Reactie op: De Morgen
Goed nieuws voor Magere Hein en de sinistere beurshandelaars:
Israël krijgt van de USA militair materieel ter waarde van 30 miljard dollar (22 miljard euro), Egypte 13 miljard dollar (9,5 miljard euro) en Saoedi-Arabië en andere Golfstaten meer dan 20 miljard dollar (14,7 miljard euro).
In juni ll. verscheen het Sipri jaarverslag (Stockholm International Peace Research Institute): de USA spendeerde in 2006 bijna 400 miljard Euro aan conventionele bewapening (plus naar schatting 30 miljard dollar aan geheime diensten en nucleaire wapens).Volgens SIPRI zijn vorig jaar de Amerikaanse defensie-uitgaven met 5% gestegen. Sinds 2002 is de wapenhandel in de wereld met 50% gestegen.
Voor sommigen zou het een drama zijn mocht er vrede komen in het Midden-Oosten.
Op 5 jaar tijd zijn de aandelen op de beurs van New York van Northrop Grumman gestegen van 50 naar 80$, General Dynamics van 40 naar 80$, Lockheed Martin van 60 naar 100$.
Northrop Grumman doneerde officieel 462.630$ aan de campagne van W. Bush, General Dynamics sponsorde 1.073.644$ en Lockheed Martin 1.874.712$.
“Wij houden een waakzaam oogje op de behoeften van onze bondgenoten” zei een vooraanstaand regeringslid in de Washington Post. Dit mag niet mis begrepen worden.
Maar dat er van die kant geen serieus vredesinitiatief komt is wel goed te begrijpen. Het is aan Europa om het heft in handen te nemen!
Pol Vandenplas
zondag, juli 29, 2007
Abbas en Fayyad stoppen gewapend verzet
Reactie op: Gazet van Antwerpen:
De zichzelf uitgeroepen Eerste minister van Palestina, Salam Fayyad, legt het gewapend verzet neer tegen Israël. Wapens opnemen tegen andere Palestijnen (lees: Hamas) is wel toegelaten. Men aanvaard zonder meer de wapens van Amerika, zonder in te zien dat dit een tactiek is van neo-conservatieven zoals Elliott Abrams om tot een Palestijnse burgeroorlog te komen. Zonder een onafhankelijke staat te hebben verkregen of versoepeling van de Israëlische bezetting sluit men VN resolutie 3246 uit inzake het recht op gewapende strijd voor alle volkeren die onder koloniale of vreemde overheersing leven.
Jarenlang vreedzaam betogen als brave schapen in Ghandi-stijl tegen het koloniale project van Israël brachten geen soelaas, enkel een steeds driester bezetting. Waarom het gewapend verzet opgeven?
· Omdat een Israëlische legerjeep vrijdagavond een 13-jarige Palestijn uit Tabad opzettelijk omver reed met zware verwondingen en breuken tot gevolg?
· Omdat nog ruim 11.000 Palestijnen politiek gevangenen zitten in Israël? Slechts drie Arabische Israëli’s onder hen hebben recht op penitentiair verlof. De Palestijnense gevangenen worden drie keer per dag geteld, krijgen dagelijks huiszoeking in de cel, regelmatig geweld en mishandeling door politie. Het enige bezoekrecht voor hen is dat van speciale eenheden die hen afslaan en vertrekken. Als de Palestijnen “administratief worden aangehouden” kan dit voor zes maanden met onbeperkte verlenging. Meestal is er niet eens een aanklacht. Volgens militaire order 1500 hebben Palestijnen 18 dagen geen recht op een rechter of advocaat.
· Pas nu is bekend dat in Fakhari, nabij Khan Younis in de Gazastrook op 27 juli 2007 vijftig Palestijnen werden meegenomen naar een onbekende bestemming. Infrastructuur en landbouwland werden vernield bij deze eendaagse Israëlische inval.
· Veel van de goederen die Gaza binnenkomen zijn vervallen omwille van wachttijden aan grensposten. 1,1 van de 1,5 miljoen Gazanen zijn afhankelijk van voedselhulp en dit dreigt te stijgen naar 100 %. 70.000 Palestijnen verloren vorige maand hun job in de Gazastrook.
De zelfuitgeroepen regering van Fayyad en Abbas vrijt zich zo op tegen de Israëlische bezetter en het Amerikaanse beleid dat men moet nagaan of beide mannen nog wel psychisch in orde zijn om het Palestijnse volk te besturen. Zeker nadat men het parlement monddood heeft gemaakt. Abbas zorgde dat gevangenen vrijkwamen, maar niemand van de intussen 40 gevangen genomen parlementsleden van Hamas. Een gebruikelijke videoconferentie tussen Hamas-parlementsleden en andere parlementariërs werd door Fatah op 15 juli gesloten om zo alle 74 verkozen Hamas-parlementsleden het zwijgen op te leggen. Het zelfuitgeroepen kabinet van Abbas en Fayyad heeft nooit de steun gekregen van een meerderheid van het Palestijnse volk of de Palestijnse volksvertegenwoordigers en werkt dus illegaal.
Mario Bergen, LEUVEN
De zichzelf uitgeroepen Eerste minister van Palestina, Salam Fayyad, legt het gewapend verzet neer tegen Israël. Wapens opnemen tegen andere Palestijnen (lees: Hamas) is wel toegelaten. Men aanvaard zonder meer de wapens van Amerika, zonder in te zien dat dit een tactiek is van neo-conservatieven zoals Elliott Abrams om tot een Palestijnse burgeroorlog te komen. Zonder een onafhankelijke staat te hebben verkregen of versoepeling van de Israëlische bezetting sluit men VN resolutie 3246 uit inzake het recht op gewapende strijd voor alle volkeren die onder koloniale of vreemde overheersing leven.
