanen.
Het gevaar zit hem in de marionettenregering van Salam Fayyad. Deze zei vandaag op CNN de Israëli’s in te zullen schakelen om de Westelijke Jordaanoever onder Fatah controle te houden. Eerder schreef Haaretz nog dat Fayyed “de ideale Palestijn is om mee te praten” en “Zijn woord is een woord” (lees: de geschikte man om Israëlische dictaten uit te voeren). Fayyad is de enige Palestijn aan wie Israëli’s honderden miljoenen achterstallig belastinggeld durven toevertrouwen. Twee jaar geleden zat Fayyad nog rechts van Olmert op het trouwfeest van de dochter van Dov Weisglass, hoofd van het kabinet van Olmert. De twee hadden lange conversaties en nadien sprak Fayyad nog voor de top-elite op economisch en financieel vlak in Israël tijdens de Herzliya Conferentie in januari 2007.
Door toedoen van toenmalig Nationaal Veiligheidsadviseur Condoleezza Rice werd Fayyad minister van Financiën onder Arafat. Met George W. Bush keuvelt hij over de universiteitsjaren samen in Texas en de Amerikaanse voetbalcompetitie. Toen Fatah hem zag als kandidaat-premier liet hij de kelk voorbij gaan en kwam met de verkiezingen op met de Derde Weg Partij met Hanan Ashrawi en Yasser Abed Rabbo. Zijn vrees voor een Hamas-overwinning werd bevestigd en Fayyad wachtte zijn tijd van politieke come-back af in de Israëlische loge.
Mario Bergen
LEUVEN
Gazet van Antwerpen schrijft correct dat Mahmoud Abbas alle gewapende groepen heeft verboden, met inbegrip van de eigen Fatah-milities. De toekomst zal uitwijzen wat dit verbod waard is.
Abbas is de hoofdschuldige voor het ontstaan van twee Palestijnse entiteiten. Hij had meer aandacht om de presidentiële troepen te bewapenen met hulp van de V.S. en Israël dan te streven naar een einde van de Israëlische bezetting. Abbas en Fatah werken samen met Amerikaanse en Israëlische inlichtingendiensten waarbij eigenbelang primeert boven het verwezenlijken van gemeenschappelijke Palestijnse eisen. Israël werd erkent, Israël leverde wapens, maar het leven van de Palestijnse bevolking ging van kwaad naar erger. Abbas steunt openlijk de boycot tegen Hamas die het beschouwd als een terreurbeweging.
Noch onder de democratisch verkozen Hamas-regering, noch onder de eenheidsregering wouden de milities van Fatah het gezag van de minister van Binnenlandse Zaken aanvaarden. Fatah deed jaren niets aan collaborateurs met Israël en van hoog tot laag in de partij werkte men nauw samen met de Israëlische bezettingsmacht. Diverse Fatah-politici kregen opleidingen van de C.I.A.
Gewapende groeperingen moeten zich nu ontwapenen. In de Gazastrook wordt het gezag van Abu Mazen al lang niet meer opgevolgd. Ontwapening op de bezette Westelijke Jordaanoever moet het verzet tegen de bezetting milderen of zelfs stoppen.
De Palestijnen willen geen dromen, maar veiligheid. Na dertien jaar corruptie van Fatah kozen ze voor Hamas om daar voor te zorgen. Deze beweging was verantwoordelijk voor duizenden Hamas-leden, maar nadien voor de hele Palestijnse bevolking. Dus voor het ziekenhuis, de scholen, de sociale behoeften. De kosten voor de organisatie waren bijvoorbeeld één miljoen dollar. Maar nu heb je zo’n 160 miljoen nodig voor voeding, medicijnen, gezondheidszorg, alles. De internationale boycot tegen de Hamas-regering maakt dit onmogelijk.
Israel overweegt nu een gevaarlijke onderneming. Terwijl Hamas de zaken rustig wil oplossen, lijkt Israël de waanzin nabij door te kiezen voor militair ingrijpen. Gisteren vielen er al dertien doden in de Gazastrook. Ze zullen niets bereiken en niets winnen. De Palestijnen zijn niet bang voor Olmert of voor de Amerikanen.
Het gevaar zit hem in de marionettenregering van Salam Fayyad. Deze zei vandaag op CNN de Israëli’s in te zullen schakelen om de Westelijke Jordaanoever onder Fatah controle te houden. Eerder schreef Haaretz nog dat Fayyed “de ideale Palestijn is om mee te praten” en “Zijn woord is een woord” (lees: de geschikte man om Israëlische dictaten uit te voeren). Fayyad is de enige Palestijn aan wie Israëli’s honderden miljoenen achterstallig belastinggeld durven toevertrouwen. Twee jaar geleden zat Fayyad nog rechts van Olmert op het trouwfeest van de dochter van Dov Weisglass, hoofd van het kabinet van Olmert. De twee hadden lange conversaties en nadien sprak Fayyad nog voor de top-elite op economisch en financieel vlak in Israël tijdens de Herzliya Conferentie in januari 2007.
Door toedoen van toenmalig Nationaal Veiligheidsadviseur Condoleezza Rice werd Fayyad minister van Financiën onder Arafat. Met George W. Bush keuvelt hij over de universiteitsjaren samen in Texas en de Amerikaanse voetbalcompetitie. Toen Fatah hem zag als kandidaat-premier liet hij de kelk voorbij gaan en kwam met de verkiezingen op met de Derde Weg Partij met Hanan Ashrawi en Yasser Abed Rabbo. Zijn vrees voor een Hamas-overwinning werd bevestigd en Fayyad wachtte zijn tijd van politieke come-back af in de Israëlische loge.
Mario Bergen
LEUVEN
De Israëlische wortel voor Abbas
Reactie: "Leiders willen Abbas steunen tijdens top Egypte", van 24/06/2007 in De Telegraaf.
Met een Israëlische wortel voor zijn neus wordt de Palestijnse president Abu Mazen voor de zoveelste keer naar Sharm-el-sheikh gelokt. Het is triestig om te zien hoe schatplichtig Mahmoud Abbas is aan Israël. Zelf met de kennis van universiteiten in Damacus, Cairo en Moskou wil Abbas niet zien hoe Israël hem al lange tijd aan het lijntje houdt. Opnieuw beloftes, maar geen daden van Israël om werk te maken van een vredesregeling. Maar misschien wil Abbas dat ook niet. Een akkoord over vrede werkt immers verlammend voor een partij als Fatah. Democratie heeft nu eenmaal meer controlemechanismen tegen corruptie en inspraak van het volk dan een dictatuur of een Arafat- of Abbas-staat. Het mooie leventje van Abbas en co. zou voorbij zijn met een vredesakkoord.
Israël krijgt elk jaar 2,4 miljard dollar militaire hulp van de V.S. Eerstdaags beslist de V.S. om dit bedrag jaarlijks met 50 tot 60 miljoen dollar te verhogen tot bijna 3 miljard dollar over tien jaar.
Is dit de manier hoe Israël en de V.S. vrede willen in het Midden-Oosten? Volgens gegevens van de Israëlische veiligheidsdiensten bleef Hamas achter in de Gazastrook met 16.000 geweren, 40 ton explosieven, 1.800 anti-tank-raketten, nachtkijkers, 50 raketten, honderden raket-aangedreven granaten en 20 anti-lucht-raketten.
Volgens Aaron Klein op WorldNetDaily.com werd voor 400 miljoen dollar aan wapens in beslag genomen door Hamas uit loodsen van Fatah in de Gazastrook. Het gaat ondermeer om 7.400 Amerikaanse M16-aanvalsgeweren, tientallen machinegeweren, 800.000 kogels en achttien gepanserde Amerikaanse voertuigen. Ook vond men CIA-documenten die verwijzen naar de samenwerking tussen Fatah en Israëlische- en Amerikaanse veiligheidsdiensten, CIA-methodes om aanslagen te voorkomen, werkwijzen voor het achtervolgen van Hamas en verwante organisaties, plannen om leden van Hamas en andere organisaties te vermoorden en Amerikaanse onderzoek inzake de veiligheidssituatie in Gaza.
De band tussen de CIA en Fatah is een slechte zaak voor Abbas, die al onderhevig was aan kritiek van het Palestijnse volk door de aanstelling van Salam Fayyad als manusje van alles in het nieuwe Palestijnse kabinet. Deze Palestijn volgde economie in Texas en bekleedde een hoge positie bij de Wereldbank.
Het aan het licht komen van de CIA-documenten en videobanden werpt een schaduw over het beleid van Fatah-president Abbas die nu lijkt op de Palestijnse Karzai die traktaties krijgt in Washington en Tel Aviv in ruil voor het strikt volgen van hun dictaten.
Toen Abbas het parlement en premier Haniyeh naar huis stuurde had hij daartoe geen enkele bevoegdheid. De vraag is dan ook wat voor zin democratische verkiezingen hebben als ze ongedaan worden gemaakt door een onwettig decreet van een marionet van de Israëli’s en Amerikanen. Sinds de partij deel nam aan de politieke macht, vond geen enkele door Hamas gesteunde bomaanslag plaats in Israël. Evenwel zweeg de media over dit feit. Premier Haniyeh blijft een man van zijn woord te zijn. Zelfs voor Qassam-regenpijpbommen kwamen uit de Gazastrook sprak Israël al over een machtswissel om Hamas daar ten val te brengen.
Een cargo met wapens voor Fatah zou definitief een einde maken aan de machtsdeelname van Hamas, ware het niet dat Hamas Israëlische collaborateurs verwijderde uit de Gazastrook en aldaar het bestuur in handen nam. Sindsdien is het intern opmerkelijk rustiger in Gaza geworden. Geen Fatah en Israëlische geheime agenten meer die het vuur in de pan slagen.
Volgens artikel artikel 33 van de Vierde Conventie van Genève is collectieve bestraffing van een bezet volk onwettig. Buitengerechtelijke terechtstellingen en bedreigingen tegen een volk is strijdig met artikel 1, schenders van deze Conventie moet men bestraffen volgens artikel 146 en burgers beschermen volgens richtlijnen in artikel 147. Israël veegt daar zijn voeten aan. Keer op keer. Bij invallen vanmorgen in de stad Khuza’a (ten oosten van Khan Yunis) en het stadsdeel Sheja’eya in het oostelijk deel van Gaza-Stad werden vanmorgen minstens elf Palestijnen gedood. Onder hen bevonden zich acht burgers, waaronder twee kinderen en twee broers. Vijftig Palestijnen raakten gewond bij de Israëlische inval.
Mario Bergen
LEUVEN
Met een Israëlische wortel voor zijn neus wordt de Palestijnse president Abu Mazen voor de zoveelste keer naar Sharm-el-sheikh gelokt. Het is triestig om te zien hoe schatplichtig Mahmoud Abbas is aan Israël. Zelf met de kennis van universiteiten in Damacus, Cairo en Moskou wil Abbas niet zien hoe Israël hem al lange tijd aan het lijntje houdt. Opnieuw beloftes, maar geen daden van Israël om werk te maken van een vredesregeling. Maar misschien wil Abbas dat ook niet. Een akkoord over vrede werkt immers verlammend voor een partij als Fatah. Democratie heeft nu eenmaal meer controlemechanismen tegen corruptie en inspraak van het volk dan een dictatuur of een Arafat- of Abbas-staat. Het mooie leventje van Abbas en co. zou voorbij zijn met een vredesakkoord.
Israël krijgt elk jaar 2,4 miljard dollar militaire hulp van de V.S. Eerstdaags beslist de V.S. om dit bedrag jaarlijks met 50 tot 60 miljoen dollar te verhogen tot bijna 3 miljard dollar over tien jaar.
Is dit de manier hoe Israël en de V.S. vrede willen in het Midden-Oosten? Volgens gegevens van de Israëlische veiligheidsdiensten bleef Hamas achter in de Gazastrook met 16.000 geweren, 40 ton explosieven, 1.800 anti-tank-raketten, nachtkijkers, 50 raketten, honderden raket-aangedreven granaten en 20 anti-lucht-raketten.
Volgens Aaron Klein op WorldNetDaily.com werd voor 400 miljoen dollar aan wapens in beslag genomen door Hamas uit loodsen van Fatah in de Gazastrook. Het gaat ondermeer om 7.400 Amerikaanse M16-aanvalsgeweren, tientallen machinegeweren, 800.000 kogels en achttien gepanserde Amerikaanse voertuigen. Ook vond men CIA-documenten die verwijzen naar de samenwerking tussen Fatah en Israëlische- en Amerikaanse veiligheidsdiensten, CIA-methodes om aanslagen te voorkomen, werkwijzen voor het achtervolgen van Hamas en verwante organisaties, plannen om leden van Hamas en andere organisaties te vermoorden en Amerikaanse onderzoek inzake de veiligheidssituatie in Gaza.
De band tussen de CIA en Fatah is een slechte zaak voor Abbas, die al onderhevig was aan kritiek van het Palestijnse volk door de aanstelling van Salam Fayyad als manusje van alles in het nieuwe Palestijnse kabinet. Deze Palestijn volgde economie in Texas en bekleedde een hoge positie bij de Wereldbank.
Het aan het licht komen van de CIA-documenten en videobanden werpt een schaduw over het beleid van Fatah-president Abbas die nu lijkt op de Palestijnse Karzai die traktaties krijgt in Washington en Tel Aviv in ruil voor het strikt volgen van hun dictaten.
Toen Abbas het parlement en premier Haniyeh naar huis stuurde had hij daartoe geen enkele bevoegdheid. De vraag is dan ook wat voor zin democratische verkiezingen hebben als ze ongedaan worden gemaakt door een onwettig decreet van een marionet van de Israëli’s en Amerikanen. Sinds de partij deel nam aan de politieke macht, vond geen enkele door Hamas gesteunde bomaanslag plaats in Israël. Evenwel zweeg de media over dit feit. Premier Haniyeh blijft een man van zijn woord te zijn. Zelfs voor Qassam-regenpijpbommen kwamen uit de Gazastrook sprak Israël al over een machtswissel om Hamas daar ten val te brengen.
Een cargo met wapens voor Fatah zou definitief een einde maken aan de machtsdeelname van Hamas, ware het niet dat Hamas Israëlische collaborateurs verwijderde uit de Gazastrook en aldaar het bestuur in handen nam. Sindsdien is het intern opmerkelijk rustiger in Gaza geworden. Geen Fatah en Israëlische geheime agenten meer die het vuur in de pan slagen.
Volgens artikel artikel 33 van de Vierde Conventie van Genève is collectieve bestraffing van een bezet volk onwettig. Buitengerechtelijke terechtstellingen en bedreigingen tegen een volk is strijdig met artikel 1, schenders van deze Conventie moet men bestraffen volgens artikel 146 en burgers beschermen volgens richtlijnen in artikel 147. Israël veegt daar zijn voeten aan. Keer op keer. Bij invallen vanmorgen in de stad Khuza’a (ten oosten van Khan Yunis) en het stadsdeel Sheja’eya in het oostelijk deel van Gaza-Stad werden vanmorgen minstens elf Palestijnen gedood. Onder hen bevonden zich acht burgers, waaronder twee kinderen en twee broers. Vijftig Palestijnen raakten gewond bij de Israëlische inval.
Mario Bergen
LEUVEN
dinsdag, juni 19, 2007
Waarom greep Hamas juist nu de macht?
Reactie op: Het Laatste Nieuws
Sinds Hamas de parlementsverkiezingen van 2006 won, wordt het door de internationale gemeenschap aanzien als een kakkerlak. Enkel Noorwegen was bereid tot dialoog met de democratisch verkozen Hamas.
Waarom was Hamas pissig? De openlijke steun van de Verenigde Staten, de Europese Unie en Israël aan president Abbas ten koste van het kabinet-Haniyeh en de internationale boycot tegen Hamas maakte het onmogelijk een fatsoenlijk bestuur te hebben in de bezette Palestijnse gebieden. Door het cordon sanitaire rond Hamas – alhoewel democratisch verkozen, en zulke verkiezingen was een vraag van de V.S. en Israël – verslechtte de toestand in de Gazastrook. Journalisten en hulpverleners werden ontvoerd door al-Qaida geïnspireerde groeperingen. Deze groeperingen zoals het Leger van de Islam en de Brigades van God ontstonden door de gevangeniskooi die Gaza werd. Het is vergelijkbaar met het leven van Palestijnen in Hebron, die daar massaal worden weggepest.
Ook Israël dat bezetting verkoos boven vredesgesprekken speelt mee. Volgens het Israëlisch ministerie van Binnenlandse Zaken nam het aantal nederzettingen met 5,8 % toe in 2006 tot 268.163 joodse kolonisten op de Westelijke Jordaanoever
Door de massale wapentransporten via Egypte en Jordanië naar Fatah-milities ontstond een gevaarlijke situatie. De Fatah-veiligheidsdiensten kregen voor tientallen miljoenen dollars wapenleveringen van Israël en de V.S. Deze diensten staan onder het gezag van Mohammed Dahlan, opgeleid door de C.I.A. en een vertrouweling van Israëli’s en Amerikanen. Hij hielp het plan voor totale chaos en burgeroorlog in de Palestijnse gebieden, bedacht door de Amerikaanse Nationale Veiligheidsadviseur Elliott Abrams, mee uitvoeren. Abrams is bekend om zijn hulp om moordpartijen tegen burgers in El Salvador, verricht door Amerikaans gesteunde milities en doodsescaders, te verdoezelen.
Waarom greep Hamas juist nu de macht? Het was duidelijk dat Fatah nooit orde en gezag kon scheppen in de Gazastrook en niet bereid was om toegevingen hierover te doen tegenover de Hamas-partij. Waar Hamas het meeste aanhang heeft bleef het doorgaans rustig. Elders ontstonden al-Qaida-achtige groeperingen en doken Israëlische spionnen en collaborateurs op die bommen plaatsten en Palestijnen beschoten om een burgeroorlog te ontketenen. Hamas moest nu optreden wou het een burgeroorlog vermijden. Dat Israëlische collaborateurs werden gedood is in die zin te verklaren. Veiligheidsmensen rond de Fatah-partij hebben de afgelopen vijftien jaar tientallen Hamas-leden vermoord, gemarteld en opgesloten. Uiteindelijk leidde deze politiek tot de etterbuil die deze week openbarstte.
Op 7 juni 2007 berichtte Ha’aretz nog dat Fatah-beleidslui in de Gazastrook Israël vroegen grote scheepsladingen met wapens en munitie van Arabische landen – waaronder Egypte – te mogen ontvangen. Fatah vroeg aldus dit Israëlisch dagblad “gewapende auto’s, honderden granaatwerpers, duizenden handgranaten en miljoenen kogelladers” om te strijden tegen Hamas.
Hamas daarentegen integreerde vlekkeloos in het politieke systeem na de verkiezingsoverwinning. Het bood een wapenstilstand met Israël aan en leefde deze al ruim een jaar na. Hamas maakte een einde aan de zelfmoordaanslagen. The Guardian berichtte deze week over een vertrouwelijk kladschrift van Alvaro de Sota, een VN-gezant voor de regio. Hij maakt duidelijk dat Abbas’ adviseurs actief meewerkten aan de boycot van Hamas, die leidde tot een verarming in de Gazastrook. Alzo wou men de Hamas-regering ten val brengen. Dahlan en zijn militie wouden al in december en januari Hamas vernietigen. Wapenleveringen zouden de doorslag moeten geven nadien. Israël en de V.S. zijn medeverantwoordelijk voor wat gaande is in Gaza aldus de Sota.
33 Hamas-politici werden op 24 mei 2007 is de Israëlische bajes gestopt. Israël bestookte voortdurend de Hamas-infrastructuur. Een onafhankelijke minister kon Fatah niet bewegen om zijn soldaten onder controle te plaatsen.
Fatah had een andere agenda. Deze zomer zou men Hamas van de kaart vegen in Gaza door massale inzet van wapens die eerstdaags zouden worden geleverd. Daarna kon men naar goeddenken nog verdere toegevingen doen aan de Israëlische bezettingsmacht en hadden Palestijnen alles te verliezen.
De strijd van Hamas is niet persoonlijk tegen Fatah maar tegen collaborateurs van Israël zoals de mannen van Abbas en Dahlan. Als Abbas en Israël een VN-vredesmacht vragen (in Gaza) – wat men jaren heeft geweigerd! – dan is deze controle enkel in het belang van Israël, de bezetter. Dit naar Libanees voorbeeld. Zonder Fatah in Gaza kan de interne rust terugkeren.
Mario Bergen
LEUVEN
Sinds Hamas de parlementsverkiezingen van 2006 won, wordt het door de internationale gemeenschap aanzien als een kakkerlak. Enkel Noorwegen was bereid tot dialoog met de democratisch verkozen Hamas.
Waarom was Hamas pissig? De openlijke steun van de Verenigde Staten, de Europese Unie en Israël aan president Abbas ten koste van het kabinet-Haniyeh en de internationale boycot tegen Hamas maakte het onmogelijk een fatsoenlijk bestuur te hebben in de bezette Palestijnse gebieden. Door het cordon sanitaire rond Hamas – alhoewel democratisch verkozen, en zulke verkiezingen was een vraag van de V.S. en Israël – verslechtte de toestand in de Gazastrook. Journalisten en hulpverleners werden ontvoerd door al-Qaida geïnspireerde groeperingen. Deze groeperingen zoals het Leger van de Islam en de Brigades van God ontstonden door de gevangeniskooi die Gaza werd. Het is vergelijkbaar met het leven van Palestijnen in Hebron, die daar massaal worden weggepest.