Jarenlang vreedzaam betogen als brave schapen in Ghandi-stijl tegen het koloniale project van Israël brachten geen soelaas, enkel een steeds driester bezetting. Waarom het gewapend verzet opgeven?
· Omdat een Israëlische legerjeep vrijdagavond een 13-jarige Palestijn uit Tabad opzettelijk omver reed met zware verwondingen en breuken tot gevolg?
· Omdat nog ruim 11.000 Palestijnen politiek gevangenen zitten in Israël? Slechts drie Arabische Israëli’s onder hen hebben recht op penitentiair verlof. De Palestijnense gevangenen worden drie keer per dag geteld, krijgen dagelijks huiszoeking in de cel, regelmatig geweld en mishandeling door politie. Het enige bezoekrecht voor hen is dat van speciale eenheden die hen afslaan en vertrekken. Als de Palestijnen “administratief worden aangehouden” kan dit voor zes maanden met onbeperkte verlenging. Meestal is er niet eens een aanklacht. Volgens militaire order 1500 hebben Palestijnen 18 dagen geen recht op een rechter of advocaat.
· Pas nu is bekend dat in Fakhari, nabij Khan Younis in de Gazastrook op 27 juli 2007 vijftig Palestijnen werden meegenomen naar een onbekende bestemming. Infrastructuur en landbouwland werden vernield bij deze eendaagse Israëlische inval.
· Veel van de goederen die Gaza binnenkomen zijn vervallen omwille van wachttijden aan grensposten. 1,1 van de 1,5 miljoen Gazanen zijn afhankelijk van voedselhulp en dit dreigt te stijgen naar 100 %. 70.000 Palestijnen verloren vorige maand hun job in de Gazastrook.
De zelfuitgeroepen regering van Fayyad en Abbas vrijt zich zo op tegen de Israëlische bezetter en het Amerikaanse beleid dat men moet nagaan of beide mannen nog wel psychisch in orde zijn om het Palestijnse volk te besturen. Zeker nadat men het parlement monddood heeft gemaakt. Abbas zorgde dat gevangenen vrijkwamen, maar niemand van de intussen 40 gevangen genomen parlementsleden van Hamas. Een gebruikelijke videoconferentie tussen Hamas-parlementsleden en andere parlementariërs werd door Fatah op 15 juli gesloten om zo alle 74 verkozen Hamas-parlementsleden het zwijgen op te leggen. Het zelfuitgeroepen kabinet van Abbas en Fayyad heeft nooit de steun gekregen van een meerderheid van het Palestijnse volk of de Palestijnse volksvertegenwoordigers en werkt dus illegaal.
Mario Bergen, LEUVEN
vrijdag, juli 27, 2007
Vrede zonder regeling water onmogelijk
Reactie : De Standaard
Als Israël vrede wil met het Palestijnse volk, dan moet het ook zijn wil tot vrede laten zien inzake de waterverdeling in het Heilig Land.
Palestijnen op de bezette Westelijke Jordaaanoever gebruiken gemiddeld per inwoner per jaar 83 m³ water, Israëli’s 333 m³ water en joodse kolonisten zelfs 1.450 m³ water.
Van de Westbank Aquifer gebruikt Israël 73 % van het water, de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever 17 % en illegale joodse kolonisten 10 %.
Alhoewel 10-14 % van de Palestijns BNP gelinkt is met de landbouw, moet 90 % van de Palestijnse landbouwers het stellen met regenwater. Israël’s landbouw is amper 3 % van het BNP, maar het irrigeert meer dan 50 % van zijn land.
Israël consumeert een vaste meerderheid van het water van de Jordaan rivier ofschoon amper 3 % van de rivier loopt binnen de grenzen van voor 1967. Israël leidt een kwart van zijn totaal waterverbruik af via de Jordaan rivier, terwijl Palestijnen geen toegang krijgen door Israëlische sluitingen.
Maar Mr. Katz-Oz, de Israëlische bemiddelaar over water onderwerpen zegt “Er is geen reden voor Palestijnen om waterrechten op te eisen enkel omdat zij op het land wonen”.
Onder internationale wetgeving is het onwettig om water van de Bezette Palestijnse Gebieden te gebruiken voor de eigen burgers, en dubbel onwettig om dit te gebruiken voor illegale Israëlische nederzettingen. (Artikel 1(2) van het in 1966 gesloten Verenigde Naties Mensenrechten Convenant)
In het kader van de internationale wetgeving is Israël herstelbetalingen verschuldigd voor het voortdurend gebruik van watervoorraden alsmede het toe te schrijven verlies aan inkomens van de Palestijnse landbouw.
Israël is schuldig aan acties:
· Israël laat niet toe dat de Palestijnen waterputten boren en neemt vele putten in beslag voor eigen gebruik. Israël zet quota op het maximum verbruik door Palestijnen van bestaande putten.
· Wanneer de levering van water in de de zomermaanden laag is, sluit het Israëlische waterbedrijf Mekorot de kleppen die Palestijnse steden en dorpen bevoorraden, om zo de Israëlische levering niet te beïnvloeden. Dit betekent dat de onwettige Israëlische kolonisten hun zwembaden kunnen laten vollopen en de gazons water geven terwijl de Palestijnen die naast hen leven, onvoldoende water hebben om te drinken en te koken.
· Israël verkoopt vaak het water dat het steelt van de Westbank aan de Palestijnen aan hogere prijzen.
· Tijdens de oorlog van 1967, werden 140 Palestijnse bronnen vernield. De Palestijnen konden amper 13 bronnen boren tussen 1967 en 1996, minder dan het aantal bronnen dat opdroogde tijdens dezelfde periode doordat Israël het verdiepen of herstellen van bestaande putten weigerde.
· De Gazastrook is aangewezen op putten die alsmaar meer doordrongen worden door zout zeewater omdat Israël het grondwater overpompt. Wetenschappers van de VN vermoeden dat de Gaza geen drinkbaar water meer zal hebben over tien jaar.
· De Apartheidsmuur wordt niet enkel gebouwd om land bij Israël in te lijven, maar ook om vele bronnen te annexeren. Door de muur werden 50 putten en 200 cisternen (reservoirs) vernield of afgescheiden van hun eigenaars. Dit water werd gebruikt door meer dan 122.000 mensen. Om de Apartheidsmuur te bouwen werd 35.000 meter waterleidingen vernield. Door afsnijding van de waterbronnen verloren Palestijnse landbouwers 2.200 ton olijfolie, 50.000 ton fruit en 100.000 ton groenten in 2003.
Als men over vrede praat, moet men ook praten over een eerlijke verdeling van het water onder Palestijnen en Israëli’s.
Mario Berge, LEUVEN
Als Israël vrede wil met het Palestijnse volk, dan moet het ook zijn wil tot vrede laten zien inzake de waterverdeling in het Heilig Land.
Palestijnen op de bezette Westelijke Jordaaanoever gebruiken gemiddeld per inwoner per jaar 83 m³ water, Israëli’s 333 m³ water en joodse kolonisten zelfs 1.450 m³ water.
Van de Westbank Aquifer gebruikt Israël 73 % van het water, de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever 17 % en illegale joodse kolonisten 10 %.
Alhoewel 10-14 % van de Palestijns BNP gelinkt is met de landbouw, moet 90 % van de Palestijnse landbouwers het stellen met regenwater. Israël’s landbouw is amper 3 % van het BNP, maar het irrigeert meer dan 50 % van zijn land.
Israël consumeert een vaste meerderheid van het water van de Jordaan rivier ofschoon amper 3 % van de rivier loopt binnen de grenzen van voor 1967. Israël leidt een kwart van zijn totaal waterverbruik af via de Jordaan rivier, terwijl Palestijnen geen toegang krijgen door Israëlische sluitingen.
Maar Mr. Katz-Oz, de Israëlische bemiddelaar over water onderwerpen zegt “Er is geen reden voor Palestijnen om waterrechten op te eisen enkel omdat zij op het land wonen”.
Onder internationale wetgeving is het onwettig om water van de Bezette Palestijnse Gebieden te gebruiken voor de eigen burgers, en dubbel onwettig om dit te gebruiken voor illegale Israëlische nederzettingen. (Artikel 1(2) van het in 1966 gesloten Verenigde Naties Mensenrechten Convenant)
In het kader van de internationale wetgeving is Israël herstelbetalingen verschuldigd voor het voortdurend gebruik van watervoorraden alsmede het toe te schrijven verlies aan inkomens van de Palestijnse landbouw.
Israël is schuldig aan acties:
· Israël laat niet toe dat de Palestijnen waterputten boren en neemt vele putten in beslag voor eigen gebruik. Israël zet quota op het maximum verbruik door Palestijnen van bestaande putten.
· Wanneer de levering van water in de de zomermaanden laag is, sluit het Israëlische waterbedrijf Mekorot de kleppen die Palestijnse steden en dorpen bevoorraden, om zo de Israëlische levering niet te beïnvloeden. Dit betekent dat de onwettige Israëlische kolonisten hun zwembaden kunnen laten vollopen en de gazons water geven terwijl de Palestijnen die naast hen leven, onvoldoende water hebben om te drinken en te koken.
· Israël verkoopt vaak het water dat het steelt van de Westbank aan de Palestijnen aan hogere prijzen.
· Tijdens de oorlog van 1967, werden 140 Palestijnse bronnen vernield. De Palestijnen konden amper 13 bronnen boren tussen 1967 en 1996, minder dan het aantal bronnen dat opdroogde tijdens dezelfde periode doordat Israël het verdiepen of herstellen van bestaande putten weigerde.
· De Gazastrook is aangewezen op putten die alsmaar meer doordrongen worden door zout zeewater omdat Israël het grondwater overpompt. Wetenschappers van de VN vermoeden dat de Gaza geen drinkbaar water meer zal hebben over tien jaar.
· De Apartheidsmuur wordt niet enkel gebouwd om land bij Israël in te lijven, maar ook om vele bronnen te annexeren. Door de muur werden 50 putten en 200 cisternen (reservoirs) vernield of afgescheiden van hun eigenaars. Dit water werd gebruikt door meer dan 122.000 mensen. Om de Apartheidsmuur te bouwen werd 35.000 meter waterleidingen vernield. Door afsnijding van de waterbronnen verloren Palestijnse landbouwers 2.200 ton olijfolie, 50.000 ton fruit en 100.000 ton groenten in 2003.
Als men over vrede praat, moet men ook praten over een eerlijke verdeling van het water onder Palestijnen en Israëli’s.
Mario Berge, LEUVEN
dinsdag, juli 24, 2007
250 Gevangenen vrij
Reactie op: De Morgen.