Ook Israël dat bezetting verkoos boven vredesgesprekken speelt mee. Volgens het Israëlisch ministerie van Binnenlandse Zaken nam het aantal nederzettingen met 5,8 % toe in 2006 tot 268.163 joodse kolonisten op de Westelijke Jordaanoever
Door de massale wapentransporten via Egypte en Jordanië naar Fatah-milities ontstond een gevaarlijke situatie. De Fatah-veiligheidsdiensten kregen voor tientallen miljoenen dollars wapenleveringen van Israël en de V.S. Deze diensten staan onder het gezag van Mohammed Dahlan, opgeleid door de C.I.A. en een vertrouweling van Israëli’s en Amerikanen. Hij hielp het plan voor totale chaos en burgeroorlog in de Palestijnse gebieden, bedacht door de Amerikaanse Nationale Veiligheidsadviseur Elliott Abrams, mee uitvoeren. Abrams is bekend om zijn hulp om moordpartijen tegen burgers in El Salvador, verricht door Amerikaans gesteunde milities en doodsescaders, te verdoezelen.
Waarom greep Hamas juist nu de macht? Het was duidelijk dat Fatah nooit orde en gezag kon scheppen in de Gazastrook en niet bereid was om toegevingen hierover te doen tegenover de Hamas-partij. Waar Hamas het meeste aanhang heeft bleef het doorgaans rustig. Elders ontstonden al-Qaida-achtige groeperingen en doken Israëlische spionnen en collaborateurs op die bommen plaatsten en Palestijnen beschoten om een burgeroorlog te ontketenen. Hamas moest nu optreden wou het een burgeroorlog vermijden. Dat Israëlische collaborateurs werden gedood is in die zin te verklaren. Veiligheidsmensen rond de Fatah-partij hebben de afgelopen vijftien jaar tientallen Hamas-leden vermoord, gemarteld en opgesloten. Uiteindelijk leidde deze politiek tot de etterbuil die deze week openbarstte.
Op 7 juni 2007 berichtte Ha’aretz nog dat Fatah-beleidslui in de Gazastrook Israël vroegen grote scheepsladingen met wapens en munitie van Arabische landen – waaronder Egypte – te mogen ontvangen. Fatah vroeg aldus dit Israëlisch dagblad “gewapende auto’s, honderden granaatwerpers, duizenden handgranaten en miljoenen kogelladers” om te strijden tegen Hamas.
Hamas daarentegen integreerde vlekkeloos in het politieke systeem na de verkiezingsoverwinning. Het bood een wapenstilstand met Israël aan en leefde deze al ruim een jaar na. Hamas maakte een einde aan de zelfmoordaanslagen. The Guardian berichtte deze week over een vertrouwelijk kladschrift van Alvaro de Sota, een VN-gezant voor de regio. Hij maakt duidelijk dat Abbas’ adviseurs actief meewerkten aan de boycot van Hamas, die leidde tot een verarming in de Gazastrook. Alzo wou men de Hamas-regering ten val brengen. Dahlan en zijn militie wouden al in december en januari Hamas vernietigen. Wapenleveringen zouden de doorslag moeten geven nadien. Israël en de V.S. zijn medeverantwoordelijk voor wat gaande is in Gaza aldus de Sota.
33 Hamas-politici werden op 24 mei 2007 is de Israëlische bajes gestopt. Israël bestookte voortdurend de Hamas-infrastructuur. Een onafhankelijke minister kon Fatah niet bewegen om zijn soldaten onder controle te plaatsen.
Fatah had een andere agenda. Deze zomer zou men Hamas van de kaart vegen in Gaza door massale inzet van wapens die eerstdaags zouden worden geleverd. Daarna kon men naar goeddenken nog verdere toegevingen doen aan de Israëlische bezettingsmacht en hadden Palestijnen alles te verliezen.
De strijd van Hamas is niet persoonlijk tegen Fatah maar tegen collaborateurs van Israël zoals de mannen van Abbas en Dahlan. Als Abbas en Israël een VN-vredesmacht vragen (in Gaza) – wat men jaren heeft geweigerd! – dan is deze controle enkel in het belang van Israël, de bezetter. Dit naar Libanees voorbeeld. Zonder Fatah in Gaza kan de interne rust terugkeren.
Mario Bergen
LEUVEN
Brief aan De Standaard
Onder psychologen is het een gekende proef: sluit een aantal muizen op in een kooi, en geef ze hoe langer hoe minder eten en ruimte, en zie: na een tijdje bijten ze mekaar de stroot over. De proef lukt altijd, en ditmaal mocht Israël de proef herhalen met de mensen in de Gaza strook, met steun van de VS én Europa.Walgelijk schouwspel.Waar zijn nu onze politiekers met hoogdravende leuzen over democratie en humanitaire waarden ? Als een papegaai kwetteren ze na wat Amerika zegt. In 2004 was Abbas "onmachtig", was Fatah "corrupt" en de Palestijnse Autoriteit "niet democratisch". En nu, ná democratische verkiezingen in Palestina, wordt de winnaar uitgehongerd omdat hij "Israël niet wil erkennen". En plots wordt Abbas de favoriet van "het kwartet" en "heeft hij de grondwettelijke macht om het parlement te ontbinden " waar Hamas de meerderheid heeft. Voor zoveel onfatsoen bestaat maar één woord: hypocrisie, maar met democratie heeft het niets, maar dan ook niets te maken.De humanitaire ramp was al volop gaande in Gaza: de zee, het land, de lucht was hermetisch afgegrendeld, de electriciteitscentrale, vele wegen en waterleidingen waren al gebombardeerd, en nu mag Israël er nog een schepje bovenop doen: nu wordt ook de benzinetoevoer afgesneden. Eén mens wurgen heet een misdrijf, 1,5 miljoen Palestijnen wurgen heet politiek bedrijven.De lafheid van Europa maakt me misselijk.
Filip DecoeneAntwerpen
Filip DecoeneAntwerpen
maandag, juni 11, 2007
Mickey Mouse in Palestina
[Reactie op NOS]
Het heeft zowat in alle kranten gestaan en de beelden hebben een reis rond de wereld afgelegd: een Palestijns meisje dat met een soort kloon van Mickey Mouse converseert op de televisiezender van Hamas. Ze hebben het over martelaarschap, gewapende strijd en over ‘de uitroeiing van de joden’. Het ultieme bewijs eindelijk geleverd: in Palestina is het goorste antisemitisme van de televisie te plukken. Maar…
Er is een maar aan het hele verhaal. Brian Whitaker, journalist bij de gerespecteerde Britse krant The Guardian, ging op zoek naar de leverancier van deze beelden en bijbehorende commentaar. (1) En hij kwam uit bij het Middle East Media Research Institute, afgekort MEMRI.
Deze ‘onafhankelijke niet-gouvernementele organisatie’ met zetel in Washington, bezorgde de nieuwsredacties van kranten en televisiestations de beelden van een kinderprogramma op de televisiezender van de Palestijnse regeringspartij Hamas. In het clipje is een Palestijns meisje te zien dat met een oriëntaalse versie van Mickey Mouse een gesprek voert. Dat gebeurt uiteraard in het Arabisch. En MEMRI zorgde volstrekt gratis en belangeloos voor een Engelse vertaling.
Mickey en de kleine martelares
“Wat kunnen we doen voor de zaak van Al Aqsa?”, wil de muis van het meisje weten. De would-be Mickey Mouse suggereert zelf het antwoord door een schietgebaar te maken. Maar het meisje antwoordt: “Ik ga een tekening maken”.
Vertaling van MEMRI: “Ik ga schieten”.
De muis dringt aan en vraagt: “Wat gaan we doen?”
Het meisje antwoordt in het Arabisch: “Bidna nqawim”. En dat betekent: “We zullen ons verzetten”.
Vertaling van MEMRI: “We zullen vechten”.
De muis vervolgt: “En wat dan?”
Het Palestijnse kind antwoordt met: “Bitokhoona al-yahoed” (“De joden zullen ons neerschieten” of “De joden schieten op ons”).
Kosteloze vertaling van MEMRI: “Wij zullen de joden uitroeien”.
De muis heeft nog een vraag achter de hand: “We zullen al-Aqsa verdedigen met onze ziel en ons bloed, is het niet?”
Het antwoord van het meisje: “Ik zal martelaar worden” of “Wij zullen martelaars worden”.
Vertaling van MEMRI: “I will commit martyrdom”
Martelaarschap behoort in Palestina helaas tot de dagelijkse leefwereld van kinderen. Een martelaar is al wie door het Israëlische bezettingsleger of door joodse kolonisten wordt omgebracht. En dat zijn er dagelijks wel wat (ruwe schattingen komen op 5.000 Palestijnse doden uit sinds het begin van de tweede Intifada in september 2000).
MEMRI maakt van het antwoord van het meisje uiteraard iets heel anders: “to commit martyrdom”. En dat betekent: een zelfmoordaanslag plegen.
‘Opvoeden tot haat’
Een doorsnee Westerling zal zich bij heel dit verhaal - en ondanks de moedwillige verdraaiingen van MEMRI - toch de vraag stellen of dit soort conversaties zo nodig hoeft in een kinderprogramma. Wij denken daar allemaal wel ongeveer zo over: “laat kinderen kinderen zijn en het laatste wat een volwassene mag doen is een kind politiek hersenspoelen”.
Wie kan hier iets tegenin brengen? Het enige wat we in dit geval best doen is het hele plaatje bekijken. De hele Palestijnse maatschappij is het slachtoffer van de Israëlische militaire bezetting. En omgekeerd: de hele Israëlische maatschappij is betrokken bij deze bezetting, bij de politieke mobilisatie van de Israëlische elite en bij het grenzeloze militarisme van de staat Israël. Ook in de joodse staat ontsnappen kinderen hier niet aan.
In zijn voortreffelijke boek ‘Les Emmurés’ (2) haalde de Frans-joodse journalist van Le Monde, Sylvain Cypel, een aantal schokkende voorbeelden aan.
In december 2001 stapte een reservist van het Israëlische leger met een stapeltje brieven naar de redactie van Yedioth Aharonot, de populairste krant in Israël. Het waren tientallen brieven, die zijn eenheid had ontvangen van kinderen uit het basisonderwijs. “Beste soldaat,” zo begon één van de jonge kinderen. “Ik moet u een gunst vragen: alsjeblieft, dood veel Arabieren. Ik bid dat je gezond en wel weer thuis komt. Doe het voor mij: dood er tenminste tien. Trek je niets aan van de wetten: een goede Arabier is een dode Arabier.” Alleenstaand geval? Absoluut niet. Sylvain Cypel deed het verhaal van Avraham Burg, de voormalige voorzitter van het Israëlische parlement (Knesset) en van het ‘Joodse Agentschap’, een van de pijlers van het zionistische koloniale project in Palestina. Burg vertelde hem over een bezoek dat hij aan een lyceum bracht. “De leerlingen zegden mij: “als wij soldaat zijn, zullen we ouderen, vrouwen en kinderen doden. Wij zullen de Arabieren het land uitjagen, we zullen ze op vliegtuigen zetten en ze naar Irak sturen. Honderdduizenden, miljoenen tegelijk”. En de meesten van hun schoolkameraden begonnen te applaudisseren.
Cypel had het ook over één van de eerste wetenschappelijke onderzoeken naar de manier waarop de Palestijnen in Israël worden afgeschilderd in de kinderliteratuur. Het onderzoek werd in 1985 gevoerd door de bekende Israëlische pedagoog Adir Cohen. Hij bestudeerde 1.700 kinderboeken die na 1967 waren verschenen. In 520 van deze boeken werd een uiterst negatief beeld van de ‘Arabieren’ geschetst. In 66% van deze boeken werd de ‘Arabier’ voorgesteld als ‘gewelddadig’. In 52% als ‘stout’, in 37% als ‘gepatenteerde leugenaar’. Cohen had 34 kinderboeken gelezen, waarin de ‘Arabier’ als moordenaar te voorschijn kwam. En in heel wat Israëlische kinderboeken werd de ‘Arabier’ met koosnaampjes bedacht als: ‘beest’, ‘serpent’, ‘vuil’, ‘bloeddorstig’, ‘oorlogszuchtig’.
Het probleem is inderdaad dat Israël en een flink deel van zijn bevriende pers in het Westen te pas, maar vooral te onpas, berichten over het ‘antisemitisme’ van de Palestijnen en de Arabieren, over het onderwijs en de opvoeding van Palestijnen en Arabieren, die ‘hun kinderen leren haten’. Over het racisme van de staat Israël, zijn onderwijs, zijn media en uitgeverijen wordt zedig en in alle talen gezwegen.
Psychologische oorlogsvoering
Palestijnse intellectuelen als Edward Saïd zaliger of zijn Algerijnse confrater Mohammed Arkoun hebben herhaaldelijk gewaarschuwd om van het Palestijns-Israëlische conflict geen godsdienstoorlog te maken en duidelijk het onderscheid te blijven maken tussen zionisme en jodendom, tussen zionisten en joden. Saïd deed dat omdat hij in het islamistische, fundamentalistische discours in de Arabische wereld en in Palestina regelmatig uitingen van anti-joods racisme zag opduiken. Het probleem is echter – en het incident met de Palestijnse kloon van Mickey Mouse illustreert dit nogmaals in alle scherpte – dat antisemitisme een vast bestanddeel is geworden van de psychologische oorlogsvoering en het ideologisch offensief van de staat Israël. Al wie zich verzet tegen de politiek van de staat Israël wordt beschuldigd van antisemitisme. Het beeld dat de Westerse wereld van het Midden-Oosten moet krijgen is dat van een horde fanatieke jodenhaters, die niet alleen de staat Israël maar heel de Westerse beschaving belagen. De beelden van het kinderprogramma van de Hamastelevisiezender werden gemanipuleerd, vervalst en de wereld ingezonden door MEMRI.
MEMRI heeft een niet onbelangrijk ‘gat in de markt’ ontdekt (tal van journalisten die over het Midden-Oosten berichten kennen geen of onvoldoende Arabisch, Perzisch of Hebreeuws). MEMRI levert gratis Engelse vertalingen van persberichten uit de Arabische wereld, Iran en Israël aan Westerse redacties, politici, academici en ‘andere belangstellenden’. En het instituut kan rekenen op zeer enthousiaste lezers. Thomas Friedman, de bekende columnist van The New York Times (die ook zeer regelmatig opduikt in de opiniepagina’s van de Vlaamse krant De Morgen), is een invloedrijk journalist in de Verenigde Staten met een uitgesproken opinie over het Midden-Oosten, die nauw aanleunt bij die van het Witte Huis. Friedman prees de diensten van MEMRI als ‘van onschatbare waarde’.
Alleen is MEMRI een geducht onderdeel van de Israëlische propagandamachine en als tekstleverancier volstrekt onbetrouwbaar. Het ‘Instituut’ werd in 1998 opgericht door Yigal Carmon en Meyrav Wurmser, twee hardliners van het zionisme. Carmon had er op dat ogenblik een carrière van tweeëntwintig jaar opzitten bij de Israëlische inlichtingendienst Mossad en was ook adviseur in terrorismebestrijding geweest van de Israëlische premiers Yitzhak Shamir (Likoed) en Yitzhak Rabin (Arbeiderspartij). Meyrav Wurmser is evenmin een onbekende. Zij staat aan het hoofd van het Center For Middle East Policy (beter bekend als het Hudson Institute). Ook haar goede vriend Richard Perle zit in de raad van bestuur van dit instituut. Perle is één van de boegbeelden van het Amerikaanse neoconservatisme en de Amerikaanse zionistische lobby, adviseur van het Pentagon onder Ronald Reagan en George W. Bush jr.. Wurmser en Perle behoorden in 1996 tot het select clubje dat in opdracht van de Israëlische Likoedpremier Benyamin Nethanyahu het strategische rapport ‘A Clean Break: A New Strategy for Securing The Realm’ opstelde. Daarin pleitten ze voor een snelle militaire interventie tegen Irak om er het regime van Saddam Hoessein omver te werpen.
In het recente verleden onderscheidde MEMRI zich met grotendeels verzonnen analyses over de Palestijnse schoolhandboeken, waaruit moest blijken dat het Palestijnse onderwijs aan antisemitische brainwashing doet. De manifeste manipulatie en verdraaiingen van Arabische teksten door de MEMRI-‘vertaaldienst’ zijn stilaan legendarisch. De Britse Guardian en het Franse maandblad Le Monde diplomatique hebben in het recente verleden de aandacht gevestigd op een aantal MEMRI-pareltjes. (3) Zo vertaalde MEMRI een artikel van Halim Barakat, professor aan de universiteit van Georgetown, dat in de in Londen verschijnende Arabische krant Al-Hayat was opgenomen. Telkens als Barakat in zijn tekst de term ‘zionisten’ of ‘zionisme’ gebruikte, vertaalde MEMRI doodleuk met ‘joden’ en ‘jodendom’. De titel ‘This monster created by zionism: autodestruction’ werd in de versie van MEMRI: ‘Jews have lost their humanity’. Nadat dit artikel op de website van MEMRI was verschenen, kreeg professor Barakt een bombardement van hate mails over zich en werd er openlijk gepleit om hem van de universiteit van Georgetown te verwijderen. Ook de mufti van Jeruzalem kreeg een bijzondere behandeling van MEMRI. In een vraaggesprek moest deze islamitische geestelijke leider antwoorden op de vraag: ‘Hoe staat u tegenover joodse activisten die de moskee al-Aqsa in Jeruzalem omsingelen?’. MEMRI vertaalde de vraag als ‘Hoe staat u tegenover de joden?’
De manipulatie van het Hamas-kinderprogramma is het laatste staaltje in de rij. Het bericht werd wereldwijd massaal overgenomen door televisiezenders en kranten. Ook de Vlaamse kwaliteitskranten brachten de kwakkel – bijna paginagroot in De Morgen. Het is wachten op een accurate rechtzetting.
Journalisten, academici en anderen die in de toekomst geneigd zouden zijn om zich te baseren op documenten die door MEMRI zijn toegeleverd zijn gewaarschuwd…
Wim de Neuter
(1) Brian Whitaker, ‘Arabic under fire. A child on Hamas TV talked of annihilating the Jews… or did she?’, The Guardian 15 mei 2007.
(2) Sylvain Cypel, ‘Les Emmurés. La société israélienne dans l’impasse’, La Découverte, Parijs, 2005., p. 104 en p. 358. (zie www.uitpers.be, nummer 72, februari 2006.)
(3) Brian Whitaker, ‘Selective MEMRI’, The Guradian, 12 augustus 2002. Mohammed El Ofi, ‘Désinformation à l’israélienne’, Le Monde diplomatique, september 2005.
Het heeft zowat in alle kranten gestaan en de beelden hebben een reis rond de wereld afgelegd: een Palestijns meisje dat met een soort kloon van Mickey Mouse converseert op de televisiezender van Hamas. Ze hebben het over martelaarschap, gewapende strijd en over ‘de uitroeiing van de joden’. Het ultieme bewijs eindelijk geleverd: in Palestina is het goorste antisemitisme van de televisie te plukken. Maar…
Er is een maar aan het hele verhaal. Brian Whitaker, journalist bij de gerespecteerde Britse krant The Guardian, ging op zoek naar de leverancier van deze beelden en bijbehorende commentaar. (1) En hij kwam uit bij het Middle East Media Research Institute, afgekort MEMRI.
Deze ‘onafhankelijke niet-gouvernementele organisatie’ met zetel in Washington, bezorgde de nieuwsredacties van kranten en televisiestations de beelden van een kinderprogramma op de televisiezender van de Palestijnse regeringspartij Hamas. In het clipje is een Palestijns meisje te zien dat met een oriëntaalse versie van Mickey Mouse een gesprek voert. Dat gebeurt uiteraard in het Arabisch. En MEMRI zorgde volstrekt gratis en belangeloos voor een Engelse vertaling.
Mickey en de kleine martelares
“Wat kunnen we doen voor de zaak van Al Aqsa?”, wil de muis van het meisje weten. De would-be Mickey Mouse suggereert zelf het antwoord door een schietgebaar te maken. Maar het meisje antwoordt: “Ik ga een tekening maken”.
Vertaling van MEMRI: “Ik ga schieten”.
De muis dringt aan en vraagt: “Wat gaan we doen?”
Het meisje antwoordt in het Arabisch: “Bidna nqawim”. En dat betekent: “We zullen ons verzetten”.
Vertaling van MEMRI: “We zullen vechten”.
De muis vervolgt: “En wat dan?”
Het Palestijnse kind antwoordt met: “Bitokhoona al-yahoed” (“De joden zullen ons neerschieten” of “De joden schieten op ons”).
Kosteloze vertaling van MEMRI: “Wij zullen de joden uitroeien”.
De muis heeft nog een vraag achter de hand: “We zullen al-Aqsa verdedigen met onze ziel en ons bloed, is het niet?”
Het antwoord van het meisje: “Ik zal martelaar worden” of “Wij zullen martelaars worden”.
Vertaling van MEMRI: “I will commit martyrdom”
Martelaarschap behoort in Palestina helaas tot de dagelijkse leefwereld van kinderen. Een martelaar is al wie door het Israëlische bezettingsleger of door joodse kolonisten wordt omgebracht. En dat zijn er dagelijks wel wat (ruwe schattingen komen op 5.000 Palestijnse doden uit sinds het begin van de tweede Intifada in september 2000).
MEMRI maakt van het antwoord van het meisje uiteraard iets heel anders: “to commit martyrdom”. En dat betekent: een zelfmoordaanslag plegen.
‘Opvoeden tot haat’
Een doorsnee Westerling zal zich bij heel dit verhaal - en ondanks de moedwillige verdraaiingen van MEMRI - toch de vraag stellen of dit soort conversaties zo nodig hoeft in een kinderprogramma. Wij denken daar allemaal wel ongeveer zo over: “laat kinderen kinderen zijn en het laatste wat een volwassene mag doen is een kind politiek hersenspoelen”.
Wie kan hier iets tegenin brengen? Het enige wat we in dit geval best doen is het hele plaatje bekijken. De hele Palestijnse maatschappij is het slachtoffer van de Israëlische militaire bezetting. En omgekeerd: de hele Israëlische maatschappij is betrokken bij deze bezetting, bij de politieke mobilisatie van de Israëlische elite en bij het grenzeloze militarisme van de staat Israël. Ook in de joodse staat ontsnappen kinderen hier niet aan.