Dat is nu al wéken dat er in de krant geleuterd wordt over "de vrijlating van 250 gevangen Palestijnen". Versta me goed, dat onschuldige mensen worden vrijgelaten vind ik een goede zaak, maar dat men doet alsof nu de vrede in zicht is, of dat dit een genereuze geste is van Israël, alsof bijna alle gevangenen worden vrijgelaten, sorry, een beetje nuancering is hier op zijn plaats.Volgens de laatste cijfers van het Mandela Institute (april 2007) zitten in Kitziot alleen al 2450 mensen gevangen, waaronder 510 "administratief", dat wil zeggen zonder enige aanklacht of recht op verdediging, en ook nog 25 jongeren van minder dan 18 jaar oud. In totaal houdt Israël niet minder dan 11210 mensen gevangen, waaronder ook de 39 Palestijnse volksvertegenwoordigers, wiens misdaad het is om democratisch verkozen te zijn geworden.250 gevangenen betekenen dus 2,2% van alle gevangenen, ik begrijp niet dat daarover zo druk wordt gedaan, dit zijn peanuts, dit is show. Er is absoluut geen sprake van algemene amestie of vrijlating van alle politieke gevangenen, of stopzetting van kidnapping en willekeurige arrestaties.Ik wou dat het waar was dat de vrede dichterbij komt, maar de geste is blijkbaar niet bedoeld om onschuldigen vrij te laten, of om mensen die onwettig of zonder aanklacht vast zitten te rehabiliteren. Neen, de bedoeling is om "Fatah te versterken" ten opzichte van Hamas. Inderdaad, dezelfde Fatah die 2 jaar geleden "geen gesprekspartner is voor de vrede", dezelfde Fatah die toen corrupt was en ondemocratisch, diezelfde Fatah wil Israël nu versterken.Het mag duidelijk zijn dat Israël hiermee vooral de Palestijnse burgeroorlog wil aanwakkeren, en dat de vrede daarmee GEEN STAP dichterbij komt.
Filip DecoeneAntwerpen
Israël speelt met Abbas’ voeten
De vrijlating van 250 Palestijnse gevangenen staat in schril contrast met de werkelijkheid in Palestina. Israël houdt Abbas meer dan goed voor gek.
77 van de vrijgelaten gevangenen bevonden zich aan het einde van hun opsluiting. In ruil voor hun vrijlating, moesten de gevangenen een document tekenen waarin ze afzien van elke vorm van verzet tegen Israël. 250 “vrijgelaten” Palestijnen van de 11.500 gedetineerden is een druppel in de oceaan.
Bij dertig invallen op de bezette Westelijke Jordaanoever heeft het Israëlisch leger de voorbije week opnieuw vijftig Palestijnen achter slot en grendel gestoken. 1.597 Palestijnen werden sinds begin dit jaar al gevangen genomen op de Westbank. Volgens de Palestijnse overheid werden er sinds 1967 meer dan zevenhonderdduizend Palestijnen en Arabieren in Palestina door Israël aangehouden.
7.905 Palestijnen raakten door Israëlisch geweld gewond sinds het begin van de tweede intifada (waarvan 5.360 op de Westbank). 64 % van de gewonden waren kinderen. De meeste slachtoffers vielen in Nablus (19,6 %) en in Ramallah (11,8 %) volgens het International Middle East Media Center. 6.000 Palestijnen aan de Rafa-grenspost kunnen al zeven weken niet naar hun huis in de Gazastrook. 30.000 Palestijnen vertoeven elders in Egypte, waar ze meestal voor medische verzorging waren. Er is een gebrek aan voedsel, water, schuilplaats en medische voorzieningen voor deze mensen. Tot heden stierven al 30 Palestijnen aan de grens.
De Goed Nieuws Show van Abbas zwijgt over wat er dagelijks gebeurt in Palestina:
· Onbekenden vernielden dertig olijfbomen nabij Al Lubban ash Sharqiya.
· Een 16-jarige Palestijnse jongen, Mu'tasim Al-Jamal, werd door kolonisten in de stad Hebron neergeslagen en omver gereden met een auto. Hij werd voor medische verzorging in het ziekenhuis van Hebron opgenomen. Op het ogenblik van de feiten verkocht de jongen snoep.
· Bij een luchtaanval op de Gazastrook werd een onafgewerkt appartementsgebouw beschadigd. Vijf Palestijnen raakten gewond.
· Defense for Children International maakte een rapport bekend over misbruik en marteling van Palestijnse kinderen in Israëlische gevangenissen. Rashed Radwa werd geblinddoekt geslagen en moest tien uur in een stresspositie in koud weer doormaken. Toen hij weigerde een Hebreeuwse tekst te tekenen, werd hij met het hoofd tegen een bureau geslagen. Assem Lufti Abdel Lattif Khalil (16) bracht 40 dagen door in een ondervragingscentrum. Hij werd geslagen en in stressposities in de regen gezet. Een 15-jarige werd seksueel misbruikt en herhaaldelijk geslagen op gevoelige plekken van het lichaam. Het zijn slechts enkele voorbeelden in het rapport. Hoe kan je van deze kinderen verwachten dat ze straks respect hebben voor Israëli’s?
· In Hebron werden drie Palestijnen zonder reden het ziekenhuis in geslagen door Israëlische soldaten en kolonisten op 24 uur tijd.
· In Bethlehem raakte een Palestijns meisje gewond wanneer kolonisten stenen gooien naar een passerende wagen.
· De auto van de Palestijnse dichter-uitgever Siham Daoud werd door onbekenden in brand gestoken.
· Op 23 juli 2007 keurde het Israëlisch parlement een wet goed die Arabische burgers verbiedt om deel te nemen aan landveilingen van het Joods Nationaal Fonds (13 % van alle staatsland).
· Abbas vraagt de Israëli’s om brandstofleveringen aan de Gazastrook te stoppen. Gaza zou het dan zonder elektriciteit moeten stellen. Israël voorziet de krachtcentrale van Gaza dagelijks met 360.000 liter brandstof om via het 60 Megawatt-station de Gazanen in 30 % van de dagelijkse behoefte te voorzien. Abbas’ bedoeling is om Hamas verder te schaden na de aanhouding door de PA van de directeur van het electriciteitsbedrijf in Gaza.
Mario Bergen, Leuven
Dat is nu al wéken dat er in de krant geleuterd wordt over "de vrijlating van 250 gevangen Palestijnen". Versta me goed, dat onschuldige mensen worden vrijgelaten vind ik een goede zaak, maar dat men doet alsof nu de vrede in zicht is, of dat dit een genereuze geste is van Israël, alsof bijna alle gevangenen worden vrijgelaten, sorry, een beetje nuancering is hier op zijn plaats.Volgens de laatste cijfers van het Mandela Institute (april 2007) zitten in Kitziot alleen al 2450 mensen gevangen, waaronder 510 "administratief", dat wil zeggen zonder enige aanklacht of recht op verdediging, en ook nog 25 jongeren van minder dan 18 jaar oud. In totaal houdt Israël niet minder dan 11210 mensen gevangen, waaronder ook de 39 Palestijnse volksvertegenwoordigers, wiens misdaad het is om democratisch verkozen te zijn geworden.250 gevangenen betekenen dus 2,2% van alle gevangenen, ik begrijp niet dat daarover zo druk wordt gedaan, dit zijn peanuts, dit is show. Er is absoluut geen sprake van algemene amestie of vrijlating van alle politieke gevangenen, of stopzetting van kidnapping en willekeurige arrestaties.Ik wou dat het waar was dat de vrede dichterbij komt, maar de geste is blijkbaar niet bedoeld om onschuldigen vrij te laten, of om mensen die onwettig of zonder aanklacht vast zitten te rehabiliteren. Neen, de bedoeling is om "Fatah te versterken" ten opzichte van Hamas. Inderdaad, dezelfde Fatah die 2 jaar geleden "geen gesprekspartner is voor de vrede", dezelfde Fatah die toen corrupt was en ondemocratisch, diezelfde Fatah wil Israël nu versterken.Het mag duidelijk zijn dat Israël hiermee vooral de Palestijnse burgeroorlog wil aanwakkeren, en dat de vrede daarmee GEEN STAP dichterbij komt.
Filip DecoeneAntwerpen
Israël speelt met Abbas’ voeten
De vrijlating van 250 Palestijnse gevangenen staat in schril contrast met de werkelijkheid in Palestina. Israël houdt Abbas meer dan goed voor gek.
77 van de vrijgelaten gevangenen bevonden zich aan het einde van hun opsluiting. In ruil voor hun vrijlating, moesten de gevangenen een document tekenen waarin ze afzien van elke vorm van verzet tegen Israël. 250 “vrijgelaten” Palestijnen van de 11.500 gedetineerden is een druppel in de oceaan.
Bij dertig invallen op de bezette Westelijke Jordaanoever heeft het Israëlisch leger de voorbije week opnieuw vijftig Palestijnen achter slot en grendel gestoken. 1.597 Palestijnen werden sinds begin dit jaar al gevangen genomen op de Westbank. Volgens de Palestijnse overheid werden er sinds 1967 meer dan zevenhonderdduizend Palestijnen en Arabieren in Palestina door Israël aangehouden.
7.905 Palestijnen raakten door Israëlisch geweld gewond sinds het begin van de tweede intifada (waarvan 5.360 op de Westbank). 64 % van de gewonden waren kinderen. De meeste slachtoffers vielen in Nablus (19,6 %) en in Ramallah (11,8 %) volgens het International Middle East Media Center. 6.000 Palestijnen aan de Rafa-grenspost kunnen al zeven weken niet naar hun huis in de Gazastrook. 30.000 Palestijnen vertoeven elders in Egypte, waar ze meestal voor medische verzorging waren. Er is een gebrek aan voedsel, water, schuilplaats en medische voorzieningen voor deze mensen. Tot heden stierven al 30 Palestijnen aan de grens.
De Goed Nieuws Show van Abbas zwijgt over wat er dagelijks gebeurt in Palestina:
· Onbekenden vernielden dertig olijfbomen nabij Al Lubban ash Sharqiya.
· Een 16-jarige Palestijnse jongen, Mu'tasim Al-Jamal, werd door kolonisten in de stad Hebron neergeslagen en omver gereden met een auto. Hij werd voor medische verzorging in het ziekenhuis van Hebron opgenomen. Op het ogenblik van de feiten verkocht de jongen snoep.
· Bij een luchtaanval op de Gazastrook werd een onafgewerkt appartementsgebouw beschadigd. Vijf Palestijnen raakten gewond.
· Defense for Children International maakte een rapport bekend over misbruik en marteling van Palestijnse kinderen in Israëlische gevangenissen. Rashed Radwa werd geblinddoekt geslagen en moest tien uur in een stresspositie in koud weer doormaken. Toen hij weigerde een Hebreeuwse tekst te tekenen, werd hij met het hoofd tegen een bureau geslagen. Assem Lufti Abdel Lattif Khalil (16) bracht 40 dagen door in een ondervragingscentrum. Hij werd geslagen en in stressposities in de regen gezet. Een 15-jarige werd seksueel misbruikt en herhaaldelijk geslagen op gevoelige plekken van het lichaam. Het zijn slechts enkele voorbeelden in het rapport. Hoe kan je van deze kinderen verwachten dat ze straks respect hebben voor Israëli’s?
· In Hebron werden drie Palestijnen zonder reden het ziekenhuis in geslagen door Israëlische soldaten en kolonisten op 24 uur tijd.
· In Bethlehem raakte een Palestijns meisje gewond wanneer kolonisten stenen gooien naar een passerende wagen.
· De auto van de Palestijnse dichter-uitgever Siham Daoud werd door onbekenden in brand gestoken.
· Op 23 juli 2007 keurde het Israëlisch parlement een wet goed die Arabische burgers verbiedt om deel te nemen aan landveilingen van het Joods Nationaal Fonds (13 % van alle staatsland).