In zijn voortreffelijke boek ‘Les Emmurés’ (2) haalde de Frans-joodse journalist van Le Monde, Sylvain Cypel, een aantal schokkende voorbeelden aan.
In december 2001 stapte een reservist van het Israëlische leger met een stapeltje brieven naar de redactie van Yedioth Aharonot, de populairste krant in Israël. Het waren tientallen brieven, die zijn eenheid had ontvangen van kinderen uit het basisonderwijs. “Beste soldaat,” zo begon één van de jonge kinderen. “Ik moet u een gunst vragen: alsjeblieft, dood veel Arabieren. Ik bid dat je gezond en wel weer thuis komt. Doe het voor mij: dood er tenminste tien. Trek je niets aan van de wetten: een goede Arabier is een dode Arabier.” Alleenstaand geval? Absoluut niet. Sylvain Cypel deed het verhaal van Avraham Burg, de voormalige voorzitter van het Israëlische parlement (Knesset) en van het ‘Joodse Agentschap’, een van de pijlers van het zionistische koloniale project in Palestina. Burg vertelde hem over een bezoek dat hij aan een lyceum bracht. “De leerlingen zegden mij: “als wij soldaat zijn, zullen we ouderen, vrouwen en kinderen doden. Wij zullen de Arabieren het land uitjagen, we zullen ze op vliegtuigen zetten en ze naar Irak sturen. Honderdduizenden, miljoenen tegelijk”. En de meesten van hun schoolkameraden begonnen te applaudisseren.
Cypel had het ook over één van de eerste wetenschappelijke onderzoeken naar de manier waarop de Palestijnen in Israël worden afgeschilderd in de kinderliteratuur. Het onderzoek werd in 1985 gevoerd door de bekende Israëlische pedagoog Adir Cohen. Hij bestudeerde 1.700 kinderboeken die na 1967 waren verschenen. In 520 van deze boeken werd een uiterst negatief beeld van de ‘Arabieren’ geschetst. In 66% van deze boeken werd de ‘Arabier’ voorgesteld als ‘gewelddadig’. In 52% als ‘stout’, in 37% als ‘gepatenteerde leugenaar’. Cohen had 34 kinderboeken gelezen, waarin de ‘Arabier’ als moordenaar te voorschijn kwam. En in heel wat Israëlische kinderboeken werd de ‘Arabier’ met koosnaampjes bedacht als: ‘beest’, ‘serpent’, ‘vuil’, ‘bloeddorstig’, ‘oorlogszuchtig’.
Het probleem is inderdaad dat Israël en een flink deel van zijn bevriende pers in het Westen te pas, maar vooral te onpas, berichten over het ‘antisemitisme’ van de Palestijnen en de Arabieren, over het onderwijs en de opvoeding van Palestijnen en Arabieren, die ‘hun kinderen leren haten’. Over het racisme van de staat Israël, zijn onderwijs, zijn media en uitgeverijen wordt zedig en in alle talen gezwegen.
Psychologische oorlogsvoering
Palestijnse intellectuelen als Edward Saïd zaliger of zijn Algerijnse confrater Mohammed Arkoun hebben herhaaldelijk gewaarschuwd om van het Palestijns-Israëlische conflict geen godsdienstoorlog te maken en duidelijk het onderscheid te blijven maken tussen zionisme en jodendom, tussen zionisten en joden. Saïd deed dat omdat hij in het islamistische, fundamentalistische discours in de Arabische wereld en in Palestina regelmatig uitingen van anti-joods racisme zag opduiken. Het probleem is echter – en het incident met de Palestijnse kloon van Mickey Mouse illustreert dit nogmaals in alle scherpte – dat antisemitisme een vast bestanddeel is geworden van de psychologische oorlogsvoering en het ideologisch offensief van de staat Israël. Al wie zich verzet tegen de politiek van de staat Israël wordt beschuldigd van antisemitisme. Het beeld dat de Westerse wereld van het Midden-Oosten moet krijgen is dat van een horde fanatieke jodenhaters, die niet alleen de staat Israël maar heel de Westerse beschaving belagen. De beelden van het kinderprogramma van de Hamastelevisiezender werden gemanipuleerd, vervalst en de wereld ingezonden door MEMRI.
MEMRI heeft een niet onbelangrijk ‘gat in de markt’ ontdekt (tal van journalisten die over het Midden-Oosten berichten kennen geen of onvoldoende Arabisch, Perzisch of Hebreeuws). MEMRI levert gratis Engelse vertalingen van persberichten uit de Arabische wereld, Iran en Israël aan Westerse redacties, politici, academici en ‘andere belangstellenden’. En het instituut kan rekenen op zeer enthousiaste lezers. Thomas Friedman, de bekende columnist van The New York Times (die ook zeer regelmatig opduikt in de opiniepagina’s van de Vlaamse krant De Morgen), is een invloedrijk journalist in de Verenigde Staten met een uitgesproken opinie over het Midden-Oosten, die nauw aanleunt bij die van het Witte Huis. Friedman prees de diensten van MEMRI als ‘van onschatbare waarde’.
Alleen is MEMRI een geducht onderdeel van de Israëlische propagandamachine en als tekstleverancier volstrekt onbetrouwbaar. Het ‘Instituut’ werd in 1998 opgericht door Yigal Carmon en Meyrav Wurmser, twee hardliners van het zionisme. Carmon had er op dat ogenblik een carrière van tweeëntwintig jaar opzitten bij de Israëlische inlichtingendienst Mossad en was ook adviseur in terrorismebestrijding geweest van de Israëlische premiers Yitzhak Shamir (Likoed) en Yitzhak Rabin (Arbeiderspartij). Meyrav Wurmser is evenmin een onbekende. Zij staat aan het hoofd van het Center For Middle East Policy (beter bekend als het Hudson Institute). Ook haar goede vriend Richard Perle zit in de raad van bestuur van dit instituut. Perle is één van de boegbeelden van het Amerikaanse neoconservatisme en de Amerikaanse zionistische lobby, adviseur van het Pentagon onder Ronald Reagan en George W. Bush jr.. Wurmser en Perle behoorden in 1996 tot het select clubje dat in opdracht van de Israëlische Likoedpremier Benyamin Nethanyahu het strategische rapport ‘A Clean Break: A New Strategy for Securing The Realm’ opstelde. Daarin pleitten ze voor een snelle militaire interventie tegen Irak om er het regime van Saddam Hoessein omver te werpen.
In het recente verleden onderscheidde MEMRI zich met grotendeels verzonnen analyses over de Palestijnse schoolhandboeken, waaruit moest blijken dat het Palestijnse onderwijs aan antisemitische brainwashing doet. De manifeste manipulatie en verdraaiingen van Arabische teksten door de MEMRI-‘vertaaldienst’ zijn stilaan legendarisch. De Britse Guardian en het Franse maandblad Le Monde diplomatique hebben in het recente verleden de aandacht gevestigd op een aantal MEMRI-pareltjes. (3) Zo vertaalde MEMRI een artikel van Halim Barakat, professor aan de universiteit van Georgetown, dat in de in Londen verschijnende Arabische krant Al-Hayat was opgenomen. Telkens als Barakat in zijn tekst de term ‘zionisten’ of ‘zionisme’ gebruikte, vertaalde MEMRI doodleuk met ‘joden’ en ‘jodendom’. De titel ‘This monster created by zionism: autodestruction’ werd in de versie van MEMRI: ‘Jews have lost their humanity’. Nadat dit artikel op de website van MEMRI was verschenen, kreeg professor Barakt een bombardement van hate mails over zich en werd er openlijk gepleit om hem van de universiteit van Georgetown te verwijderen. Ook de mufti van Jeruzalem kreeg een bijzondere behandeling van MEMRI. In een vraaggesprek moest deze islamitische geestelijke leider antwoorden op de vraag: ‘Hoe staat u tegenover joodse activisten die de moskee al-Aqsa in Jeruzalem omsingelen?’. MEMRI vertaalde de vraag als ‘Hoe staat u tegenover de joden?’
De manipulatie van het Hamas-kinderprogramma is het laatste staaltje in de rij. Het bericht werd wereldwijd massaal overgenomen door televisiezenders en kranten. Ook de Vlaamse kwaliteitskranten brachten de kwakkel – bijna paginagroot in De Morgen. Het is wachten op een accurate rechtzetting.
Journalisten, academici en anderen die in de toekomst geneigd zouden zijn om zich te baseren op documenten die door MEMRI zijn toegeleverd zijn gewaarschuwd…
Wim de Neuter
(1) Brian Whitaker, ‘Arabic under fire. A child on Hamas TV talked of annihilating the Jews… or did she?’, The Guardian 15 mei 2007.
(2) Sylvain Cypel, ‘Les Emmurés. La société israélienne dans l’impasse’, La Découverte, Parijs, 2005., p. 104 en p. 358. (zie www.uitpers.be, nummer 72, februari 2006.)
(3) Brian Whitaker, ‘Selective MEMRI’, The Guradian, 12 augustus 2002. Mohammed El Ofi, ‘Désinformation à l’israélienne’, Le Monde diplomatique, september 2005.
dinsdag, juni 05, 2007
Haatpropaganda brengt geen vrede
Reactie op [De Standaard "Haatpropaganda brengt geen vrede"]
Graag enkele bedenkingen :
1. Verschillende Israëlische historici (Morris,Pappé,Shlaim,Segev e.a.) hebben gedetailleerd aangetoond dat de vlucht van de Palestijnen (1948) grotendeels het gevolg is van een systematische verdrijvijng (gepaard gaande met vernielingen van dorpen en met slachtingen) door de Joden. Deze bevindingen worden ook overgenomen door een vroegere Minister van Buitenlandse Zaken onder Barak (Shlomo Ben-Ami in zijn boek "Scars of war,wounds of peace.The Israeli-Arab tragedy"),waardoor ze a.h.w. officiëel bevestigd worden.
Deze gezaghebbende Joden, die men moeilijk kan beschuldigen van antisemitisme, verwerpen dus het idee dat het vluchtelingen-probleem alleen werd gecreëerd door de Arabieren zelf, zoals Mevr Doornaert vermeldt.
2.Het is juist dat in Khartoem de Arabische Liga radikaal neen zei tegen onderhandelingen,vrede en het bestaansrecht van Israël.
Die -spijtige- verwerping moet waarschijnlijk toegeschreven worden aan de zware vernedering die de Arabieren kort ervoor hadden ondergaan door hun massaal militair verlies in 1967.
Daarna echter hebben Egypte (1979) en Jordanië (1994) wel vrede gesloten met Israël en in 2002 (Beiroet) hebben ALLE Arabische landen plechtig beloofd normale diplomatieke betrekkingen met Israël aan te gaan, indien dit land zich terug trekt uit de in 1967 bezette gebieden,Jerusalem splitst en er een juiste en onderhandelde oplossing komt voor de vluchtelingen. Dit vredesvoorstel, dat recentelijk nog herhaald werd, werd echter totaal genegeerd door Israël, hoewel de Joden voor de 1967-oorlog alleen maar hadden kunnen dromen van een dergelijke algemene Arabische erkenning !
Waarom verzwijgt Mevr Doornaert die belangrijke feiten en beweert ze dat Israël geen partners heeft voor vrede en dat de meeste Arabieren gewoon weigeren Israël te erkennen ? Dit is niet juist.
3.Mevr Doornaert beweert dat de kritiek op Israël gevoerd wordt door gauchisten en islamisten. Ik wil er echter op wijzen dat reeds jaren de Financial Times erg scherpe kritiek levert op het beleid van Israël (en de veel te grote meegaandheid daartegenover van de VS en de EU). Voor zover bekend behoort deze gezaghebbende Engelse zakenkrant noch tot de gauchisten,noch tot de islamisten !
Besluit : Het artikel geeft een erg eenzijdige en feitelijk foutieve versie van de problematiek, wat een kwaliteitskrant als DS onwaardig is.
Johan Claeys
Graag enkele bedenkingen :
1. Verschillende Israëlische historici (Morris,Pappé,Shlaim,Segev e.a.) hebben gedetailleerd aangetoond dat de vlucht van de Palestijnen (1948) grotendeels het gevolg is van een systematische verdrijvijng (gepaard gaande met vernielingen van dorpen en met slachtingen) door de Joden. Deze bevindingen worden ook overgenomen door een vroegere Minister van Buitenlandse Zaken onder Barak (Shlomo Ben-Ami in zijn boek "Scars of war,wounds of peace.The Israeli-Arab tragedy"),waardoor ze a.h.w. officiëel bevestigd worden.
Deze gezaghebbende Joden, die men moeilijk kan beschuldigen van antisemitisme, verwerpen dus het idee dat het vluchtelingen-probleem alleen werd gecreëerd door de Arabieren zelf, zoals Mevr Doornaert vermeldt.
2.Het is juist dat in Khartoem de Arabische Liga radikaal neen zei tegen onderhandelingen,vrede en het bestaansrecht van Israël.
Die -spijtige- verwerping moet waarschijnlijk toegeschreven worden aan de zware vernedering die de Arabieren kort ervoor hadden ondergaan door hun massaal militair verlies in 1967.
Daarna echter hebben Egypte (1979) en Jordanië (1994) wel vrede gesloten met Israël en in 2002 (Beiroet) hebben ALLE Arabische landen plechtig beloofd normale diplomatieke betrekkingen met Israël aan te gaan, indien dit land zich terug trekt uit de in 1967 bezette gebieden,Jerusalem splitst en er een juiste en onderhandelde oplossing komt voor de vluchtelingen. Dit vredesvoorstel, dat recentelijk nog herhaald werd, werd echter totaal genegeerd door Israël, hoewel de Joden voor de 1967-oorlog alleen maar hadden kunnen dromen van een dergelijke algemene Arabische erkenning !
Waarom verzwijgt Mevr Doornaert die belangrijke feiten en beweert ze dat Israël geen partners heeft voor vrede en dat de meeste Arabieren gewoon weigeren Israël te erkennen ? Dit is niet juist.
3.Mevr Doornaert beweert dat de kritiek op Israël gevoerd wordt door gauchisten en islamisten. Ik wil er echter op wijzen dat reeds jaren de Financial Times erg scherpe kritiek levert op het beleid van Israël (en de veel te grote meegaandheid daartegenover van de VS en de EU). Voor zover bekend behoort deze gezaghebbende Engelse zakenkrant noch tot de gauchisten,noch tot de islamisten !
Besluit : Het artikel geeft een erg eenzijdige en feitelijk foutieve versie van de problematiek, wat een kwaliteitskrant als DS onwaardig is.
Johan Claeys
zaterdag, juni 02, 2007
Haatpropaganda brengt geen vrede
Reactie op : [De Standaard: Haatpropaganda brengt geen vrede]
Onder de titel "Haatpropaganda brengt geen vrede" gaat uw redacteur Mia Doornaert ongestoord verder met haar eigen propaganda campagne voor het westerse kolonisatieproject in het Midden Oosten (DS, 1 juni 2007).
Terecht stelt ze dat de bezetting van Gaza door Egypte en de annexatie van de Westelijke Jordaanoever door Jordanië een gevolg waren van de oorlog van 1948. Wat ze wijselijk verzwijgt is dat deze oorlog het gevolg was van een agressief kolonisatieproject (het zionistische project) waarbij westerse mogendheden met op kop de bankiersfamilie Rothschild en de groep Rhodes-Milner (Rio Tinto Zinc/De Beers/Anglo-American), een joods nationalisme gebruikten om een betrouwbare waakhond te installeren in het olierijke Midden Oosten onder de vorm van de staat "Israël".
Reeds in 1863 had de bankier Nathan Mayer Rothschild 4 miljoen pond sterling geleend aan koningin Victoria om de aandelen van de Egyptische onderkoning Ismaïl Pacha in de Suez Canal Company over te kopen en zo volledige controle te krijgen over het kanaal nog voor het afgewerkt was.
Het was evenmin toeval dat Arthur James Balfour, wiens hele carrière ten dienste stond van het verdedigen van de belangen van de groep Rhodes-Milner, in 1917 zijn fameuze belofte deed voor de oprichting van "een joods nationaal tehuis" in Palestina. Meteen won hij ook de sympathie van de Rothschild familie voor de projecten van zijn eigen groep Rhodes-Milner.
Het tijdperk van het kolonialisme is officieel voorbij maar blijkbaar niet in het Midden Oosten. De Arabieren leggen zich daar niet bij neer en moeten dat volgens geen enkele bepaling in het volkenrecht doen.
Johan Bosman
Melle
Onder de titel "Haatpropaganda brengt geen vrede" gaat uw redacteur Mia Doornaert ongestoord verder met haar eigen propaganda campagne voor het westerse kolonisatieproject in het Midden Oosten (DS, 1 juni 2007).
Terecht stelt ze dat de bezetting van Gaza door Egypte en de annexatie van de Westelijke Jordaanoever door Jordanië een gevolg waren van de oorlog van 1948. Wat ze wijselijk verzwijgt is dat deze oorlog het gevolg was van een agressief kolonisatieproject (het zionistische project) waarbij westerse mogendheden met op kop de bankiersfamilie Rothschild en de groep Rhodes-Milner (Rio Tinto Zinc/De Beers/Anglo-American), een joods nationalisme gebruikten om een betrouwbare waakhond te installeren in het olierijke Midden Oosten onder de vorm van de staat "Israël".
Reeds in 1863 had de bankier Nathan Mayer Rothschild 4 miljoen pond sterling geleend aan koningin Victoria om de aandelen van de Egyptische onderkoning Ismaïl Pacha in de Suez Canal Company over te kopen en zo volledige controle te krijgen over het kanaal nog voor het afgewerkt was.
Het was evenmin toeval dat Arthur James Balfour, wiens hele carrière ten dienste stond van het verdedigen van de belangen van de groep Rhodes-Milner, in 1917 zijn fameuze belofte deed voor de oprichting van "een joods nationaal tehuis" in Palestina. Meteen won hij ook de sympathie van de Rothschild familie voor de projecten van zijn eigen groep Rhodes-Milner.
Het tijdperk van het kolonialisme is officieel voorbij maar blijkbaar niet in het Midden Oosten. De Arabieren leggen zich daar niet bij neer en moeten dat volgens geen enkele bepaling in het volkenrecht doen.
Johan Bosman
Melle
donderdag, mei 31, 2007
Het Israëlische Huis van Horror
Reactie op [GVA“Fatah-parlementslid gearresteerd”]
Misschien was het ook wel interessant om te vermelden dat naast parlementslid Tirawi ook nog zeven andere Palestijnen werden aangehouden in het vluchtelingenkamp Balata en in Nablus. Met 18 aanhoudingen dinsdagmorgen op de bezette Westelijke Jordaanoever wil Israël een volledige vernietiging van de Palestijnse Autoriteit en de democratie onderuit halen.
Het Israëlisch kabinet heeft intussen nieuwe voorstellen geuit op de kabinetsraad die indruisen tegen de internationale rechtsregels. De Israëlische krant Ha’aretz berichtte over dit huis van horror van de staat Israël.
De ministers Meir Sheetrit en Rafi Eitan stelden een eigen versie van Qassam-raketten voor. Deze amateuristische projectielen vernielen meestal slechts enkele dakpannen in deze achterstandsstad waar Marokkaanse, Ethiopische en Russische migranten onderdak vinden.
Minister van Industrie, Handel en Werk, Eli Yishai van de Shas-partij kon zich daarachter scharen. Onder voorwaarde dat de Israëlische versie van de Qassams dat wel de dichtstbevolkte buurten in de Gazastrook zouden raken.
Shas minister zonder portefeuille en voormalig onderminister van Financiën, Yitzhak Cohen schreeuwde dat zijn collega’s “softies” waren en stelde voor om de beperkte schade door Qassam-raketten te rechtvaardigen met een volledig afsnijden van de bezette Gazastrook van water, elektriciteit en brandstof en hen te laten weten dat het “wel erg lang zou duren eer de basisbronnen opnieuw beschikbaar zouden zijn” voor de 1,3 miljoen Gazanen. Shin Bet dienstdoende veiligheidsdirecteur Yuval Diskin verklaarde dat Cohen’s idee de moeite waard was om te onderzoeken.
Dit is dan de staat die wordt verondersteld het geweten te zijn van de wereld na de nazi-holocaust. Welke andere regering kan zo openlijk discussiëren over zulke ideeën en in volledige stilte van de “internationale gemeenschap”?
Israël sloot deze week nog een akkoord af met het Duitse ministerie van Onderwijs en Onderzoek voor samenwerking in onderzoek naar watertechnologie. Maar Palestijnen wil men gaan droogleggen!
Wat las ik niet in Uw artikel, maar had U ook mogen vermelden:
Bij een Israëlische undercover-operatie werden dinsdag twee leden van de Al-Aqsa Brigades terecht gesteld. De ene moord was in Ramallah, de andere in Jenin, beide op de bezette Westelijke Jordaanoever.
Een automatisch schietsysteem vuurt op eigen kracht op alle Palestijnen die te dicht nabij de grens tussen Gaza en Israël komen zonder tussenkomst van Israëlische soldaten, aldus Yedioth Ahronoth.
De voorbije week (22-28 mei) waren er volgens het Palestijns Informatie Centrum door Israël 1.634 gewelddaden tegen Palestijnen, werden 18 Palestijnen gedood en vielen er 80 gewonden. 27.241 gewelddaden van Israëli’s tegenover Palestijnen noteerde het centrum al in 2007.
90 keren werd er deze week door Israëlische soldaten op Palestijnen of hun bezit geschoten.
Bij 40 arrestatiecampagnes werden 126 Palestijnen meegenomen.
Bij 76 uitgaansverboden werd 223 keer huisvredebreuk gepleegd.
109 mobiele checkpoints verhinderden Palestijnen en goederen 347 keer zich te verplaatsen en drie keer werd landbouwgrond vernield.
Mario Bergen
LEUVEN
Misschien was het ook wel interessant om te vermelden dat naast parlementslid Tirawi ook nog zeven andere Palestijnen werden aangehouden in het vluchtelingenkamp Balata en in Nablus. Met 18 aanhoudingen dinsdagmorgen op de bezette Westelijke Jordaanoever wil Israël een volledige vernietiging van de Palestijnse Autoriteit en de democratie onderuit halen.
Het Israëlisch kabinet heeft intussen nieuwe voorstellen geuit op de kabinetsraad die indruisen tegen de internationale rechtsregels. De Israëlische krant Ha’aretz berichtte over dit huis van horror van de staat Israël.
De ministers Meir Sheetrit en Rafi Eitan stelden een eigen versie van Qassam-raketten voor. Deze amateuristische projectielen vernielen meestal slechts enkele dakpannen in deze achterstandsstad waar Marokkaanse, Ethiopische en Russische migranten onderdak vinden.
Minister van Industrie, Handel en Werk, Eli Yishai van de Shas-partij kon zich daarachter scharen. Onder voorwaarde dat de Israëlische versie van de Qassams dat wel de dichtstbevolkte buurten in de Gazastrook zouden raken.
Shas minister zonder portefeuille en voormalig onderminister van Financiën, Yitzhak Cohen schreeuwde dat zijn collega’s “softies” waren en stelde voor om de beperkte schade door Qassam-raketten te rechtvaardigen met een volledig afsnijden van de bezette Gazastrook van water, elektriciteit en brandstof en hen te laten weten dat het “wel erg lang zou duren eer de basisbronnen opnieuw beschikbaar zouden zijn” voor de 1,3 miljoen Gazanen. Shin Bet dienstdoende veiligheidsdirecteur Yuval Diskin verklaarde dat Cohen’s idee de moeite waard was om te onderzoeken.
Dit is dan de staat die wordt verondersteld het geweten te zijn van de wereld na de nazi-holocaust. Welke andere regering kan zo openlijk discussiëren over zulke ideeën en in volledige stilte van de “internationale gemeenschap”?
Israël sloot deze week nog een akkoord af met het Duitse ministerie van Onderwijs en Onderzoek voor samenwerking in onderzoek naar watertechnologie. Maar Palestijnen wil men gaan droogleggen!
Wat las ik niet in Uw artikel, maar had U ook mogen vermelden:
Bij een Israëlische undercover-operatie werden dinsdag twee leden van de Al-Aqsa Brigades terecht gesteld. De ene moord was in Ramallah, de andere in Jenin, beide op de bezette Westelijke Jordaanoever.
Een automatisch schietsysteem vuurt op eigen kracht op alle Palestijnen die te dicht nabij de grens tussen Gaza en Israël komen zonder tussenkomst van Israëlische soldaten, aldus Yedioth Ahronoth.
De voorbije week (22-28 mei) waren er volgens het Palestijns Informatie Centrum door Israël 1.634 gewelddaden tegen Palestijnen, werden 18 Palestijnen gedood en vielen er 80 gewonden. 27.241 gewelddaden van Israëli’s tegenover Palestijnen noteerde het centrum al in 2007.
90 keren werd er deze week door Israëlische soldaten op Palestijnen of hun bezit geschoten.
Bij 40 arrestatiecampagnes werden 126 Palestijnen meegenomen.
Bij 76 uitgaansverboden werd 223 keer huisvredebreuk gepleegd.
109 mobiele checkpoints verhinderden Palestijnen en goederen 347 keer zich te verplaatsen en drie keer werd landbouwgrond vernield.
Mario Bergen
LEUVEN
woensdag, mei 23, 2007
Open de ogen voor Israëlisch geschut
[Reactie op: Het Laatste Nieuws]
Voortdurend lezen we in onze media over Palestijnse raketaanvallen op Israëlisch grondgebied. Maar er is doodse stilte als het gaat over de projectielen die dagelijks door Israël worden afgeschoten op de Gazastrook.
Volgens VN-organisatie OCHA waren er in 2006 234 incidenten met Israëlische kolonisten. 64 Palestijnen, 28 Israëli’s en 11 internationale waarnemers waren daarbij het slachtoffer.
In 2006 werden 1.786 projectielen vanuit bezet gebied in de Gazastrook op Israël afgeschoten of 149 projectielen per maand. Israël vuurde 14.111 raketten af op de Gazastrook of 1.175 raketten per maand in 2006. Hierbij moet men nog 573 luchtaanvallen (48 per maand) tellen voor dezelfde periode.
Voor elke amateuristische Qassam rakket die de Palestijnen afvuurden op Israël vuurde de bezetter 8 hyper-moderne raketten af op de Gazastrook in 2006.
Het is goed dat dit ook eens wordt vermeld nu Israël van plan is om de hele leiding van Hamas aan te vallen zowel in de bezette gebieden als elders zoals de verbannen Hamas-leider Khaled Mechaal in Syrië. Dit is onaanvaardbaar.
In 1999 werkten nog 25.758 inwoners van de Gazastook in de nederzettingen of Israël. Momenteel is dit herleid tot nul en is er een werkloosheids- en armoedegraad van 40 %. Een op vier geneesmiddelen is niet meer voorhanden in de Gazastrook en 68 % van de kinderen tussen 9 en 12 maanden heeft bloedarmoede. Op de bezette Westelijke Jordaanoever gaat het om 51 % van de kinderen die te weinig rode bloedcellen heeft. Bij kinderen kan bloedarmoede aanleiding geven tot vertraging van de groei en van de mentale ontwikkeling.
Tien broeikassen en 150 olijfbomen werden vernield op de bezette Westelijke Jordaanoever in maart alleen. 91 Palestijnen waren hiervan het slachtoffer.
De Israëlische bezetting heeft een inmense invloed op het hele economische leven in de bezette gebieden. De armoede is duidelijk te voelen: minder klanten in hotels en restaurants, taxichauffeurs zien Palestijnen te voet naar het werk gaan (als ze dit hebben), studenten beperken verplaatsingen naar de universiteit, zakgeld verdwijnt, seizoensgebonden goederen worden niet meer verkocht want levering aan winkels is onzeker, elektriciteitsgebruik wordt beperkt, medische ingrepen worden uitgesteld en Jarafah netten worden gebruikt om ook kleine vissen boven te halen, wat nadelig is voor de vispopulatie en -vangst op lange termijn.
Mario Bergen
LEUVEN
Voortdurend lezen we in onze media over Palestijnse raketaanvallen op Israëlisch grondgebied. Maar er is doodse stilte als het gaat over de projectielen die dagelijks door Israël worden afgeschoten op de Gazastrook.
Volgens VN-organisatie OCHA waren er in 2006 234 incidenten met Israëlische kolonisten. 64 Palestijnen, 28 Israëli’s en 11 internationale waarnemers waren daarbij het slachtoffer.
In 2006 werden 1.786 projectielen vanuit bezet gebied in de Gazastrook op Israël afgeschoten of 149 projectielen per maand. Israël vuurde 14.111 raketten af op de Gazastrook of 1.175 raketten per maand in 2006. Hierbij moet men nog 573 luchtaanvallen (48 per maand) tellen voor dezelfde periode.
Voor elke amateuristische Qassam rakket die de Palestijnen afvuurden op Israël vuurde de bezetter 8 hyper-moderne raketten af op de Gazastrook in 2006.
Het is goed dat dit ook eens wordt vermeld nu Israël van plan is om de hele leiding van Hamas aan te vallen zowel in de bezette gebieden als elders zoals de verbannen Hamas-leider Khaled Mechaal in Syrië. Dit is onaanvaardbaar.
In 1999 werkten nog 25.758 inwoners van de Gazastook in de nederzettingen of Israël. Momenteel is dit herleid tot nul en is er een werkloosheids- en armoedegraad van 40 %. Een op vier geneesmiddelen is niet meer voorhanden in de Gazastrook en 68 % van de kinderen tussen 9 en 12 maanden heeft bloedarmoede. Op de bezette Westelijke Jordaanoever gaat het om 51 % van de kinderen die te weinig rode bloedcellen heeft. Bij kinderen kan bloedarmoede aanleiding geven tot vertraging van de groei en van de mentale ontwikkeling.
Tien broeikassen en 150 olijfbomen werden vernield op de bezette Westelijke Jordaanoever in maart alleen. 91 Palestijnen waren hiervan het slachtoffer.
De Israëlische bezetting heeft een inmense invloed op het hele economische leven in de bezette gebieden. De armoede is duidelijk te voelen: minder klanten in hotels en restaurants, taxichauffeurs zien Palestijnen te voet naar het werk gaan (als ze dit hebben), studenten beperken verplaatsingen naar de universiteit, zakgeld verdwijnt, seizoensgebonden goederen worden niet meer verkocht want levering aan winkels is onzeker, elektriciteitsgebruik wordt beperkt, medische ingrepen worden uitgesteld en Jarafah netten worden gebruikt om ook kleine vissen boven te halen, wat nadelig is voor de vispopulatie en -vangst op lange termijn.
Mario Bergen
LEUVEN
Israël: mooie woorden, maar geen vrede
[Reactie op Nieuwsblad : Jordaanse koning naar Ramallah...]
Al sinds het in 1994 afgesloten vredesakkoord met Israël is het Hasjemitisch Koninkrijk drukdoende voor de vorming van een Palestijnse staat. De Jordaanse bereidheid is er. Koning Abdullah II en koningin Raina wensen een Midden-Oosten met een gematigde islam en een moderne maatschappij waarbij men sociale achterstanden wegwerkt door micro-kredieten e.a. Een levensvatbare Palestijnse staat zou veel van deze problemen oplossen.
Alhoewel veiligheidsdiensten van de V.S., Jordanië en Israël in vier- en vijfsterrenhotels in Amman regelmatig vergaderen, blijft de toestand in het bezette Palestina ongewijzigd. Het gaat zelfs van slecht naar erger. Jordanië weigert diverse Hamas-verkozenen om het land te bezoeken. De Israëlische minister van Buitenlandse Zaken, Tzipi Livni, spreekt over “de belangrijke bijdrage van de Arabische Liga en Jordanië en Egypte in het bijzonder voor een vredesregeling tussen Israël en de Palestijnen”. Livni ontmoet haar collega-ministers in Cairo en die komen straks op de koffie in Tel Aviv. Livni kwebbelt over een “historische ontmoeting” en zegt dat het Arabische vredesplan de basis kan zijn voor directe onderhandelingen, maar op terrein gaat de kolonisering dus wel gewoon verder.
Israël gaat 20.000 nieuwe huizen bouwen in Arabisch Oost-Jeruzalem. Drie onafhankelijke joodse buurten komen op Palestijns grondgebied dat Israël buitmaakte door oorlogshonger in 1967. Internationaal wordt deze annexatie niet erkent. In Oost-Jeruzalem, waar tot 1967 weinig Joden woonden, overtreffen de 200.000 Joodse kolonisten intussen ruim de Palestijnse bevolking. In de Westbank leven ook 200.000 Joodse kolonisten tussen 2 miljoen Palestijnen, maar ze controleren wel zowat de helft van het grondgebied en gebruiken de helft van het water.
Een Palestijnse vrouw verloor op 10 mei 2007 haar baby toen ze in kruisvuur terecht kwam. Bij een treffen tussen Israëlische bezettingssoldaten en Palestijnse vrijheidstrijders drong een kogel de woonkamer binnen en werd ze via de rug in de buikstreek geraakt. Het duurde dertig minuten voor een ziekenwagen werd toegelaten door de Israëlische soldaten. Het Rafidia ziekenhuis in Nablus kon alleen nog vaststellen dat de schedel van de baby was verbrijzeld door een Israëlische kogel. Maha Katouni was zeven maand zwanger.
Mario Bergen
LEUVEN
Jordaanse koning naar Ramallah voor overleg met Abbas
HET NIEUWSBLAD - AMMAN - De Jordaanse koning Abdullah II is van plan zondag een bezoek te brengen aan Ramallah op de Westelijke Jordaanoever, waar hij een onderhoud zal hebben met de Palestijnse president Mahmoud Abbas. Dat heeft de Jordaanse regering vrijdag bekendgemaakt. Het bezoek vindt plaats in het kader van de inspanningen van Abdullah om het vredesproces door direct contact met de betrokken partijen vooruit te helpen. Het weerspiegelt ook zijn steun voor de totstandkoming van een Palestijnse staat, aldus de regeringswoordvoerder. Het is pas het tweede bezoek van Abdullah aan Ramallah.
Bron: Het Nieuwsblad.
Al sinds het in 1994 afgesloten vredesakkoord met Israël is het Hasjemitisch Koninkrijk drukdoende voor de vorming van een Palestijnse staat. De Jordaanse bereidheid is er. Koning Abdullah II en koningin Raina wensen een Midden-Oosten met een gematigde islam en een moderne maatschappij waarbij men sociale achterstanden wegwerkt door micro-kredieten e.a. Een levensvatbare Palestijnse staat zou veel van deze problemen oplossen.
Alhoewel veiligheidsdiensten van de V.S., Jordanië en Israël in vier- en vijfsterrenhotels in Amman regelmatig vergaderen, blijft de toestand in het bezette Palestina ongewijzigd. Het gaat zelfs van slecht naar erger. Jordanië weigert diverse Hamas-verkozenen om het land te bezoeken. De Israëlische minister van Buitenlandse Zaken, Tzipi Livni, spreekt over “de belangrijke bijdrage van de Arabische Liga en Jordanië en Egypte in het bijzonder voor een vredesregeling tussen Israël en de Palestijnen”. Livni ontmoet haar collega-ministers in Cairo en die komen straks op de koffie in Tel Aviv. Livni kwebbelt over een “historische ontmoeting” en zegt dat het Arabische vredesplan de basis kan zijn voor directe onderhandelingen, maar op terrein gaat de kolonisering dus wel gewoon verder.
Israël gaat 20.000 nieuwe huizen bouwen in Arabisch Oost-Jeruzalem. Drie onafhankelijke joodse buurten komen op Palestijns grondgebied dat Israël buitmaakte door oorlogshonger in 1967. Internationaal wordt deze annexatie niet erkent. In Oost-Jeruzalem, waar tot 1967 weinig Joden woonden, overtreffen de 200.000 Joodse kolonisten intussen ruim de Palestijnse bevolking. In de Westbank leven ook 200.000 Joodse kolonisten tussen 2 miljoen Palestijnen, maar ze controleren wel zowat de helft van het grondgebied en gebruiken de helft van het water.
Een Palestijnse vrouw verloor op 10 mei 2007 haar baby toen ze in kruisvuur terecht kwam. Bij een treffen tussen Israëlische bezettingssoldaten en Palestijnse vrijheidstrijders drong een kogel de woonkamer binnen en werd ze via de rug in de buikstreek geraakt. Het duurde dertig minuten voor een ziekenwagen werd toegelaten door de Israëlische soldaten. Het Rafidia ziekenhuis in Nablus kon alleen nog vaststellen dat de schedel van de baby was verbrijzeld door een Israëlische kogel. Maha Katouni was zeven maand zwanger.
Mario Bergen
LEUVEN
Jordaanse koning naar Ramallah voor overleg met Abbas
HET NIEUWSBLAD - AMMAN - De Jordaanse koning Abdullah II is van plan zondag een bezoek te brengen aan Ramallah op de Westelijke Jordaanoever, waar hij een onderhoud zal hebben met de Palestijnse president Mahmoud Abbas. Dat heeft de Jordaanse regering vrijdag bekendgemaakt. Het bezoek vindt plaats in het kader van de inspanningen van Abdullah om het vredesproces door direct contact met de betrokken partijen vooruit te helpen. Het weerspiegelt ook zijn steun voor de totstandkoming van een Palestijnse staat, aldus de regeringswoordvoerder. Het is pas het tweede bezoek van Abdullah aan Ramallah.
Bron: Het Nieuwsblad.
dinsdag, mei 22, 2007
Burgeroorlog in scène gezet
[Reactie op: De Morgen van 19 mei 2007 “Palestijnen op de rand van burgeroorlog”.
De gevechten in de Gazastrook tussen Hamas en Fatah werden lang geleden uitgedokterd onder toezicht van de V.S. en uitgevoerd door het Israëlische staat. Het draait allemaal om het feit dat de bezettingsmacht Israël het bijzonderste streven van de Palestijnen – een levensvatbare staat - wil doen vergeten en hen onderling wil laten vechten.
De Gardisten van de Presidentiële Garde van Abbas vernielden en plunderden eerder al de Islamitische Universiteit in Gaza met miljoenen dollars schade.
Op 10 april 2007 gaf de regering Bush via het parlement toestemming om 60 miljoen dollar over te maken aan President Mahmoud Abbas. Eerst was sprake van 86 miljoen dollar. Van dit bedrag gaat 43,4 miljoen om Abbas’ presidentiële troepen “ter hervormen en te versterken” volgens regeringsdocumenten. Dit bedrag houdt in:
· 14,5 miljoen dollar voor basis- en gevorderde training
· 23 miljoen dollar aan materiaal
· 2,9 miljoen dollar voor verbetering van faciliteiten
· 3 miljoen dollar voor capaciteitsbouw en technische bijstand
Israël en de V.S. dokteren al geruime tijd een scenario uit voor een burgeroorlog in de bezette Palestijnse gebieden. Dit gebeurde ondermeer door wapenleveringen aan Force-17, de gardisten van Fatah.
· 15 juni 2006: Israël levert 950 M16-geweren en munitie aan Force-17 (eerste levering)
· 6.000 gardisten worden opgeleid door de V.S., Egypte, Jordanië en Turkije
· Amerika geeft 2 miljoen dollar Dayton-middelen voor nieuwe opleidingscentra in Jericho en Gaza.
· De EU en een aantal Arabische landen geven alsook 2 miljoen dollar voor opleiding. De EU levert behalve militaire waarnemers ook röntgenapparatuur, metaaldetectoren en ander materiaal en 90 EU-waarnemers om de grenspost in Rafah te openen en te sluiten zoals de Israëli’s dicteren.
· Groot-Brittannië, Spanje en de EU geven communicatie-apparatuur, voertuigen en logistieke middelen.
· Al-Tadakhwal is een snelle interventie-eenheid die President Abbas moet beschermen
· Begin december 2006: 250 aanvalsgeweren en munitiepatronen levert Washington aan Abbas. 2
· 3 december 2006: Israël escorteert vier vrachtwagens met 2.000 Kalashnikovs, 20.000 patroonhouders en 2 miljoen in Palestina via de grenspost Kerem Shalom
· Diverse bijkomende wapenleveringen via Jordanië en Egypte voor Force-17
· Een snelle reactie-eenheid van 1.000 soldaten, de Badr Brigade, wordt achter de hand gehouden in Jordanië om Abbas te hulp te snellen. Abbas vroeg al om toelating om deze speciale PLO-eenheid in te zetten, maar uiteindelijk beslist Israël wanneer dit kan.
Terwijl de marionettenregering in Bagdad voor 1,1 miljard euro nieuw wapentuig aanschaft, waaronder Amerikaanse geweren en helicopters, krijgt de marionnetenkliek van Abbas al maanden wapens via Jordanië en Egypte, niet toevallig de twee landen die vredesverdragen tekenden met Israël en wiens veiligheidsdiensten nauw samenwerken met de Shin Beit en Mossad. De Shin Beit luistert trouwens voortdurend telefoongesprekken van Palestijns-Arabische parlementsleden af.
Mario Bergen
LEUVEN
De gevechten in de Gazastrook tussen Hamas en Fatah werden lang geleden uitgedokterd onder toezicht van de V.S. en uitgevoerd door het Israëlische staat. Het draait allemaal om het feit dat de bezettingsmacht Israël het bijzonderste streven van de Palestijnen – een levensvatbare staat - wil doen vergeten en hen onderling wil laten vechten.
De Gardisten van de Presidentiële Garde van Abbas vernielden en plunderden eerder al de Islamitische Universiteit in Gaza met miljoenen dollars schade.
Op 10 april 2007 gaf de regering Bush via het parlement toestemming om 60 miljoen dollar over te maken aan President Mahmoud Abbas. Eerst was sprake van 86 miljoen dollar. Van dit bedrag gaat 43,4 miljoen om Abbas’ presidentiële troepen “ter hervormen en te versterken” volgens regeringsdocumenten. Dit bedrag houdt in:
· 14,5 miljoen dollar voor basis- en gevorderde training
· 23 miljoen dollar aan materiaal
· 2,9 miljoen dollar voor verbetering van faciliteiten
· 3 miljoen dollar voor capaciteitsbouw en technische bijstand
Israël en de V.S. dokteren al geruime tijd een scenario uit voor een burgeroorlog in de bezette Palestijnse gebieden. Dit gebeurde ondermeer door wapenleveringen aan Force-17, de gardisten van Fatah.
· 15 juni 2006: Israël levert 950 M16-geweren en munitie aan Force-17 (eerste levering)
· 6.000 gardisten worden opgeleid door de V.S., Egypte, Jordanië en Turkije
· Amerika geeft 2 miljoen dollar Dayton-middelen voor nieuwe opleidingscentra in Jericho en Gaza.
· De EU en een aantal Arabische landen geven alsook 2 miljoen dollar voor opleiding. De EU levert behalve militaire waarnemers ook röntgenapparatuur, metaaldetectoren en ander materiaal en 90 EU-waarnemers om de grenspost in Rafah te openen en te sluiten zoals de Israëli’s dicteren.
· Groot-Brittannië, Spanje en de EU geven communicatie-apparatuur, voertuigen en logistieke middelen.