· Abbas vraagt de Israëli’s om brandstofleveringen aan de Gazastrook te stoppen. Gaza zou het dan zonder elektriciteit moeten stellen. Israël voorziet de krachtcentrale van Gaza dagelijks met 360.000 liter brandstof om via het 60 Megawatt-station de Gazanen in 30 % van de dagelijkse behoefte te voorzien. Abbas’ bedoeling is om Hamas verder te schaden na de aanhouding door de PA van de directeur van het electriciteitsbedrijf in Gaza.
Mario Bergen, Leuven
maandag, juli 16, 2007
Er zijn nog 11.210 gevangenen voor U
Reactie op: Gazet van Antwerpen:
Wat waren sommigen toch gelukkig, want er zouden “misschien” 250 Palestijnse gevangenen worden vrijgelaten. Tussen 1967 en 1988 werden meer dan 600.000 Palestijnen gevangen genomen voor een periode van een week tot levenslang (20 % van de toenmalige bevolking). Tijdens de eerste intifada (1987-1994) arresteerde Israël 175.000 Palestijnen. Volgens B’Tselem werd 85 % van hen gemarteld tijdens hun opsluiting.
Het Mandela Instituut voor Mensenrechten in Ramallah stelt vast dat zich in Israëlische cellen op dit ogenblik 11.210 Palestijnse politieke gevangenen bevinden. Onder hen vertoeven 150 vrouwen en 400 kinderen.
Van de 124 Palestijnse kinderen die gedood werden in 2006 was 31 % twaalf jaar of jonger. 85 % van deze doden viel in de Gazastrook. Volgens mensenrechtenorganisaties en het Palestijns Ministerie van Volksgezondheid raakten door acties van het Israëlische leger in 2006 vierhonderd kinderen gewond. Ook in 2007 blijft Israël zich van haar slechtste kant tonen.
Palestijnen jonger dan 35 mochten deze week niet meer passeren langs controleposten in en rond Nablus. Ook in Tulkarm en op andere plaatsen gold deze nieuwe Israëlische order enkel voor Palestijnen.
Een Palestijnse ziekenwagen in Nablus op weg naar een noodoproep werd aan een controlepost gedurende 20 minuten opgehouden. Het slachtoffer, een Palestijn van 27 met verdrinkingsverschijnselen, stierf een half uur na opname in het ziekenhuis.
Honderd donums landbouwgrond nabij het dorp Rameen werden door kolonisten van “Ennab”, ten oosten van Tulkarm, in brand gestoken. Weg olijven, granen, vijgen en amandelen. In de Gazastrook werden 200 dunums landbouwgrond vernield.
De kolonisten van “Sousia”, ten zuiden van Hebron, hadden een ander spelletje. Ze beschoten twee huizen van Palestijnen die op vijf kilomter afstand wonen. Ze wouden enkele bomen kappen en bedreigden de Palestijnen om hun huizen te verlaten.
Voor 35.000 Palestijnen in Gaza die leven van de visvangst gelden nog striktere beperkingen dan voorheen. Gewapende patrouilles per boot en helicopter beschieten Palestijnen die orders van het Israëlische leger niet correct opvolgen.
Palestijnse patienten die via de grenspost Beit Hanoun (Erez) naar Israëlische ziekenhuizen moeten voor verzorging, mogen dat voortaan niet meer doen via Palestijnse ambulaces. Als het wordt toegelaten door het bezettingsleger van Israël, dan moet men betalen voor vervoer naar een ziekenhuis op de bezette Westelijke Jordaanoever of Israël. Voor tien patienten per dag was dit mogelijk sinds het begin van 2007. Ze moeten wel uren wachten aan de grens en een onmenselijke behandeling ondergaan. Voor alle andere Palestijnen blijft de grenspost gewoon dicht.
En om duidelijk te maken dat het niet allemaal kommer en kwel is. Het Popular Art Centre houdt in juli het Palestijns Internationaal Festival voor Dans en Muziek. Het is in 2007 meteen het twintigste jaar dat het PAC dergelijke activiteiten organiseerd om het cultureel leven in Palestina in stand te houden ondanks de bezetting. Vrije meninguiting is het jaarthema van het festival dat diverse steden, dorpen en vluchtelingenkampen aandoet op de bezette Westlijke Jordaanoever.
* Link: Defence for Children International / Palestine Section
Mario Bergen, LEUVEN
__._,_.___
Wat waren sommigen toch gelukkig, want er zouden “misschien” 250 Palestijnse gevangenen worden vrijgelaten. Tussen 1967 en 1988 werden meer dan 600.000 Palestijnen gevangen genomen voor een periode van een week tot levenslang (20 % van de toenmalige bevolking). Tijdens de eerste intifada (1987-1994) arresteerde Israël 175.000 Palestijnen. Volgens B’Tselem werd 85 % van hen gemarteld tijdens hun opsluiting.
Het Mandela Instituut voor Mensenrechten in Ramallah stelt vast dat zich in Israëlische cellen op dit ogenblik 11.210 Palestijnse politieke gevangenen bevinden. Onder hen vertoeven 150 vrouwen en 400 kinderen.
Van de 124 Palestijnse kinderen die gedood werden in 2006 was 31 % twaalf jaar of jonger. 85 % van deze doden viel in de Gazastrook. Volgens mensenrechtenorganisaties en het Palestijns Ministerie van Volksgezondheid raakten door acties van het Israëlische leger in 2006 vierhonderd kinderen gewond. Ook in 2007 blijft Israël zich van haar slechtste kant tonen.