· Al-Tadakhwal is een snelle interventie-eenheid die President Abbas moet beschermen
· Begin december 2006: 250 aanvalsgeweren en munitiepatronen levert Washington aan Abbas. 2
· 3 december 2006: Israël escorteert vier vrachtwagens met 2.000 Kalashnikovs, 20.000 patroonhouders en 2 miljoen in Palestina via de grenspost Kerem Shalom
· Diverse bijkomende wapenleveringen via Jordanië en Egypte voor Force-17
· Een snelle reactie-eenheid van 1.000 soldaten, de Badr Brigade, wordt achter de hand gehouden in Jordanië om Abbas te hulp te snellen. Abbas vroeg al om toelating om deze speciale PLO-eenheid in te zetten, maar uiteindelijk beslist Israël wanneer dit kan.
Terwijl de marionettenregering in Bagdad voor 1,1 miljard euro nieuw wapentuig aanschaft, waaronder Amerikaanse geweren en helicopters, krijgt de marionnetenkliek van Abbas al maanden wapens via Jordanië en Egypte, niet toevallig de twee landen die vredesverdragen tekenden met Israël en wiens veiligheidsdiensten nauw samenwerken met de Shin Beit en Mossad. De Shin Beit luistert trouwens voortdurend telefoongesprekken van Palestijns-Arabische parlementsleden af.
Mario Bergen
LEUVEN
'Palestijnen staan alweer op de rand van een burgeroorlog'
[Reactie op :De Morgen, 19 mei 2007]
In het artikel wordt de belangrijke rol van Israël en de VS niet belicht.
Het is al lang geen geheim meer dat Israël en de VS vroeger daadwerkelijk Hamas steunden en nu Fatah, telkens op het ogenblik dat men ze tegen elkaar kon opzetten.
Een onverdachte bron 'washingtonpost.com', 18 mei,dus daags voor het artikel, schrijft: "Fatah troops enter Gaza with Israeli assent"
Maria Telleria, woordvoerster van de EU-missie aan de Rafah grenspost met Egypte, zegt dat ze 'geïnformeerd' werden dat troepen van Fatah uit Egypte de grens zouden oversteken. Israël en de Palestijnse regering hadden de zaak onderling geregeld en de EU-missie mocht alleen maar toezien.
Wat betekent die EU-missie trouwens? Israël bepaalt toch wanneer de grens open mag en wie er passeert.
De troepen werden getraind in Egypte, in een programma onder toezicht van de VS Lt. Gen Keith W. Dayton.
De Bush administratie heeft onlangs nog een bedrag van 40 miljoen dollar goedgekeurd voor training van de 4000 manschappen van de Palestijnse predisentiële wacht.
Verder : " Deze ontplooiing illustreert hoe Israël en de VS zich steeds meer nestelen in de instabiele Palestijnse politieke situatie".
Komt daarbij nog dat de baas van de presidentiële wacht , Mohammed Dahlan, een nauwe samenwerker was met verschillende VS administraties.
Palestijnen schieten op elkaar. Olmert, Bush en Abbas zorgen voor materiaal.
Johan Van Hulle
Zomergem
In het artikel wordt de belangrijke rol van Israël en de VS niet belicht.
Het is al lang geen geheim meer dat Israël en de VS vroeger daadwerkelijk Hamas steunden en nu Fatah, telkens op het ogenblik dat men ze tegen elkaar kon opzetten.
Een onverdachte bron 'washingtonpost.com', 18 mei,dus daags voor het artikel, schrijft: "Fatah troops enter Gaza with Israeli assent"
Maria Telleria, woordvoerster van de EU-missie aan de Rafah grenspost met Egypte, zegt dat ze 'geïnformeerd' werden dat troepen van Fatah uit Egypte de grens zouden oversteken. Israël en de Palestijnse regering hadden de zaak onderling geregeld en de EU-missie mocht alleen maar toezien.
Wat betekent die EU-missie trouwens? Israël bepaalt toch wanneer de grens open mag en wie er passeert.
De troepen werden getraind in Egypte, in een programma onder toezicht van de VS Lt. Gen Keith W. Dayton.
De Bush administratie heeft onlangs nog een bedrag van 40 miljoen dollar goedgekeurd voor training van de 4000 manschappen van de Palestijnse predisentiële wacht.
Verder : " Deze ontplooiing illustreert hoe Israël en de VS zich steeds meer nestelen in de instabiele Palestijnse politieke situatie".
Komt daarbij nog dat de baas van de presidentiële wacht , Mohammed Dahlan, een nauwe samenwerker was met verschillende VS administraties.
Palestijnen schieten op elkaar. Olmert, Bush en Abbas zorgen voor materiaal.
Johan Van Hulle
Zomergem
zondag, mei 20, 2007
Israëli vermoordt Palestijnse taxichauffeur
[Reactie op : De Morgen]
De Morgen van 16 mei hecht heel wat aandacht aan een tragisch fait divers: een Israeli vermoordt een Palestijnse taxichauffeur in Tel Aviv “omdat hij een Arabier wilde doden”. De politie spreekt van racistische motieven. Er bestaat inderdaad heel wat racisme in Israël tegenover de Palestijnen. De Israëlische soldaten die de Palestijnse gebieden bezetten, getuigen niet van hoge waardering als ze voor een TV-camera over de Palestijnen spreken. Om de bezetting van het land van een ander volk te kunnen handhaven wordt handig op dit onderliggend racisme ingespeeld. Verklaart dit niet dat er zo weinig verzet bestaat bij de joodse bevolking in Israël tegen de aanvallen van het Israëlische leger waarbij heel wat meer slachtoffers vallen bij de aangevallen bevolking dan bij de Israëlische aanvallers. Zie de Israëlische militaire invallen in Gaza en Libanon. Tegen het recente afvuren van raketten vanuit Gaza waarbij geen dodelijke slachtoffers vielen, heeft het Israëlische leger enkele aanvallen uitgevoerd waarbij de ene dag 6 doden vielen en de andere dag 5 doden. Is het dan niet normaal dat sommige Israëlische soldaten weigeren hun militaire dienst te doen in de bezette Palestijnse gebieden. Helaas worden ze door de Israëlische bevolking als verraders beschouwd. De burgemeester van Jeruzalem vraagt aan de Israëlische Staat om de familie van de vermoorde Palestijnse taxichauffeur te helpen als “slachtoffer van terrorisme”. Dit is een positief en hoopgevend gebaar. Maar in het verleden werden dergelijke aanvragen van schadeloosstelling geweigerd omdat de Israëlische Staat ervan uitgaat dat een jood geen terroristische daden kan plegen.
Werner De Bus
Brussel
De Morgen van 16 mei hecht heel wat aandacht aan een tragisch fait divers: een Israeli vermoordt een Palestijnse taxichauffeur in Tel Aviv “omdat hij een Arabier wilde doden”. De politie spreekt van racistische motieven. Er bestaat inderdaad heel wat racisme in Israël tegenover de Palestijnen. De Israëlische soldaten die de Palestijnse gebieden bezetten, getuigen niet van hoge waardering als ze voor een TV-camera over de Palestijnen spreken. Om de bezetting van het land van een ander volk te kunnen handhaven wordt handig op dit onderliggend racisme ingespeeld. Verklaart dit niet dat er zo weinig verzet bestaat bij de joodse bevolking in Israël tegen de aanvallen van het Israëlische leger waarbij heel wat meer slachtoffers vallen bij de aangevallen bevolking dan bij de Israëlische aanvallers. Zie de Israëlische militaire invallen in Gaza en Libanon. Tegen het recente afvuren van raketten vanuit Gaza waarbij geen dodelijke slachtoffers vielen, heeft het Israëlische leger enkele aanvallen uitgevoerd waarbij de ene dag 6 doden vielen en de andere dag 5 doden. Is het dan niet normaal dat sommige Israëlische soldaten weigeren hun militaire dienst te doen in de bezette Palestijnse gebieden. Helaas worden ze door de Israëlische bevolking als verraders beschouwd. De burgemeester van Jeruzalem vraagt aan de Israëlische Staat om de familie van de vermoorde Palestijnse taxichauffeur te helpen als “slachtoffer van terrorisme”. Dit is een positief en hoopgevend gebaar. Maar in het verleden werden dergelijke aanvragen van schadeloosstelling geweigerd omdat de Israëlische Staat ervan uitgaat dat een jood geen terroristische daden kan plegen.
Werner De Bus
Brussel
woensdag, mei 16, 2007
De Palestijnse chaos waar Israël naar streefde
[Reactie op: Het Nieuwsblad]
Na de mislukte zomeroorlog in Libanon liep politiek en militair Israël een grote blamage op. Yasser Arafat – die amper 22 % van het historische Palestina vroeg - voldeed niet bij Israël. Evenmin de democratisch verkozen Hamasregering en deze van nationale eenheid waar onafhankelijken, Fatah en Hamas deel van uitmaken.
Wat Israël wou werd toen duidelijk: chaos. De lijst van aanslagen in Libanon is lang en vaak blijf het gissen naar daders. De Mossad heeft echter een uitstekend netwerk in Libanon. Het Libanese leger rolde in juni 2006 een terreurnetwerk van de Israëlische geheime dienst Mossad op. Twee broers Majzoub van de Islamitische Jihad werden door de Mossad gedood met een autobom op 26 mei 2006. Het terreurnetwerk gaf ook betrokkenheid toe in andere operaties: de dood door bommen van Hezbollah-activisten Ali Hassan Dib in 1999 en Ali Saleh in 2003 en in 2002 de dood van Jihad Jibril, zoon van Ahmed Jibril, de oprichter en leider van het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina.
Het lijkt wel of duistere krachten in Libanon om beurten de diverse geloofsstrekkingen willen treffen: na de twee sji’ieten van Hezbollah wordt de christelijke minister van Industrie Pierre Gemayel gedood bij een aanslag. Even later ontploffen twee bussen in de christelijke stad Bikfaya (3 doden en 22 gewonden). In januari breken drie dagen rellen uit tussen voor- en tegenstanders van de pro-westerse regering van Siniora: er vallen drie doden en 150 gewonden. Eind april werden nog twee aanhangers van de Progressieve Socialistische Partij van druzenleider Walid Jumblatt ontvoerd en dood teruggevonden. Na de dubbele moord op twee Palestijnen van Fatah door Jund al-Sham, raakte twee leden van deze militante beweging gisteren gewond door onbekende gewapende mannen. (Dit gebeurde in het vluchtelingenkamp Ein al-Hilweh, het grootste Palestijnse vluchtelingenkamp in Libanon met 70.000 vluchtelingen.)
De toestand van chaos, verdeel en heers die men creëerde in Libanon past Israël nu ook toe in de bezette Palestijnse gebieden.
Op 20 juni 2006 vuurt Israël minstens één raket op een auto rijdend tussen Jabalya en Gaza Stad. De buitenrechterlijke executie mislukt. De raket doodt wel drie kinderen en maakt vijftien gewonden.
13 juni 2006: Israëlische straaljagers vuren kruisraketten af. Negen onschuldige Palestijnen worden gedood als de buitenrechterlijke terechtstelling op een bestelwagen mislukt.
9 juni 2006: Op het strand van Beit Lahiya worden acht burgers gedood en vallen er 32 gewonden.
Op enkele dagen vallen er dus in de bezette gebieden 20 doden en 47 gewonden. Vorige week kondigde Premier Olmert aan dat deze buitenrechterlijke terechtstellingen opnieuw worden toegepast.
Vandaag (16/05/07) voerde Israël opnieuw luchtaanvallen uit. Vier Palestijnen werden gedood bij een aanval op een Hamas-positie nabij de Egyptische grens. In het noorden van Gaza viel één dode en waren er vier gewonden. Enkele dagen geleden kreeg een 12-jarige leerling in het vluchtelingenkamp van Jenin nog een kogel in het gezicht toen ze grammatica thuis aan het studeren was. De dodelijke kogel kwam van een Israëlische sluipschutter.
Een 26-jarige Israëliër, Julian Soufir, wordt in staat van beschuldiging gesteld. Hij verklaarde aan de politie dat hij "een Arabier wou vermoorden". Maandagochtend vermoorde hij taxichauffeur Taysir Karaki, 35, van Beit Haninah ten noorden van Jerusalem. De moord had plaats op een afgelegen plek in Tel Aviv. De keel van het slachtoffer werd overgesneden enkele uren voor het lichaam werd gevonden. Yasser Karaki was vader van vier kinderen tussen zes en twaalf jaar, die hij nog eerst naar school had gebracht.
Het is duidelijk dat Israël zich niet afzijdig houdt maar het geweld stimuleert in de Palestijnse gebieden. ‘Push the botton’ zong Teapacks op het Songfestival. Israël drukte inderdaad de knop voor geweld en chaos in Palestina en Libanon in.
Mario Bergen
LEUVEN
Na de mislukte zomeroorlog in Libanon liep politiek en militair Israël een grote blamage op. Yasser Arafat – die amper 22 % van het historische Palestina vroeg - voldeed niet bij Israël. Evenmin de democratisch verkozen Hamasregering en deze van nationale eenheid waar onafhankelijken, Fatah en Hamas deel van uitmaken.
Wat Israël wou werd toen duidelijk: chaos. De lijst van aanslagen in Libanon is lang en vaak blijf het gissen naar daders. De Mossad heeft echter een uitstekend netwerk in Libanon. Het Libanese leger rolde in juni 2006 een terreurnetwerk van de Israëlische geheime dienst Mossad op. Twee broers Majzoub van de Islamitische Jihad werden door de Mossad gedood met een autobom op 26 mei 2006. Het terreurnetwerk gaf ook betrokkenheid toe in andere operaties: de dood door bommen van Hezbollah-activisten Ali Hassan Dib in 1999 en Ali Saleh in 2003 en in 2002 de dood van Jihad Jibril, zoon van Ahmed Jibril, de oprichter en leider van het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina.
Het lijkt wel of duistere krachten in Libanon om beurten de diverse geloofsstrekkingen willen treffen: na de twee sji’ieten van Hezbollah wordt de christelijke minister van Industrie Pierre Gemayel gedood bij een aanslag. Even later ontploffen twee bussen in de christelijke stad Bikfaya (3 doden en 22 gewonden). In januari breken drie dagen rellen uit tussen voor- en tegenstanders van de pro-westerse regering van Siniora: er vallen drie doden en 150 gewonden. Eind april werden nog twee aanhangers van de Progressieve Socialistische Partij van druzenleider Walid Jumblatt ontvoerd en dood teruggevonden. Na de dubbele moord op twee Palestijnen van Fatah door Jund al-Sham, raakte twee leden van deze militante beweging gisteren gewond door onbekende gewapende mannen. (Dit gebeurde in het vluchtelingenkamp Ein al-Hilweh, het grootste Palestijnse vluchtelingenkamp in Libanon met 70.000 vluchtelingen.)
De toestand van chaos, verdeel en heers die men creëerde in Libanon past Israël nu ook toe in de bezette Palestijnse gebieden.
Op 20 juni 2006 vuurt Israël minstens één raket op een auto rijdend tussen Jabalya en Gaza Stad. De buitenrechterlijke executie mislukt. De raket doodt wel drie kinderen en maakt vijftien gewonden.
13 juni 2006: Israëlische straaljagers vuren kruisraketten af. Negen onschuldige Palestijnen worden gedood als de buitenrechterlijke terechtstelling op een bestelwagen mislukt.
9 juni 2006: Op het strand van Beit Lahiya worden acht burgers gedood en vallen er 32 gewonden.
Op enkele dagen vallen er dus in de bezette gebieden 20 doden en 47 gewonden. Vorige week kondigde Premier Olmert aan dat deze buitenrechterlijke terechtstellingen opnieuw worden toegepast.
Vandaag (16/05/07) voerde Israël opnieuw luchtaanvallen uit. Vier Palestijnen werden gedood bij een aanval op een Hamas-positie nabij de Egyptische grens. In het noorden van Gaza viel één dode en waren er vier gewonden. Enkele dagen geleden kreeg een 12-jarige leerling in het vluchtelingenkamp van Jenin nog een kogel in het gezicht toen ze grammatica thuis aan het studeren was. De dodelijke kogel kwam van een Israëlische sluipschutter.
Een 26-jarige Israëliër, Julian Soufir, wordt in staat van beschuldiging gesteld. Hij verklaarde aan de politie dat hij "een Arabier wou vermoorden". Maandagochtend vermoorde hij taxichauffeur Taysir Karaki, 35, van Beit Haninah ten noorden van Jerusalem. De moord had plaats op een afgelegen plek in Tel Aviv. De keel van het slachtoffer werd overgesneden enkele uren voor het lichaam werd gevonden. Yasser Karaki was vader van vier kinderen tussen zes en twaalf jaar, die hij nog eerst naar school had gebracht.
Het is duidelijk dat Israël zich niet afzijdig houdt maar het geweld stimuleert in de Palestijnse gebieden. ‘Push the botton’ zong Teapacks op het Songfestival. Israël drukte inderdaad de knop voor geweld en chaos in Palestina en Libanon in.
Mario Bergen
LEUVEN
dinsdag, mei 15, 2007
Israël zaait terreur in bezet gebied
[Reactie op Het Laatste Nieuws]
Op 9 mei 2007 vernielde Israël een kippenkwekerij in het dorp al-Walaja, nabij Bethlehem. Het dorp Walaja werd geannexeerd bij Jeruzalem. De aanwezige Palestijnen en huizen worden als “illegaal” beschouwd.
Israël weigert het recht op terugkeer te erkennen van Palestijnen die bij de Naqba – precies 59 jaar geleden - werden verdreven.
Het Palestijns Centraal Bureau der Statistieken telde 9,6 miljoen Palestijnen wereldwijd, waarvan:
7,2 miljoen vluchtelingen (BADIL, 2005)
4,4 miljoen UNRWA-geregistreerde Palestijnse vluchtelingen en afstammelingen van de etnische zuivering van 1948 (UNWRA, 2006)
1,7 miljoen UNRWA niet-geregistreerden (BADIL, 2005)
834.000 Palestijnse vluchtelingen en afstammelingen van de etnische zuivering van 1967 (BADIL, 2005)
355.000 interne Palestijnse vluchtelingen en afstammelingen in Israël (BADIL, 2005)
57.000 interne vluchtelingen in de bezette Palestijnse Westbank als gevolg van vernielingen, intrekken van verblijfsvergunningen, oprichten van de Apartheidsmuur, enz. (BADIL, 2005)
6.000 Palestijnen werden verwijderd uit de bezette gebieden tussen 1967 en begin 1990.
100.000 Palestijnen verloren hun verblijfsvergunning die door Israël werden ingetrokken (BADIL, 2005).
Het Israëlisch leger is maandag (14/05/07) aan een grootschalige oefening begonnen met het scenario van een veralgemeende oorlog in het achterhoofd. De oefening, die vier dagen duurt, wordt bijgewoond door premier Ehud Olmert en minister van Defensie Amir Peretz.
Twintig gewapende kolonisten uit Kharsena, een onwettige nederzetting op gestolen Palestijnse grond nabij de stad Hebron vielen Palestijnse boeren aan met geweerkolven en knuppels. Twee vrouwen moesten voor verzorging naar het ziekenhuis. In dezelfde regio werd evenens op 15 mei een huis bekogeld met stenen. Nadien werd de woning geplunderd.
Het Israëlische leger viel de stad Nablus en de vluchtelingenkampen Al Ein en Balata, op de bezette Westelijke Jordaanoever, binnen. Op grote schaal werden huiszoekingen gedaan, een militaire checkpoint werd ingesteld.
Ook het vluchtelingenkamp van Jenin werd binnengevallen door het Israëlische leger op 15 mei 2007. Eén kind raakte gewond. Een nabijgelegen dorp werd eveneens binnengevallen. Een 21-jarige Palestijn op weg naar de universiteit werd meegenomen door het Israëlische leger.
Het Israëlisch leger maakt het wonen voor Palestijnen op de bezette stad Hebron onmogelijk. 75 % van de winkels moest de deuren sluiten na een haatcampagne. In het centrum staat ruim duizend Palestijnse woningen leeg na verregaande maatregelen die bewegingsvrijheid en middelen van bestaan aantasten. Ook gebruikt zowel het Israëlische leger als vijfhonderd kolonisten extreem geweld tegen Palestijnen in Hebron.
De Israëlische Interne Zaken en Milieucommissie verklaarde zich tijdens een bijeenkomst op 16 januari 2007 akkoord met 2015 Negev plan om 160.000 Boedoeinen Palestijnen te verhuizen naar de stad Rahat en zes permanente townships.
Het zou goed zijn over deze zaken ook meer te vernemen in uw krant.
Mario Bergen
LEUVEN
Op 9 mei 2007 vernielde Israël een kippenkwekerij in het dorp al-Walaja, nabij Bethlehem. Het dorp Walaja werd geannexeerd bij Jeruzalem. De aanwezige Palestijnen en huizen worden als “illegaal” beschouwd.
Israël weigert het recht op terugkeer te erkennen van Palestijnen die bij de Naqba – precies 59 jaar geleden - werden verdreven.
Het Palestijns Centraal Bureau der Statistieken telde 9,6 miljoen Palestijnen wereldwijd, waarvan:
7,2 miljoen vluchtelingen (BADIL, 2005)
4,4 miljoen UNRWA-geregistreerde Palestijnse vluchtelingen en afstammelingen van de etnische zuivering van 1948 (UNWRA, 2006)
1,7 miljoen UNRWA niet-geregistreerden (BADIL, 2005)
834.000 Palestijnse vluchtelingen en afstammelingen van de etnische zuivering van 1967 (BADIL, 2005)
355.000 interne Palestijnse vluchtelingen en afstammelingen in Israël (BADIL, 2005)
57.000 interne vluchtelingen in de bezette Palestijnse Westbank als gevolg van vernielingen, intrekken van verblijfsvergunningen, oprichten van de Apartheidsmuur, enz. (BADIL, 2005)
6.000 Palestijnen werden verwijderd uit de bezette gebieden tussen 1967 en begin 1990.
100.000 Palestijnen verloren hun verblijfsvergunning die door Israël werden ingetrokken (BADIL, 2005).
Het Israëlisch leger is maandag (14/05/07) aan een grootschalige oefening begonnen met het scenario van een veralgemeende oorlog in het achterhoofd. De oefening, die vier dagen duurt, wordt bijgewoond door premier Ehud Olmert en minister van Defensie Amir Peretz.
Twintig gewapende kolonisten uit Kharsena, een onwettige nederzetting op gestolen Palestijnse grond nabij de stad Hebron vielen Palestijnse boeren aan met geweerkolven en knuppels. Twee vrouwen moesten voor verzorging naar het ziekenhuis. In dezelfde regio werd evenens op 15 mei een huis bekogeld met stenen. Nadien werd de woning geplunderd.
Het Israëlische leger viel de stad Nablus en de vluchtelingenkampen Al Ein en Balata, op de bezette Westelijke Jordaanoever, binnen. Op grote schaal werden huiszoekingen gedaan, een militaire checkpoint werd ingesteld.
Ook het vluchtelingenkamp van Jenin werd binnengevallen door het Israëlische leger op 15 mei 2007. Eén kind raakte gewond. Een nabijgelegen dorp werd eveneens binnengevallen. Een 21-jarige Palestijn op weg naar de universiteit werd meegenomen door het Israëlische leger.
Het Israëlisch leger maakt het wonen voor Palestijnen op de bezette stad Hebron onmogelijk. 75 % van de winkels moest de deuren sluiten na een haatcampagne. In het centrum staat ruim duizend Palestijnse woningen leeg na verregaande maatregelen die bewegingsvrijheid en middelen van bestaan aantasten. Ook gebruikt zowel het Israëlische leger als vijfhonderd kolonisten extreem geweld tegen Palestijnen in Hebron.
De Israëlische Interne Zaken en Milieucommissie verklaarde zich tijdens een bijeenkomst op 16 januari 2007 akkoord met 2015 Negev plan om 160.000 Boedoeinen Palestijnen te verhuizen naar de stad Rahat en zes permanente townships.
Het zou goed zijn over deze zaken ook meer te vernemen in uw krant.
Mario Bergen
LEUVEN
maandag, mei 07, 2007
Olmert feliciteert Sarkozy
[Reactie op "Olmert feliciteert Sarkozy" op nos.nl - 7 mei 2007]
Proficiat met het artikel van uw correspondent Sander van Hoorn over de duidelijke favoriet van Israël die de Franse presidentsverkiezingen heeft gewonnen. Hopelijk lezen we van hem nog veel artikels uit het Midden-Oosten.
Mario Bergen, Leuven
Proficiat met het artikel van uw correspondent Sander van Hoorn over de duidelijke favoriet van Israël die de Franse presidentsverkiezingen heeft gewonnen. Hopelijk lezen we van hem nog veel artikels uit het Midden-Oosten.
Mario Bergen, Leuven
zondag, mei 06, 2007
Misplaatst optimisme over Tzipi Livni
[Reactie aan De Morgen]
Ik ben verwonderd om in De Morgen lovende woorden te lezen over Tzipi Livni, de vrouwelijke minister van Buitenlandse Zaken van Israël. U schrijft dat haar vader hoofd was van een "ondergrondse groepering". Dat is een lieve benaming voor een organisatie die door vele landen als terreurgroep aangeduid werd. Inderdaad, Irgun pleegde tegen Britten en Palestijnen verschillende aanslagen, zoals de bomaanslag op het Koning Davidhotel in Jeruzalem in 1946 met 91 doden, en het bloedbad in Deir Yassin in 1948 met 120 doden. Irgun was overduidelijk een terroristische organisatie, en Tzipi Livni is de dochter van een terrorist.
U schrijft bovendien dat Livni "gematigd" is in haar relatie tot de Palestijnen. Dat is een lieve benaming voor iemand die vindt dat de joden recht hebben op "Groot-Israël," dat is dus 100% van Palestina. Ze wil wel "wat land opgeven," zeg dat ze slechts 95% van Palestina wilt. Wat dus een aanfluiting is van de VN resolutie uit 1947 waarbij de joden 54% van het grondgebied van Palestina kregen, en een aanfluiting van de VN resoluties uit 1967,68,69,70 waarbij Israël aangemaand werd om de bezette gebieden te ontruimen. Het is voor alle buitenstaanders klaar als pompwater dat er slechts vrede kan komen als het Israëlisch leger zich terugtrekt achter de "groene lijn", de bestandslijn van vóór 1967. Het is duidelijk dat Livni daar absoluut niet toe bereid is, en daarmee is dan ook gezegd dat er met Livni absoluut geen kans is voor vrede in het Midden-Oosten. Ik deel dan ook geenszins het optimisme dat uit uw artikel blijkt.
Pol Van den plas, Gent
Ik ben verwonderd om in De Morgen lovende woorden te lezen over Tzipi Livni, de vrouwelijke minister van Buitenlandse Zaken van Israël. U schrijft dat haar vader hoofd was van een "ondergrondse groepering". Dat is een lieve benaming voor een organisatie die door vele landen als terreurgroep aangeduid werd. Inderdaad, Irgun pleegde tegen Britten en Palestijnen verschillende aanslagen, zoals de bomaanslag op het Koning Davidhotel in Jeruzalem in 1946 met 91 doden, en het bloedbad in Deir Yassin in 1948 met 120 doden. Irgun was overduidelijk een terroristische organisatie, en Tzipi Livni is de dochter van een terrorist.
U schrijft bovendien dat Livni "gematigd" is in haar relatie tot de Palestijnen. Dat is een lieve benaming voor iemand die vindt dat de joden recht hebben op "Groot-Israël," dat is dus 100% van Palestina. Ze wil wel "wat land opgeven," zeg dat ze slechts 95% van Palestina wilt. Wat dus een aanfluiting is van de VN resolutie uit 1947 waarbij de joden 54% van het grondgebied van Palestina kregen, en een aanfluiting van de VN resoluties uit 1967,68,69,70 waarbij Israël aangemaand werd om de bezette gebieden te ontruimen. Het is voor alle buitenstaanders klaar als pompwater dat er slechts vrede kan komen als het Israëlisch leger zich terugtrekt achter de "groene lijn", de bestandslijn van vóór 1967. Het is duidelijk dat Livni daar absoluut niet toe bereid is, en daarmee is dan ook gezegd dat er met Livni absoluut geen kans is voor vrede in het Midden-Oosten. Ik deel dan ook geenszins het optimisme dat uit uw artikel blijkt.
Pol Van den plas, Gent
Aankondiging Gasstation Canvas
[ reactie op Canvas-aankondiging documentairereeks 'gasstation', een aflevering over het leven in een pompstation in Palestina ]
In uw aankondiging voor het programma ‘gasstation’ van vanavond zegt u iets bizars, iets onmogelijk eigenlijk, een contradictie in terminis. U spreekt over een gasstation tussen een Palestijns dorpje en een Israëlische nederzetting. Israëlische kolonies (die volgens het internationaal recht illegaal zijn) bevinden zich op Palestijns bezet gebied. Het Palestijns dorp ligt –mag ik veronderstellen- in Palestina/Palestijns Bezet Gebied. Toch zegt de aankondiger op het einde ‘Gasstation –Israël’ en niet (correct) ‘Gasstation – Palestijns Bezet Gebied’. Als u, ondanks bovenstaande informatie, blijft zeggen dat het pompstation in Israël ligt, dan zegt u eigenlijk dat de illegale inbeslagname van Palestijns land door Israël voor u ok is. Dat is politiek! En hoewel u in de aankondiging suggereert dat in het gasstation niet aan politiek wordt gedaan, het leven in Israël en zeker in de Palestijnse Bezette Gebieden IS politiek (oorlog – bezetting). Zelfs deze schijnbaar simpele uitspraak heeft zeer verregaande consequenties: een normalisering van een illegaal beleid dat uiteindelijk de rechten van de zwaksten (zoals beschreven in het VN-charter, VN-resoluties en algemene internationale rechtsregels) volledig onderuit haalt. Ik ben er zeker van dat dit niet uw bedoeling was!
Tiene HolvoetPoliticologe, Brussel
In uw aankondiging voor het programma ‘gasstation’ van vanavond zegt u iets bizars, iets onmogelijk eigenlijk, een contradictie in terminis. U spreekt over een gasstation tussen een Palestijns dorpje en een Israëlische nederzetting. Israëlische kolonies (die volgens het internationaal recht illegaal zijn) bevinden zich op Palestijns bezet gebied. Het Palestijns dorp ligt –mag ik veronderstellen- in Palestina/Palestijns Bezet Gebied. Toch zegt de aankondiger op het einde ‘Gasstation –Israël’ en niet (correct) ‘Gasstation – Palestijns Bezet Gebied’. Als u, ondanks bovenstaande informatie, blijft zeggen dat het pompstation in Israël ligt, dan zegt u eigenlijk dat de illegale inbeslagname van Palestijns land door Israël voor u ok is. Dat is politiek! En hoewel u in de aankondiging suggereert dat in het gasstation niet aan politiek wordt gedaan, het leven in Israël en zeker in de Palestijnse Bezette Gebieden IS politiek (oorlog – bezetting). Zelfs deze schijnbaar simpele uitspraak heeft zeer verregaande consequenties: een normalisering van een illegaal beleid dat uiteindelijk de rechten van de zwaksten (zoals beschreven in het VN-charter, VN-resoluties en algemene internationale rechtsregels) volledig onderuit haalt. Ik ben er zeker van dat dit niet uw bedoeling was!
Tiene HolvoetPoliticologe, Brussel
zaterdag, mei 05, 2007
Palestijnse ministers toegang België en Nederland ontzegd
[Reactie aan Nu.nl op "Palestijnse ministers toegang België en Nederland ontzegd"]
Met weerzin las ik het artikel op Nu.nl dat een delegatie van de Palestijnse eenheidsregering niet welkom is in Nederland en België. Eerder was al bekend dat de Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken, Maxime Verhagen, de Palestijnse Eerste minister toegang tot het grondgebied Nederland verbood. Nu blijkt eveneens dat de Palestijnse minister voor Jeugd en Sport, Basem Naim, en diverse andere Palestijnen niet langer welkom zijn in Nederland. Voor hen is het grondgebied en luchtruim van Nederland verboden gebied. Het Palestijns Platform voor Mensenrechten en Solidariteit nodigde deze Palestijnen uit voor een studiedag in Rotterdam op 5 mei 2007.
De Nederlandse Immigratie- en Naturalisatiedienst, resorterende onder het Ministerie van Justitie, spande samen met de Belgische vreemdelingendienst. Met als gevolg dat de Palestijnse delegatie die in België toekwam - en alzo naar Nederland wou - eveneens op het eerste vliegtuig richting Midden-Oosten werd gezet. Het gaat hier zelfs niet meer om een afgewogen standpunt in te nemen tussen de bezettingsstaat Israël en democratisch verkozen parlements- en regeringsleden, maar om een beleid vanuit de Belgische en Nederlandse regering dat duidelijk de Israëlische kaart trekt. De claim dat Hamas Israël niet erkent, wordt klakkeloos overgenomen door het Kwartet van EU, VS, VN en Rusland. Een staat als Israël heeft echter ook verplichtingen, maar daarover zwijgt men in alle talen.
Nederland mag dan al vandaag de bevrijding van de Duitse bezetter, 62 jaar geleden, vieren, maar het zal nog lang duren voor men op de Dam een vrij Palestina kan vieren met deze politiek. Het thema van vandaag is vrijheid, grondrechten en veiligheid. Maar de verplichting voor Israël om de bevolking in bezet gebied volgens mensenrechten en humanitair recht te behandelen staat niet in de beleidsvisie van Tel Aviv. In Israël is er nog steeds algemeen aanvaarde discriminatie op basis van ras, religie en nationale afkomt. Alle burgers kunnen niet gelijkwaardig deelnemen aan het politiek en maatschappelijk leven. Het recht van bestaan is geen kunstmatig iets, maar moet geordend verlopen binnen afgebakende grenzen. Het feit dat Israël sinds de oprichting nog steeds geen grenzen wil erkennen wordt eveneens genegeerd door het Kwartet. Hamas moet Israël erkennen, maar Hamas is een politieke beweging en geen staat, dus heeft dergelijke erkenning voor Israël totaal geen juridische impact. Anderzijds moet Israël het recht op terugkeer voor Palestijnse vluchtelingen aanvaarden, evenals het feit dat de Gazastrook, de Westelijke Jordaanoever, Oost-Jeruzalem en de Golan bezette gebieden zijn.
Vandaag is het precies tien jaar geleden dat 30.000 bomen werden gerooid voor de bouw van nieuwe nederzettingen rondom de oude stad van Jeruzalem op de Djebel Abu'l-Gneim. Ook enkele christelijke heiligdommen en pelgrimplaatsen werden toen niet ontzien. Deze ring van nederzettingen van Groot-Jeruzalem snijdt sindsdien de bezette Westelijke Jordaanoever in twee en zorgt voor het isolement van de Palestijnen in Oost-Jeruzalem. Tussen 1994-2001 liet burgemeester Olmert van Jeruzalem 150 "illegale huizen" verwoesten in bezet Jeruzalem tegenover 134 huizen van 1984 tot zijn aantreden. 3.000 identiteitskaarten werden ingetrokken van 1994 tot juli 1999 tegenover 3.001 pasjes tussen 1967-1994. Misdaad na misdaad, zo richt de Israëlische staat zich op, niet op basis van democratie of mensenrechten.
Mario Bergen, Leuven
Met weerzin las ik het artikel op Nu.nl dat een delegatie van de Palestijnse eenheidsregering niet welkom is in Nederland en België. Eerder was al bekend dat de Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken, Maxime Verhagen, de Palestijnse Eerste minister toegang tot het grondgebied Nederland verbood. Nu blijkt eveneens dat de Palestijnse minister voor Jeugd en Sport, Basem Naim, en diverse andere Palestijnen niet langer welkom zijn in Nederland. Voor hen is het grondgebied en luchtruim van Nederland verboden gebied. Het Palestijns Platform voor Mensenrechten en Solidariteit nodigde deze Palestijnen uit voor een studiedag in Rotterdam op 5 mei 2007.
De Nederlandse Immigratie- en Naturalisatiedienst, resorterende onder het Ministerie van Justitie, spande samen met de Belgische vreemdelingendienst. Met als gevolg dat de Palestijnse delegatie die in België toekwam - en alzo naar Nederland wou - eveneens op het eerste vliegtuig richting Midden-Oosten werd gezet. Het gaat hier zelfs niet meer om een afgewogen standpunt in te nemen tussen de bezettingsstaat Israël en democratisch verkozen parlements- en regeringsleden, maar om een beleid vanuit de Belgische en Nederlandse regering dat duidelijk de Israëlische kaart trekt. De claim dat Hamas Israël niet erkent, wordt klakkeloos overgenomen door het Kwartet van EU, VS, VN en Rusland. Een staat als Israël heeft echter ook verplichtingen, maar daarover zwijgt men in alle talen.
Nederland mag dan al vandaag de bevrijding van de Duitse bezetter, 62 jaar geleden, vieren, maar het zal nog lang duren voor men op de Dam een vrij Palestina kan vieren met deze politiek. Het thema van vandaag is vrijheid, grondrechten en veiligheid. Maar de verplichting voor Israël om de bevolking in bezet gebied volgens mensenrechten en humanitair recht te behandelen staat niet in de beleidsvisie van Tel Aviv. In Israël is er nog steeds algemeen aanvaarde discriminatie op basis van ras, religie en nationale afkomt. Alle burgers kunnen niet gelijkwaardig deelnemen aan het politiek en maatschappelijk leven. Het recht van bestaan is geen kunstmatig iets, maar moet geordend verlopen binnen afgebakende grenzen. Het feit dat Israël sinds de oprichting nog steeds geen grenzen wil erkennen wordt eveneens genegeerd door het Kwartet. Hamas moet Israël erkennen, maar Hamas is een politieke beweging en geen staat, dus heeft dergelijke erkenning voor Israël totaal geen juridische impact. Anderzijds moet Israël het recht op terugkeer voor Palestijnse vluchtelingen aanvaarden, evenals het feit dat de Gazastrook, de Westelijke Jordaanoever, Oost-Jeruzalem en de Golan bezette gebieden zijn.
Vandaag is het precies tien jaar geleden dat 30.000 bomen werden gerooid voor de bouw van nieuwe nederzettingen rondom de oude stad van Jeruzalem op de Djebel Abu'l-Gneim. Ook enkele christelijke heiligdommen en pelgrimplaatsen werden toen niet ontzien. Deze ring van nederzettingen van Groot-Jeruzalem snijdt sindsdien de bezette Westelijke Jordaanoever in twee en zorgt voor het isolement van de Palestijnen in Oost-Jeruzalem. Tussen 1994-2001 liet burgemeester Olmert van Jeruzalem 150 "illegale huizen" verwoesten in bezet Jeruzalem tegenover 134 huizen van 1984 tot zijn aantreden. 3.000 identiteitskaarten werden ingetrokken van 1994 tot juli 1999 tegenover 3.001 pasjes tussen 1967-1994. Misdaad na misdaad, zo richt de Israëlische staat zich op, niet op basis van democratie of mensenrechten.
Mario Bergen, Leuven
maandag, april 30, 2007
Palestijnen krijgen afvalwater kolonisten
[Lezersbrief aan Gazet van Antwerpen]
De overlast van onwettige nederzettingen in Palestina spreidt zich ver uit in Palestijns gebied. Zo stroomt het afvalwater van de nederzetting van Burkan in Kufr Ad Diek, Bruquain en Surtah en bereikt het soms Balout. Dit soort afvalwater is het gevaarlijkst aangezien het uit industrieel afvalwater, zoals zware metalen en anderen bestaat. Het afvalwater van de nederzetting Enamel stroomt aan de inzamelingspost van afvalwater in de vallei van Qana (Wadi Qana) in Salfeet. Sinds de jaren '70 pompt de firma Mekorot er water op voor de kolonies en legt zo natuurlijke bronnen droog voor Palestijnen. Dit gebeurt op meerdere plaatsen waar kolonisten zich gaan vestigen en dat tegen alle internationale rechtsregels in.
Het afvalwater afkomstig van een aluminiumfabriek en de chemische industrie wordt dan gepompt aan de voet van de dichtbijgelegen berg voor landbouwdoeleinden en de rest van het afvalwater stroomt in de vallei. Daar ontstaat een grijze smurrie die het natuurpark ontsiert. Een inefficiënte ontziltingsinstallatie voor afvalwater staat in Ariel. Het afvalwater stroomt in de Al Matwi Vallei ten westen van Salfeet, waar het zich met het stromende water van de Al Matwi Vallei mengt, dat dan voor landbouw wordt gebruikt.Afvalwater van de kolonie Shar'arei Tikva stroomt naar de landbouwgronden van Beit Amin in Kalqilia en veroorzaakt daar landbouwschade. De riolering van Alfe Menashe vloeit door een gesloten pijp naar het pompstation van afvalwater binnen de grenzen van 1948. De ondoelmatigheid van de pomp heeft geleid tot overstroming van de riolering en het afvalwater in de dorpen Habla en Kalqilia.
Het afvalwater van Efrat stroomt naar de landbouwgronden in Bethlehem. Het afvalwater stroomt van de nederzetting van Neve Daniel en beschadigt landbouwgronden in Bethlehem en in Grkhader dorp. Eveneens worden grondwatervoerende lagen (aquifers) beschadigt.
Mario Bergen, Leuven
De overlast van onwettige nederzettingen in Palestina spreidt zich ver uit in Palestijns gebied. Zo stroomt het afvalwater van de nederzetting van Burkan in Kufr Ad Diek, Bruquain en Surtah en bereikt het soms Balout. Dit soort afvalwater is het gevaarlijkst aangezien het uit industrieel afvalwater, zoals zware metalen en anderen bestaat. Het afvalwater van de nederzetting Enamel stroomt aan de inzamelingspost van afvalwater in de vallei van Qana (Wadi Qana) in Salfeet. Sinds de jaren '70 pompt de firma Mekorot er water op voor de kolonies en legt zo natuurlijke bronnen droog voor Palestijnen. Dit gebeurt op meerdere plaatsen waar kolonisten zich gaan vestigen en dat tegen alle internationale rechtsregels in.
Het afvalwater afkomstig van een aluminiumfabriek en de chemische industrie wordt dan gepompt aan de voet van de dichtbijgelegen berg voor landbouwdoeleinden en de rest van het afvalwater stroomt in de vallei. Daar ontstaat een grijze smurrie die het natuurpark ontsiert. Een inefficiënte ontziltingsinstallatie voor afvalwater staat in Ariel. Het afvalwater stroomt in de Al Matwi Vallei ten westen van Salfeet, waar het zich met het stromende water van de Al Matwi Vallei mengt, dat dan voor landbouw wordt gebruikt.Afvalwater van de kolonie Shar'arei Tikva stroomt naar de landbouwgronden van Beit Amin in Kalqilia en veroorzaakt daar landbouwschade. De riolering van Alfe Menashe vloeit door een gesloten pijp naar het pompstation van afvalwater binnen de grenzen van 1948. De ondoelmatigheid van de pomp heeft geleid tot overstroming van de riolering en het afvalwater in de dorpen Habla en Kalqilia.
Het afvalwater van Efrat stroomt naar de landbouwgronden in Bethlehem. Het afvalwater stroomt van de nederzetting van Neve Daniel en beschadigt landbouwgronden in Bethlehem en in Grkhader dorp. Eveneens worden grondwatervoerende lagen (aquifers) beschadigt.