Palestijnen jonger dan 35 mochten deze week niet meer passeren langs controleposten in en rond Nablus. Ook in Tulkarm en op andere plaatsen gold deze nieuwe Israëlische order enkel voor Palestijnen.
Een Palestijnse ziekenwagen in Nablus op weg naar een noodoproep werd aan een controlepost gedurende 20 minuten opgehouden. Het slachtoffer, een Palestijn van 27 met verdrinkingsverschijnselen, stierf een half uur na opname in het ziekenhuis.
Honderd donums landbouwgrond nabij het dorp Rameen werden door kolonisten van “Ennab”, ten oosten van Tulkarm, in brand gestoken. Weg olijven, granen, vijgen en amandelen. In de Gazastrook werden 200 dunums landbouwgrond vernield.
De kolonisten van “Sousia”, ten zuiden van Hebron, hadden een ander spelletje. Ze beschoten twee huizen van Palestijnen die op vijf kilomter afstand wonen. Ze wouden enkele bomen kappen en bedreigden de Palestijnen om hun huizen te verlaten.
Voor 35.000 Palestijnen in Gaza die leven van de visvangst gelden nog striktere beperkingen dan voorheen. Gewapende patrouilles per boot en helicopter beschieten Palestijnen die orders van het Israëlische leger niet correct opvolgen.
Palestijnse patienten die via de grenspost Beit Hanoun (Erez) naar Israëlische ziekenhuizen moeten voor verzorging, mogen dat voortaan niet meer doen via Palestijnse ambulaces. Als het wordt toegelaten door het bezettingsleger van Israël, dan moet men betalen voor vervoer naar een ziekenhuis op de bezette Westelijke Jordaanoever of Israël. Voor tien patienten per dag was dit mogelijk sinds het begin van 2007. Ze moeten wel uren wachten aan de grens en een onmenselijke behandeling ondergaan. Voor alle andere Palestijnen blijft de grenspost gewoon dicht.
En om duidelijk te maken dat het niet allemaal kommer en kwel is. Het Popular Art Centre houdt in juli het Palestijns Internationaal Festival voor Dans en Muziek. Het is in 2007 meteen het twintigste jaar dat het PAC dergelijke activiteiten organiseerd om het cultureel leven in Palestina in stand te houden ondanks de bezetting. Vrije meninguiting is het jaarthema van het festival dat diverse steden, dorpen en vluchtelingenkampen aandoet op de bezette Westlijke Jordaanoever.
* Link: Defence for Children International / Palestine Section
Mario Bergen, LEUVEN
__._,_.___
zaterdag, juli 14, 2007
Palestijnen: recht op een eigen staat
Reactie op: De Standaard:
Bij de al zes decennia aanslepende bezetting door Israël van het historische Palestina, zijn er mensen die denken dat een oplossing eenvoudig is. Geef de twee volkeren één staat waarin ze dezelfde rechten hebben en de problemen zijn van de baan. Niets is minder waar.
Een overgrote meerderheid van de joodse bevolking wil niets weten van de ontbinding van de zogenaamde “joods-democratische” staat, “al zestig jaar de enige democratie in het Midden-Oosten”. Israëli’s denken er nog minder aan om de Arabisch-Palestijnse burgers als volwaardige medeburgers te aanzien. Ook de meerderheid van de Palestijnen wil een eigen staat.
Een eenheidsstaat voor joden en Palestijne zou de Israëlische apartheid en superioriteit op militair en technologisch vlak alleen intensifiëren en uitbreiden. Het zou een nieuwe bezetting worden, één waar vrede ver te zoeken is. Beide volkeren zouden er alles aan doen om een meerderheid uit te maken in zulke staat. Sinds 1948 weten we welke middelen joden daarvoor inschakelen. Een burgeroorlog naar Libanees voorbeeld (1975-1990) is dan het resultaat.
De wegen naar een tweestatenoplossing hebben nog geen einde gemaakt aan de bezetting. Maar in één staat is die garantie evenmin voorhanden. Kolonisten kunnen in één staat kolonies stichten naar eigen goesting. Het vredeskamp wordt versplinterd en de publieke opinie denkt dat alles peis en vree is. Honderden VN-Resoluties en internatinale verdragen negeerden de Israëlische politici. Een eenheidsstaat zou die strijd verplaatsen naar elke straat van Gaza tot Tel Aviv.
Zolang men de Palestijnen niet als volwaardig beschouwd en de vrijheid geeft om zichzelf te uiten en te besturen, zal een eenheidsstaat enkel de Apartheid vergroten. Zolang het recht op terugkeer van Palestijnse vluchtelingen onbespreekbaar is, blijft een eenheidsstaat een creatie waarbij een artificiële joodse meerderheid de touwtjes in handen heeft. En welke Israëlische politicus is bereid om een acht meter hoge en 750 km lange muur af te breken die aan het volk werd verkocht als ultieme veiligheidsgarantie?
Als de Arabieren morgen een qalifaat willen maken van het historische Palestina hebben ze niet alleen meer historisch recht van spreken, maar zou er tenminste de garantie zijn dat de minderheden in dergelijke moslimstaat meer rechten hebben dan de Palestijnen in een toekomstige eenheidsstaat.
Palestijnen hebben recht op zelfbeschikking. Zulk recht omvat de vrijheid van politieke mening en een eigen invulling om zich economisch, sociaal en cultureel te ontplooien. Het recht om te beschikken over bezit en middelen die Palestijnen nodig achten om te bestaan. Het recht op technische en wetenschappelijke kennis. Palestijnen hebben recht op een eigen inbreng in nationale en regionale ontwikkelingsplannen. Ze hebben recht op een permanente verbetering van de levensomstandigheden en een voortdurende economische groei. Ze hebben recht op bescherming van hun natuurlijke omgeving. Palestijnen hebben recht op mobiliteit, vereniging, vergadering, en gebruik van een eigen taal en onderwijssysteem. Palestijnen hebben recht op gezonde voeding en eigen voedings- en landbouwsystemen.