Mario Bergen, Leuven
In strijd met het ideaal - een genadeloos zelfonderzoek
[Reactie aan op de VPRO uitzending van maandag 30 april 2007 20:55]
Met deze wil ik de VPRO proficiat wensen met het uitzenden van de documentaire "In strijd met het ideaal" van David Benchetrit. Dit is een genadeloos zelfonderzoek van de Israëlische samenleving aan de hand van getuigenissen van gewetensbezwaarde soldaten en burgers. Hebben soldaten en burgers het recht te weten waarom en in wiens naam ze opgeroepen worden voor de strijd, om te doden en gedood te worden? Achttien jaar oorlog in Libanon en twee intifada's (1987, 2000) verscheurden de Israëlische samenleving. Soldaten en officieren die weigerden deel te nemen aan Israëlische operaties in de bezette gebieden besloten het ware gezicht van de oorlog, de consequenties en implicaties, te onthullen. Zij stellen prangende vragen over de betekenis van de persoonlijke verantwoordelijkheid van elk individu, de ethische grenzen en het geweten.
Herhaling op woensdag 2 mei 2007 14:25 op Nederland 2
Met deze wil ik de VPRO proficiat wensen met het uitzenden van de documentaire "In strijd met het ideaal" van David Benchetrit. Dit is een genadeloos zelfonderzoek van de Israëlische samenleving aan de hand van getuigenissen van gewetensbezwaarde soldaten en burgers. Hebben soldaten en burgers het recht te weten waarom en in wiens naam ze opgeroepen worden voor de strijd, om te doden en gedood te worden? Achttien jaar oorlog in Libanon en twee intifada's (1987, 2000) verscheurden de Israëlische samenleving. Soldaten en officieren die weigerden deel te nemen aan Israëlische operaties in de bezette gebieden besloten het ware gezicht van de oorlog, de consequenties en implicaties, te onthullen. Zij stellen prangende vragen over de betekenis van de persoonlijke verantwoordelijkheid van elk individu, de ethische grenzen en het geweten.
Herhaling op woensdag 2 mei 2007 14:25 op Nederland 2
zondag, april 29, 2007
Belgische regering financiert Palestijns schoolboek
[Reactie op Uw artikel "België helpt geesten van kinderen te vergiftigen", in Dag Allemaal van 17 april 2007.]
In uw artikel over de financiering van Palestijnse schoolboeken door de Belgische overheid laat U enkel de Israëlische stem horen door Directeur Itamar Marcus van Palestinian Media Watch en Vlaams politicus Claude Marinower aan het woord te laten. Objectieve journalistiek bedrijven zou betekenen dat U ook de Palestijnse stem aan het woord laat in uw weekblad. Dit doet U niet, nog meer zelfs, zonder enige vorm van kritische journalistiek laat u over twee pagina en kleurenfoto's de politiek van het Israëlische zionisme aan het woord via een van hun drieduizend lobbyorganisaties.
U citeert de Palestijnse schoolboeken: "Palestina's oorlog eindigde (eind jaren veertig van de 20ste eeuw) in een catastrofe zonder voorgaande, toen de zionistische bendes Palestina stalen, de mensen verjoegen uit hun steden, hun dorpen en hun huizen, en de staat Israël oprichtten." 1948 werd inderdaad een catastrofe of ramp voor het Palestijnse volk. Op de plek van Sheraton Tel-Aviv stond vroeger het 'rode huis', een mooi, Mediterraans gebouw uit de jaren twintig. Daar viel op 30 maart 1948 het besluit tot een etnische zuivering van het toenmalige Palestina, die op het terrein al gaande was. Onder voorzitterschap van de latere premier David Ben Goerion besloten elf personen om zoveel mogelijk Palestijnen te verdrijven. Daarmee was het Palestijnse vluchtelingenprobleem geboren. Voor het einde van het Britse mandaad (op 15 mei 1948) en vóór enige interventie van Arabische staten hadden joodse zionisten al gebruik gemaakt van hun militair en organisatorisch voordeel. Tiberias werd bezet op 19 april 1948, Haifa op 22 april, Jaffa op 28 april, de Arabische wijken van de Nieuwe Stad Jeruzalem op 30 april, Beisan op 8 mei, Safad op 10 mei en Acre op 14 mei. Dit in tegenstelling met de Palestijnen die geen enkel deel van de voor joden voorziene gebieden (volgens het verdelingsplan) in bezit namen.
Het is erg dat uw publicatie beroep doet op lobbyisten die nog altijd trachten leugens te verkopen over Palestina en het Palestijnse volk:
- Palestina was helemaal niet arm en dunbevolkt toen er Oost-Europese joden toekwamen. Palestina kende toen al bloeiende steden en een bloeiende handel. Zelfs in 1863, in het Ottomaanse rijk, kreeg Jeruzalem een gemeenteraad als eerste stad na de hoofdstad Constantinopel. Volgens Ottomaanse bronnen welke Prof. Schölch (Universität Erlangen) geeft, waren er in Jeruzalem-stad in 1872, 3.780 joden op een totale bevolking van 14.358 en in het district Jeruzalem in 1893, 7.105 joden op 81.059 inwoners en in 1914: 18.190 joden op een totale bevolking van 120.921.
- Israël riep Jeruzalem uit tot zijn hoofdstad na de oorlog van 1967. Dit tegen talrijke VN-resoluties in en ook zonder de erkenning van de internationale gemeenschap. De hoofdstad van Israël is nog altijd Tel Aviv. De annexatie van West-Jeruzalem door Israël is nooit door enig land erkend. Het hele moderne West-Jeruzalem werd inderdaad volledig joods, nadat tussen de 64.000 en 80.000 Palestijnen verdreven werden zoals o.a. de ganse wijken Kattamon en Baqa'a.
- In 1948 hadden de joden slechts 26 % in eigendom in West-Jeruzalem. Joden waren een kleine minderheid en vormden nergens een meerderheid. In 1947 stemde de VN in met de verdeling van Palestina tegen de wil en de belangen van het Palestijnse volk zonder aandacht te geven aan de Palestijnse eisen. Deze beweging is nog altijd bezig.
- De Palestijnse vluchtelingen mochten nooit terugkeren naar hun land, hun huis en eigendommen. Daar zorgde de "Wet op Terugkeer" voor die Israël uitvaardigde in 1950 en die ook vandaag nog verhindert dat zij ooit naar hun land kunnen terugkeren.
- In 1948 en 1949, toen het geheime plan Dalet werd uitgevoerd, werden 418 dorpen ontvolkt en vernietigd en vele Palestijnen werden uit hun land verdreven.
Indien men deze dingen afdoet als "leugens van gewelddadige jihad-strijders," dan zegt dit meer over diegene die zulke uitspraken doet, dan over de honderdduizenden Palestijnse Arabieren die werden verdreven uit het historische Palestina.
Mario Bergen, Leuven
In uw artikel over de financiering van Palestijnse schoolboeken door de Belgische overheid laat U enkel de Israëlische stem horen door Directeur Itamar Marcus van Palestinian Media Watch en Vlaams politicus Claude Marinower aan het woord te laten. Objectieve journalistiek bedrijven zou betekenen dat U ook de Palestijnse stem aan het woord laat in uw weekblad. Dit doet U niet, nog meer zelfs, zonder enige vorm van kritische journalistiek laat u over twee pagina en kleurenfoto's de politiek van het Israëlische zionisme aan het woord via een van hun drieduizend lobbyorganisaties.
U citeert de Palestijnse schoolboeken: "Palestina's oorlog eindigde (eind jaren veertig van de 20ste eeuw) in een catastrofe zonder voorgaande, toen de zionistische bendes Palestina stalen, de mensen verjoegen uit hun steden, hun dorpen en hun huizen, en de staat Israël oprichtten." 1948 werd inderdaad een catastrofe of ramp voor het Palestijnse volk. Op de plek van Sheraton Tel-Aviv stond vroeger het 'rode huis', een mooi, Mediterraans gebouw uit de jaren twintig. Daar viel op 30 maart 1948 het besluit tot een etnische zuivering van het toenmalige Palestina, die op het terrein al gaande was. Onder voorzitterschap van de latere premier David Ben Goerion besloten elf personen om zoveel mogelijk Palestijnen te verdrijven. Daarmee was het Palestijnse vluchtelingenprobleem geboren. Voor het einde van het Britse mandaad (op 15 mei 1948) en vóór enige interventie van Arabische staten hadden joodse zionisten al gebruik gemaakt van hun militair en organisatorisch voordeel. Tiberias werd bezet op 19 april 1948, Haifa op 22 april, Jaffa op 28 april, de Arabische wijken van de Nieuwe Stad Jeruzalem op 30 april, Beisan op 8 mei, Safad op 10 mei en Acre op 14 mei. Dit in tegenstelling met de Palestijnen die geen enkel deel van de voor joden voorziene gebieden (volgens het verdelingsplan) in bezit namen.
Het is erg dat uw publicatie beroep doet op lobbyisten die nog altijd trachten leugens te verkopen over Palestina en het Palestijnse volk:
- Palestina was helemaal niet arm en dunbevolkt toen er Oost-Europese joden toekwamen. Palestina kende toen al bloeiende steden en een bloeiende handel. Zelfs in 1863, in het Ottomaanse rijk, kreeg Jeruzalem een gemeenteraad als eerste stad na de hoofdstad Constantinopel. Volgens Ottomaanse bronnen welke Prof. Schölch (Universität Erlangen) geeft, waren er in Jeruzalem-stad in 1872, 3.780 joden op een totale bevolking van 14.358 en in het district Jeruzalem in 1893, 7.105 joden op 81.059 inwoners en in 1914: 18.190 joden op een totale bevolking van 120.921.
- Israël riep Jeruzalem uit tot zijn hoofdstad na de oorlog van 1967. Dit tegen talrijke VN-resoluties in en ook zonder de erkenning van de internationale gemeenschap. De hoofdstad van Israël is nog altijd Tel Aviv. De annexatie van West-Jeruzalem door Israël is nooit door enig land erkend. Het hele moderne West-Jeruzalem werd inderdaad volledig joods, nadat tussen de 64.000 en 80.000 Palestijnen verdreven werden zoals o.a. de ganse wijken Kattamon en Baqa'a.
- In 1948 hadden de joden slechts 26 % in eigendom in West-Jeruzalem. Joden waren een kleine minderheid en vormden nergens een meerderheid. In 1947 stemde de VN in met de verdeling van Palestina tegen de wil en de belangen van het Palestijnse volk zonder aandacht te geven aan de Palestijnse eisen. Deze beweging is nog altijd bezig.
- De Palestijnse vluchtelingen mochten nooit terugkeren naar hun land, hun huis en eigendommen. Daar zorgde de "Wet op Terugkeer" voor die Israël uitvaardigde in 1950 en die ook vandaag nog verhindert dat zij ooit naar hun land kunnen terugkeren.
- In 1948 en 1949, toen het geheime plan Dalet werd uitgevoerd, werden 418 dorpen ontvolkt en vernietigd en vele Palestijnen werden uit hun land verdreven.
Indien men deze dingen afdoet als "leugens van gewelddadige jihad-strijders," dan zegt dit meer over diegene die zulke uitspraken doet, dan over de honderdduizenden Palestijnse Arabieren die werden verdreven uit het historische Palestina.
Mario Bergen, Leuven
donderdag, april 26, 2007
Wie schiet bestand aan flarden?
[Reactie op "Hamas schiet bestand met Israël aan flarden" in Het Laatste Nieuws van 25 april 2007]
Beste GVV,
Hoe komt u erbij dat Hamas het bestand met Israël aan flarden aan schiet? Het is niet omdat het goed klinkt dat het juist is. In hetzelfde bericht schrijft u "De aanval van gisteren zou een vergelding zijn voor de dood van negen Palestijnen bij Israëlische acties op de Westelijke Jordaanoever." Die negen doden zijn effectief vermoord door het Israëlische leger. Onder hen een 17-jarig meisje dat in haar eigen slaapkamer werd doodgeschoten. Wat zijn deze 'acties' van het Israëlische leger anders dan een schending van het 'vredesbestand?' Of kunnen acties van het leger dan geen bestanden schenden?
De voorbije 5 maanden heeft het Israëlische leger al 64 Palestijnen gedood, ze hebben meer dan 2000 arrestaties verricht en meer dan 450 Palestijnen verwondt. Maar dat telt blijkbaar niet. Ook de vele illegale huisverwoestingen en de landconfiscaties zijn dus volgens u allemaal geen gevaarlijke inbreuken op het bestand... De Palestijnse rakketten daarentegen maakten geen enkel slachtoffer, zoals ze dat in het verleden haast nooit deden (welgeteld één Israëli in 2006).
Wanneer u schrijft dat "volgens de gewapende vleugel van Hamas" Israël al vele malen het bestand heeft geschonden dat in november inging, wat bedoelt u daar dan mee? Dat het citaat met een korrel zout moet genomen worden gezien de aard van de afzender? Waarom hanteert u niet dezelfde regel voor Israël wiens persberichten u blijkbaar netjes overschrijft?
U zou uw lezers een grote dienst bewijzen door u te beperken tot het vermelden van de feiten en tendentieuze formuleringen achterwege te laten.
Beste GVV,
Hoe komt u erbij dat Hamas het bestand met Israël aan flarden aan schiet? Het is niet omdat het goed klinkt dat het juist is. In hetzelfde bericht schrijft u "De aanval van gisteren zou een vergelding zijn voor de dood van negen Palestijnen bij Israëlische acties op de Westelijke Jordaanoever." Die negen doden zijn effectief vermoord door het Israëlische leger. Onder hen een 17-jarig meisje dat in haar eigen slaapkamer werd doodgeschoten. Wat zijn deze 'acties' van het Israëlische leger anders dan een schending van het 'vredesbestand?' Of kunnen acties van het leger dan geen bestanden schenden?
De voorbije 5 maanden heeft het Israëlische leger al 64 Palestijnen gedood, ze hebben meer dan 2000 arrestaties verricht en meer dan 450 Palestijnen verwondt. Maar dat telt blijkbaar niet. Ook de vele illegale huisverwoestingen en de landconfiscaties zijn dus volgens u allemaal geen gevaarlijke inbreuken op het bestand... De Palestijnse rakketten daarentegen maakten geen enkel slachtoffer, zoals ze dat in het verleden haast nooit deden (welgeteld één Israëli in 2006).
Wanneer u schrijft dat "volgens de gewapende vleugel van Hamas" Israël al vele malen het bestand heeft geschonden dat in november inging, wat bedoelt u daar dan mee? Dat het citaat met een korrel zout moet genomen worden gezien de aard van de afzender? Waarom hanteert u niet dezelfde regel voor Israël wiens persberichten u blijkbaar netjes overschrijft?
U zou uw lezers een grote dienst bewijzen door u te beperken tot het vermelden van de feiten en tendentieuze formuleringen achterwege te laten.
woensdag, april 25, 2007
Pijnlijke toegevingen of ergerlijke leugens?
[Lezersbrief aan Het Nieuwsblad]
De Corelio-krant Het Nieuwsblad/Het Volk pent de toespraak van Eerste minister Olmert van Israël over en schrijft over "zeer pijnlijke concessies" en "verstrekkende compromissen" waartoe Israël bereid zou zijn. Zou het niet beter geweest zijn om te melden dat diezelfde Olmert al maanden zwaar onder vuur ligt? Majoor Generaal Gadi Eizenkot, hoofd van het Noordelijk Commando, en een van de leidinggevenden tijdens de Libanon-oorlog maakte deze week duidelijk dat het nooit de intentie van de campagne was om de krijgsgevangen Israëlische soldaten te bevrijden. Het plan van het leger was een zesdaagse operatie om Hezbollah-doelen in Zuid-Libanon te bestoken. Olmert pleegde dus meineed toen hij vorige zomer in een toespraak tot de Knesset verklaarde dat de bevrijding van Eldad Regev and Ehud Goldwasser het doel van de operatie was.
Terwijl Libanon zich houdt aan Resolutie-1701, doet Israël dit duidelijk niet. Na 33 dagen van oorlog moest Israël volgens de VN-resolutie kaarten met de plaatsen waar clustermunitie werd geworpen bekend maken. Van de 1.200.0000 clusterbommen die Israël op Libanees grondgebied gooide de voorbije zomer, liggen er nog altijd 800.000 te wachten op ontmanteling volgens de Libanese minister Tarek Mitri. Sinds de wapenstilstand tot eind maart 2007 veroorzaakten die al 30 doden en 191 gewonden. Ook zette Israël fosforbommen in om branden te veroorzaken en mensen te doden in bewoond gebied aldus minister van kabinetszaken Yaakov Edri. Verschillende mensenrechtenorganisaties en het Rode Kruis willen een verbod op dergelijke bommen die ernstige brandwonden veroorzaken.
Dagelijks wordt het Libanese luchtruim geschonden door Israël. Het voorbije weekeinde nog vlogen vier Israëlische jets en twee onbemande vliegtuigen van het zuiden tot het noorden van Libanon. Twee Amerikaanse oorlogsvloten (USS Stennis en USS Eisenhower) en de enige Franse oorlogsarmada liggen intussen in de Golfregio. Enkele weken geleden moesten enkele Libanezen nog in het ziekenhuis worden opgevangen toen ze de schrik van hun leven kregen. Heliumbalonnen met Hebreeuwe reclameteksten voor een Israëlische krant doken opeens op in Zuid-Libanon en mensen werden ziek. Men kon geen gifgas terugvinden in het bloed van de getroffen Libanezen.
Mario Bergen, Leuven
De Corelio-krant Het Nieuwsblad/Het Volk pent de toespraak van Eerste minister Olmert van Israël over en schrijft over "zeer pijnlijke concessies" en "verstrekkende compromissen" waartoe Israël bereid zou zijn. Zou het niet beter geweest zijn om te melden dat diezelfde Olmert al maanden zwaar onder vuur ligt? Majoor Generaal Gadi Eizenkot, hoofd van het Noordelijk Commando, en een van de leidinggevenden tijdens de Libanon-oorlog maakte deze week duidelijk dat het nooit de intentie van de campagne was om de krijgsgevangen Israëlische soldaten te bevrijden. Het plan van het leger was een zesdaagse operatie om Hezbollah-doelen in Zuid-Libanon te bestoken. Olmert pleegde dus meineed toen hij vorige zomer in een toespraak tot de Knesset verklaarde dat de bevrijding van Eldad Regev and Ehud Goldwasser het doel van de operatie was.
Terwijl Libanon zich houdt aan Resolutie-1701, doet Israël dit duidelijk niet. Na 33 dagen van oorlog moest Israël volgens de VN-resolutie kaarten met de plaatsen waar clustermunitie werd geworpen bekend maken. Van de 1.200.0000 clusterbommen die Israël op Libanees grondgebied gooide de voorbije zomer, liggen er nog altijd 800.000 te wachten op ontmanteling volgens de Libanese minister Tarek Mitri. Sinds de wapenstilstand tot eind maart 2007 veroorzaakten die al 30 doden en 191 gewonden. Ook zette Israël fosforbommen in om branden te veroorzaken en mensen te doden in bewoond gebied aldus minister van kabinetszaken Yaakov Edri. Verschillende mensenrechtenorganisaties en het Rode Kruis willen een verbod op dergelijke bommen die ernstige brandwonden veroorzaken.
Dagelijks wordt het Libanese luchtruim geschonden door Israël. Het voorbije weekeinde nog vlogen vier Israëlische jets en twee onbemande vliegtuigen van het zuiden tot het noorden van Libanon. Twee Amerikaanse oorlogsvloten (USS Stennis en USS Eisenhower) en de enige Franse oorlogsarmada liggen intussen in de Golfregio. Enkele weken geleden moesten enkele Libanezen nog in het ziekenhuis worden opgevangen toen ze de schrik van hun leven kregen. Heliumbalonnen met Hebreeuwe reclameteksten voor een Israëlische krant doken opeens op in Zuid-Libanon en mensen werden ziek. Men kon geen gifgas terugvinden in het bloed van de getroffen Libanezen.
Mario Bergen, Leuven
dinsdag, april 24, 2007
Israel bereid 'zeer pijnlijke toegevingen te doen' voor vrede?
[Reactie op Israël bereid tot 'zeer pijnlijke toegevingen' voor vrede in Het Volk, 24/04]
Israël zou "zeer pijnlijke toegevingen en verstrekkende compomissen" willen doen... Het artikel legt het omgekeerde uit. De Arabische Liga heeft nog maar eens zijn vijf jaar oud vredesplan nieuw leven in geblazen en verder hebben we er niets meer van gehoord. VN resolutie 237, terugkeer van de vluchtelingen en VN resolutie 242, de terugtrekking uit de, niet zoals u schrijft "veroverde," maar bezette gebieden. Resolutie 242 heeft het uitdrukkelijk over "occupied territories." Voor Israël onbespreekbaar. Wat blijft er dan nog over?Alleen "uitgangspunt voor onderhandelingen!" Terug naar af. Zo is men al jaaaren bezig en men kan nog jaaaren doorgaan. De "pijnlijke toegevingen..." betekenen dus NIETS, maar het klinkt goed. "Luister naar mijn woorden, maar zie niet naar mijn daden," zou een betere raad zijn om aan uw lezers mee te geven. Of, Israël praat altijd over VREDE, maar het werkt hard om niet tot vrede te moeten komen. Dan moet het namelijk stoppen met het verder in beslag nemen van Palestijns gebied.
Johan Van Hulle, Zomergem
Israël zou "zeer pijnlijke toegevingen en verstrekkende compomissen" willen doen... Het artikel legt het omgekeerde uit. De Arabische Liga heeft nog maar eens zijn vijf jaar oud vredesplan nieuw leven in geblazen en verder hebben we er niets meer van gehoord. VN resolutie 237, terugkeer van de vluchtelingen en VN resolutie 242, de terugtrekking uit de, niet zoals u schrijft "veroverde," maar bezette gebieden. Resolutie 242 heeft het uitdrukkelijk over "occupied territories." Voor Israël onbespreekbaar. Wat blijft er dan nog over?Alleen "uitgangspunt voor onderhandelingen!" Terug naar af. Zo is men al jaaaren bezig en men kan nog jaaaren doorgaan. De "pijnlijke toegevingen..." betekenen dus NIETS, maar het klinkt goed. "Luister naar mijn woorden, maar zie niet naar mijn daden," zou een betere raad zijn om aan uw lezers mee te geven. Of, Israël praat altijd over VREDE, maar het werkt hard om niet tot vrede te moeten komen. Dan moet het namelijk stoppen met het verder in beslag nemen van Palestijns gebied.
Johan Van Hulle, Zomergem
Leegloop Israël redding voor Palestijnse probleem?
[Lezersbrief voor De Morgen]
Het stond slechts op blz. 21 van de weekendkrant, maar het was wel eindelijk eens goed nieuws vanuit Israël: dit jaar zullen 20000 mensen het land verlaten. De politiek, het onderwijs en de veiligheid zijn de voornaamste redenen. Het is niet te verwonderen dat mensen met een beetje normaal verstand dit militaristisch en racistisch land verlaten. De Israëlische vredesbewegingen schreeuwen het al jaren: deze politiek is zelfmoord.
Israël dweept met zijn militaire macht, gelooft in het recht van de sterkste, maar doet NIETS voor de vrede, en wordt hoe langer hoe ongeloofwaardiger. Dan kan Israël nu zonder probleem beginnen met de ontruiming van de kolonies op de bezette Westelijke Jordaanoever, alvast 20000. Want dat is een van de grote obstakels voor de vrede: de bezetting en landroof. De Israëlische vredesbeweging Gush Shaloom verspreidt een sticker met de tekst: The Green Line - Border of Peace. Daar zijn de meeste waarnemers het over eens: de groene lijn is een acceptabele grens tussen Israël en Palestina, een voorwaarde voor de Arabische staten om Israël te erkennen. Misschien moest dit bericht in hoofdletters op blz. 1 staan.
Pol Van den plas, Gent
Het stond slechts op blz. 21 van de weekendkrant, maar het was wel eindelijk eens goed nieuws vanuit Israël: dit jaar zullen 20000 mensen het land verlaten. De politiek, het onderwijs en de veiligheid zijn de voornaamste redenen. Het is niet te verwonderen dat mensen met een beetje normaal verstand dit militaristisch en racistisch land verlaten. De Israëlische vredesbewegingen schreeuwen het al jaren: deze politiek is zelfmoord.
Israël dweept met zijn militaire macht, gelooft in het recht van de sterkste, maar doet NIETS voor de vrede, en wordt hoe langer hoe ongeloofwaardiger. Dan kan Israël nu zonder probleem beginnen met de ontruiming van de kolonies op de bezette Westelijke Jordaanoever, alvast 20000. Want dat is een van de grote obstakels voor de vrede: de bezetting en landroof. De Israëlische vredesbeweging Gush Shaloom verspreidt een sticker met de tekst: The Green Line - Border of Peace. Daar zijn de meeste waarnemers het over eens: de groene lijn is een acceptabele grens tussen Israël en Palestina, een voorwaarde voor de Arabische staten om Israël te erkennen. Misschien moest dit bericht in hoofdletters op blz. 1 staan.
Pol Van den plas, Gent
maandag, april 23, 2007
Acties militante Palestijnen in Gaza
[Lezersbrief aan De Morgen]
Militante Palestijnen hebben de Amerikaanse school aangevallen in Gaza, zo meldde De Morgen vandaag 23 april. Als dit een actie van Israël was geweest, dan zou dit ongetwijfeld onder de noemer een "geïsoleerd incident" geklasseerd zijn. Ondertussen heeft het Israëlische leger in de laatste 48 uur niet minder dan 9 Palestijnen gedood, waaronder de 17-jarige Bushra Bargheesh. Het meisje had het ongeluk zich op het verkeerde moment op de verkeerde plaats te bevinden... in haar slaapkamer. Het was zaterdag 21 april om 22u en het Israëlische leger nam haar huis in Jenin onder vuur. Ze waren op zoek naar haar broer.
De andere doden vielen toen het leger een raket lanceerde op een wagen en nog andere huizen beschoot. De meeste doden kregen schoten in het hoofd en ter hoogte van de borst. Volgens mij wijst dat op een oogmerk om te doden. Deze handelswijze van het Israëlische leger is trouwens geen uitzondering, ze is systematisch en behoort tot de ‘normale’ omgang van Israël met de bezette gebieden. Misschien is dat de reden dat er nauwelijks over deze laatste 'acties' van Israël werd bericht - er zijn dan ook 'vredesinitiatieven' gaande.
Tussen haakjes, bij bovenvermelde aanslag door Palestijnen in Gaza vielen geen doden.
Militante Palestijnen hebben de Amerikaanse school aangevallen in Gaza, zo meldde De Morgen vandaag 23 april. Als dit een actie van Israël was geweest, dan zou dit ongetwijfeld onder de noemer een "geïsoleerd incident" geklasseerd zijn. Ondertussen heeft het Israëlische leger in de laatste 48 uur niet minder dan 9 Palestijnen gedood, waaronder de 17-jarige Bushra Bargheesh. Het meisje had het ongeluk zich op het verkeerde moment op de verkeerde plaats te bevinden... in haar slaapkamer. Het was zaterdag 21 april om 22u en het Israëlische leger nam haar huis in Jenin onder vuur. Ze waren op zoek naar haar broer.
De andere doden vielen toen het leger een raket lanceerde op een wagen en nog andere huizen beschoot. De meeste doden kregen schoten in het hoofd en ter hoogte van de borst. Volgens mij wijst dat op een oogmerk om te doden. Deze handelswijze van het Israëlische leger is trouwens geen uitzondering, ze is systematisch en behoort tot de ‘normale’ omgang van Israël met de bezette gebieden. Misschien is dat de reden dat er nauwelijks over deze laatste 'acties' van Israël werd bericht - er zijn dan ook 'vredesinitiatieven' gaande.
Tussen haakjes, bij bovenvermelde aanslag door Palestijnen in Gaza vielen geen doden.
Israël duld geen pottenkijkers
[Lezersbrief aan Gazet van Antwerpen]
Het Israëlische ministerie van Buitenlandse Zaken kondigde nieuwe beperkingen af voor buitenlanders die de Palestijnse gebieden willen bezoeken. Israël heeft de controle over alle toegangen tot de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook. Dit laat Israël toe de bezoekers die van plan zijn Palestijnen te ontmoeten nauwkeurig te controleren. Palestijnse waarnemers geloven dat dit Israëlisch beleid tot doel heeft om het aantal buitenlanders die Palestina en de Palestijnen bezoeken drastisch te beperken. Vervelende getuigen van Israëlische schendingen van de mensenrechten worden zo vermeden.
23 Palestijnen werden gedood door Israëli's sinds de vorming van een Palestijnse eenheidsregering op 18 maart 2007. Dit bericht het Palestijns ministerie van Informatie. De 17-jarige Bushra Barghish kreeg een kogel door het hoofd. Ze stierf op 21 april 2007 in haar huis in Jenin bij de derde Israëlische inval op 24 uur tijd. Kareem Zahran, 14, stierf aan verwondingen opgelopen bij de Israëlische inval in Dier Abu Mish'al (nabij Ramallah) op 22 april 's ochtends. De hevig bloedende jongen werd door de Israëlische bezettingsmacht twee uur gevangen gezet en pas nadien overgedragen aan een Palestijnse ziekenwagen. Op weg naar het ziekenhuis in Ramallah werd de ambulance alsnog zestig minuten tegengehouden door de Israëlische autoriteiten.
De voorbije 24 uur vielen acht doden op de bezette Westelijke Jordaanoever. 55 niet-Palestijnse Arabieren - voornamelijk Jordaniërs en Egyptenaren zitten opgesloten in Israëlische gevangenissen onder een hard regime. Ook al is hun termijn van opsluiting voorbij, dan nog blijven ze "administratief opgesloten." Deze "vergeten gevangen" krijgen geen contact met familieleden en enkel door bezoek van Palestijnse families aan hun geliefden kunnen ze boodschappen overbrengen.
Palestijnse identiteitskaarten kunnen enkel door Israël worden uitgegeven. Israël weigert om een geschatte 120.000 verblijfsvergunningen voor familiehereniging van echtegenoten en kinderen van Palestijnen te verwerken. Zodoende moeten buitenlandse familieleden hun visum om de drie maanden vernieuwen. Zelfs de Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken, Maxime Verhagen, weigert een visum te verschaffen aan de Palestijnse Eerste minister Ismail Haniyeh. Het Palestijns Platform voor Mensenrechten en Solidariteit nodigde de politicus uit voor de vijfde Palestijns-Europese conferentie op 5 mei in Rotterdam.
Mario Bergen, Leuven
Het Israëlische ministerie van Buitenlandse Zaken kondigde nieuwe beperkingen af voor buitenlanders die de Palestijnse gebieden willen bezoeken. Israël heeft de controle over alle toegangen tot de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook. Dit laat Israël toe de bezoekers die van plan zijn Palestijnen te ontmoeten nauwkeurig te controleren. Palestijnse waarnemers geloven dat dit Israëlisch beleid tot doel heeft om het aantal buitenlanders die Palestina en de Palestijnen bezoeken drastisch te beperken. Vervelende getuigen van Israëlische schendingen van de mensenrechten worden zo vermeden.
23 Palestijnen werden gedood door Israëli's sinds de vorming van een Palestijnse eenheidsregering op 18 maart 2007. Dit bericht het Palestijns ministerie van Informatie. De 17-jarige Bushra Barghish kreeg een kogel door het hoofd. Ze stierf op 21 april 2007 in haar huis in Jenin bij de derde Israëlische inval op 24 uur tijd. Kareem Zahran, 14, stierf aan verwondingen opgelopen bij de Israëlische inval in Dier Abu Mish'al (nabij Ramallah) op 22 april 's ochtends. De hevig bloedende jongen werd door de Israëlische bezettingsmacht twee uur gevangen gezet en pas nadien overgedragen aan een Palestijnse ziekenwagen. Op weg naar het ziekenhuis in Ramallah werd de ambulance alsnog zestig minuten tegengehouden door de Israëlische autoriteiten.
De voorbije 24 uur vielen acht doden op de bezette Westelijke Jordaanoever. 55 niet-Palestijnse Arabieren - voornamelijk Jordaniërs en Egyptenaren zitten opgesloten in Israëlische gevangenissen onder een hard regime. Ook al is hun termijn van opsluiting voorbij, dan nog blijven ze "administratief opgesloten." Deze "vergeten gevangen" krijgen geen contact met familieleden en enkel door bezoek van Palestijnse families aan hun geliefden kunnen ze boodschappen overbrengen.
Palestijnse identiteitskaarten kunnen enkel door Israël worden uitgegeven. Israël weigert om een geschatte 120.000 verblijfsvergunningen voor familiehereniging van echtegenoten en kinderen van Palestijnen te verwerken. Zodoende moeten buitenlandse familieleden hun visum om de drie maanden vernieuwen. Zelfs de Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken, Maxime Verhagen, weigert een visum te verschaffen aan de Palestijnse Eerste minister Ismail Haniyeh. Het Palestijns Platform voor Mensenrechten en Solidariteit nodigde de politicus uit voor de vijfde Palestijns-Europese conferentie op 5 mei in Rotterdam.
Mario Bergen, Leuven
vrijdag, april 20, 2007
Waar blijft de Israëlische exodus uit bezet gebied?
[Reactie op artikel "Exodus uit Israël voor het eerst in twintig jaar" op BNR Nieuwsradio van 20 april 2007]
Terwijl één op vier Israëliërs eraan denkt het land te verlaten, hebben duizenden extreem-rechtse nederzetters de intentie om terug te keren naar Homesh. Dit is een vroegere joodse nederzetting op de bezette Westelijke Jordaanoever. Kolonisten willen voor de derde keer sinds de ontruiming in augustus 2005 Homesh heropbouwen. De 59e verjaardag van Israël wil men op onafhankelijkheidsdag vieren met een herbezetting van Homesh. Dit alles gebeurt onder de mom van "er is geen grotere gift aan het land dan de Zionistische waarden en ideologie om terug te gaan en de gemeenschappen te herbouwen die werden vernietigd."
Niet alleen moet de Israëlische regering deze door het kabinet niet toegestane nederzetting ontruimen, maar eveneens alle andere nederzettingen in bezet gebied. Deze zijn immers even illegaal volgens het internationaal recht. Het huidige vredesverdrag voor het Midden-Oosten verlangt dat Israël de uitbreiding van de bezetting moet staken, maar volgens verschillende ngo's wordt er op de Westelijke Jordaanoever nog volop gebouwd door de kolonisten. Volgens de beweging Vrede Nu zijn er ook ruim twintig nederzettingen en vooruitgeschoven posten die in natuurgebied liggen. Door de Israëlische hebzucht naar meer land worden blijkbaar ook de eigen wetten oogluikend overtreden.
Mario Bergen, Leuven
Terwijl één op vier Israëliërs eraan denkt het land te verlaten, hebben duizenden extreem-rechtse nederzetters de intentie om terug te keren naar Homesh. Dit is een vroegere joodse nederzetting op de bezette Westelijke Jordaanoever. Kolonisten willen voor de derde keer sinds de ontruiming in augustus 2005 Homesh heropbouwen. De 59e verjaardag van Israël wil men op onafhankelijkheidsdag vieren met een herbezetting van Homesh. Dit alles gebeurt onder de mom van "er is geen grotere gift aan het land dan de Zionistische waarden en ideologie om terug te gaan en de gemeenschappen te herbouwen die werden vernietigd."
Niet alleen moet de Israëlische regering deze door het kabinet niet toegestane nederzetting ontruimen, maar eveneens alle andere nederzettingen in bezet gebied. Deze zijn immers even illegaal volgens het internationaal recht. Het huidige vredesverdrag voor het Midden-Oosten verlangt dat Israël de uitbreiding van de bezetting moet staken, maar volgens verschillende ngo's wordt er op de Westelijke Jordaanoever nog volop gebouwd door de kolonisten. Volgens de beweging Vrede Nu zijn er ook ruim twintig nederzettingen en vooruitgeschoven posten die in natuurgebied liggen. Door de Israëlische hebzucht naar meer land worden blijkbaar ook de eigen wetten oogluikend overtreden.
Mario Bergen, Leuven
woensdag, april 11, 2007
De hypocrisie tegenover Iran
[reactie op "Iran start uraniumverrijking op industriële schaal" in De Morgen van 10 april]
In het artikel over de uraniumverrijking door Iran wordt gezegd dat onder andere de VS en Frankrijk hierover hun bezorgdheid hebben geuit. Hypocrieter kan het niet. Inderdaad, het zijn de VS die in 1955 Israël voorzien van een experimentele kernreactor van 4 Megawatt. In 1957 belooft Frankrijk de levering aan Israël van een nucleaire reactor van 150 Megawatt. Kort nadien vestigen zich Franse ingenieurs in Dimona in de Negev-woestijn voor de bouw van een kernreactor. Deze reactor produceert jaarlijks 40 kilo plutonium,voldoende voor het vervaardigen van zo een tien atoombommen.
Ook Noorwegen laat zich niet onbetuigd en tekent in 1959 een contract voor de levering van zwaar water aan Israël. De huidige Israëlische premier Ehoed Olmert heeft de Westerse landen al meermaals gewaarschuwd dat als ze Iran niet van zijn nucleaire plannen afhouden, Israël dit zelf zal doen. Dit dreigement zou men best ernstig nemen, als men weet dat de Israëlische luchtmacht al in 1981 de toen in aanbouw zijnde Iraakse kernreactor Osirak heeft vernield.
Werner De Bus, Brussel
In het artikel over de uraniumverrijking door Iran wordt gezegd dat onder andere de VS en Frankrijk hierover hun bezorgdheid hebben geuit. Hypocrieter kan het niet. Inderdaad, het zijn de VS die in 1955 Israël voorzien van een experimentele kernreactor van 4 Megawatt. In 1957 belooft Frankrijk de levering aan Israël van een nucleaire reactor van 150 Megawatt. Kort nadien vestigen zich Franse ingenieurs in Dimona in de Negev-woestijn voor de bouw van een kernreactor. Deze reactor produceert jaarlijks 40 kilo plutonium,voldoende voor het vervaardigen van zo een tien atoombommen.
Ook Noorwegen laat zich niet onbetuigd en tekent in 1959 een contract voor de levering van zwaar water aan Israël. De huidige Israëlische premier Ehoed Olmert heeft de Westerse landen al meermaals gewaarschuwd dat als ze Iran niet van zijn nucleaire plannen afhouden, Israël dit zelf zal doen. Dit dreigement zou men best ernstig nemen, als men weet dat de Israëlische luchtmacht al in 1981 de toen in aanbouw zijnde Iraakse kernreactor Osirak heeft vernield.
Werner De Bus, Brussel
dinsdag, april 03, 2007
Olmert en het Arabisch vredesplan
[Reactie op Lopende Zaken van maandag 2 april met commentaar Karel Ooms: "De Israëlische premier Olmert is bereid om te praten over het Arabisch vredesplan"]
Ik heb met belangstelling geluisterd naar uw antwoorden op de gestelde vragen. Ik meen niet dat er een rechtstreeks fout antwoord is gegeven, behalve dat u spreekt over de door Israël "veroverde gebieden," in plaats van "bezette gebieden," een inhoudelijk andere betekenis. Tot daar toe. Het bleek meermaals uit uw korte uiteenzetting, dat over de behandeling van dit onderwerp, men steeds maar in het vage blijft. De aanzet tot besprekingen is reeds jaren bezig en Olmert heeft het opnieuw over nog 5 jaar, alleen nog maar praten en partners aanduiden.
Misschien had u als een antwoord de vraag kunnen stellen: Ziet het er naar uit dat Israël wel vrede wil? Want dan moet het stoppen met de huidige politiek van verdere annexatie van Palestijns gebied en creëren van voldongen feiten. Men had de concrete vraag kunnen stellen: stel dat de Palestijnen voldoen aan alle Israëlische voorwaarden: Zal Israël dan stoppen met de verdere uitbouw van de kolonies en annexatie van nog meer gebied? Zal Israël stoppen met de muur om toch maar een veilig land te hebben. Zelfs met "weet je nog van de Holocaust?"
Zal Israël stoppen met de verdere afbouw van wat nog overblijft van de Palestijnse economie? De contacten van de Palestijnen met de 'buitenwereld' herstellen? (De verdere opdeling van de Palestijnse gebieden wijzen op het tegenovergestelde). Zal Israël stoppen met de verdere afbraak van wat zij 'niet erkende dorpen' noemen? Op papier is dit eventueel mogelijk, maar met behulp van het leger en nog andere vindingrijke redenen is dit allemaal te omzeilen. Zal Israël stoppen met hun 'joodse staat,' zonder grenzen, waarvan de basis reeds racistisch is? Zal Israël Joden en Arabieren gelijke rechten geven en overeenkomstig menswaardig behandelen? Dit is nog nooit in de Knesset goedgekeurd. enz...
De settlers antwoorden op al deze vragen met: ( stond in Haaretz.com, 26 maart 2007, in een artikel van Bradley Burston) "The settlers will block compromise for peace with their very bodies. With their very children. There will never be compromise, G-d willing. We will make sure that the Palestinians get none of what they are seeking. We will make sure that we dictate what everyone gets and what everyone is denied"
Over wat praten we dan?
Johan Van Hulle, Zomergem
Ik heb met belangstelling geluisterd naar uw antwoorden op de gestelde vragen. Ik meen niet dat er een rechtstreeks fout antwoord is gegeven, behalve dat u spreekt over de door Israël "veroverde gebieden," in plaats van "bezette gebieden," een inhoudelijk andere betekenis. Tot daar toe. Het bleek meermaals uit uw korte uiteenzetting, dat over de behandeling van dit onderwerp, men steeds maar in het vage blijft. De aanzet tot besprekingen is reeds jaren bezig en Olmert heeft het opnieuw over nog 5 jaar, alleen nog maar praten en partners aanduiden.
Misschien had u als een antwoord de vraag kunnen stellen: Ziet het er naar uit dat Israël wel vrede wil? Want dan moet het stoppen met de huidige politiek van verdere annexatie van Palestijns gebied en creëren van voldongen feiten. Men had de concrete vraag kunnen stellen: stel dat de Palestijnen voldoen aan alle Israëlische voorwaarden: Zal Israël dan stoppen met de verdere uitbouw van de kolonies en annexatie van nog meer gebied? Zal Israël stoppen met de muur om toch maar een veilig land te hebben. Zelfs met "weet je nog van de Holocaust?"
Zal Israël stoppen met de verdere afbouw van wat nog overblijft van de Palestijnse economie? De contacten van de Palestijnen met de 'buitenwereld' herstellen? (De verdere opdeling van de Palestijnse gebieden wijzen op het tegenovergestelde). Zal Israël stoppen met de verdere afbraak van wat zij 'niet erkende dorpen' noemen? Op papier is dit eventueel mogelijk, maar met behulp van het leger en nog andere vindingrijke redenen is dit allemaal te omzeilen. Zal Israël stoppen met hun 'joodse staat,' zonder grenzen, waarvan de basis reeds racistisch is? Zal Israël Joden en Arabieren gelijke rechten geven en overeenkomstig menswaardig behandelen? Dit is nog nooit in de Knesset goedgekeurd. enz...
De settlers antwoorden op al deze vragen met: ( stond in Haaretz.com, 26 maart 2007, in een artikel van Bradley Burston) "The settlers will block compromise for peace with their very bodies. With their very children. There will never be compromise, G-d willing. We will make sure that the Palestinians get none of what they are seeking. We will make sure that we dictate what everyone gets and what everyone is denied"
Over wat praten we dan?
Johan Van Hulle, Zomergem
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