Volkssoevereiniteit is een fundamenteel mensenrecht. Recht op een leefgebied en zelfbeschikkingsrecht verloochenen bij een eenstatenoplossing is de Apartheid in stand houden. Een staat die al deze rechten miskent, blijft een Apartheidsstaat die we nooit kunnen aanvaarden.
Mario Bergen, LEUVEN
Bij de al zes decennia aanslepende bezetting door Israël van het historische Palestina, zijn er mensen die denken dat een oplossing eenvoudig is. Geef de twee volkeren één staat waarin ze dezelfde rechten hebben en de problemen zijn van de baan. Niets is minder waar.
Een overgrote meerderheid van de joodse bevolking wil niets weten van de ontbinding van de zogenaamde “joods-democratische” staat, “al zestig jaar de enige democratie in het Midden-Oosten”. Israëli’s denken er nog minder aan om de Arabisch-Palestijnse burgers als volwaardige medeburgers te aanzien. Ook de meerderheid van de Palestijnen wil een eigen staat.
Een eenheidsstaat voor joden en Palestijne zou de Israëlische apartheid en superioriteit op militair en technologisch vlak alleen intensifiëren en uitbreiden. Het zou een nieuwe bezetting worden, één waar vrede ver te zoeken is. Beide volkeren zouden er alles aan doen om een meerderheid uit te maken in zulke staat. Sinds 1948 weten we welke middelen joden daarvoor inschakelen. Een burgeroorlog naar Libanees voorbeeld (1975-1990) is dan het resultaat.
De wegen naar een tweestatenoplossing hebben nog geen einde gemaakt aan de bezetting. Maar in één staat is die garantie evenmin voorhanden. Kolonisten kunnen in één staat kolonies stichten naar eigen goesting. Het vredeskamp wordt versplinterd en de publieke opinie denkt dat alles peis en vree is. Honderden VN-Resoluties en internatinale verdragen negeerden de Israëlische politici. Een eenheidsstaat zou die strijd verplaatsen naar elke straat van Gaza tot Tel Aviv.
Zolang men de Palestijnen niet als volwaardig beschouwd en de vrijheid geeft om zichzelf te uiten en te besturen, zal een eenheidsstaat enkel de Apartheid vergroten. Zolang het recht op terugkeer van Palestijnse vluchtelingen onbespreekbaar is, blijft een eenheidsstaat een creatie waarbij een artificiële joodse meerderheid de touwtjes in handen heeft. En welke Israëlische politicus is bereid om een acht meter hoge en 750 km lange muur af te breken die aan het volk werd verkocht als ultieme veiligheidsgarantie?
Als de Arabieren morgen een qalifaat willen maken van het historische Palestina hebben ze niet alleen meer historisch recht van spreken, maar zou er tenminste de garantie zijn dat de minderheden in dergelijke moslimstaat meer rechten hebben dan de Palestijnen in een toekomstige eenheidsstaat.
Palestijnen hebben recht op zelfbeschikking. Zulk recht omvat de vrijheid van politieke mening en een eigen invulling om zich economisch, sociaal en cultureel te ontplooien. Het recht om te beschikken over bezit en middelen die Palestijnen nodig achten om te bestaan. Het recht op technische en wetenschappelijke kennis. Palestijnen hebben recht op een eigen inbreng in nationale en regionale ontwikkelingsplannen. Ze hebben recht op een permanente verbetering van de levensomstandigheden en een voortdurende economische groei. Ze hebben recht op bescherming van hun natuurlijke omgeving. Palestijnen hebben recht op mobiliteit, vereniging, vergadering, en gebruik van een eigen taal en onderwijssysteem. Palestijnen hebben recht op gezonde voeding en eigen voedings- en landbouwsystemen.
Volkssoevereiniteit is een fundamenteel mensenrecht. Recht op een leefgebied en zelfbeschikkingsrecht verloochenen bij een eenstatenoplossing is de Apartheid in stand houden. Een staat die al deze rechten miskent, blijft een Apartheidsstaat die we nooit kunnen aanvaarden.
Mario Bergen, LEUVEN
maandag, juli 09, 2007
'De Dode Zee sterft elk jaar een beetje meer'
Reactie op : De Standaard, 09/07/2007
Het is spijtig dat de uitleg van dit fenomeen door de Jordaanse professor hydrologie Elias Salameh, ergens midden in het artikel verzeild is geraakt en waar de nadruk gelegd wordt op het gebruik van het water voor de landbouw en drinkwater.
Dit in schril contrast met de uitleg over de dure hotels en van de manager van het congrescentrum aldaar, die het zelfs over zijn golfbaan heeft.
Maar het zeker positief dat het er staat.
De professor zegt ook dat dit wegzakken van de dode zee vooral begon op het einde van de jaren 1960, voor de goeie verstaander, het begin van de bezetting van de Westelijke Jordaanoever en de Golanhoogvlakte, beiden met belangrijke watervoorraden
En is het gebruik van water zowel langs Palestijns bezet gebied als langs de Jordaanse kant evenredig toegenomen?
Het was het begin van de bouw van Israëlische nederzettingen aldaar. Nu worden er reeds 90% van de landbouwgronden van de joodse nederzettingen geiïrrigeerd, tegenover 2,5 % van de Palestijnse en beschikken ze over tweederde van het geïrrigeerde areaal. Ongeveer 250 op de 500 Palestijnse dorpen moeten het nog steeds stellen met hun waterputten, zoals ze reeds deden lang voor de jaren 1960.
Er is dus wel degelijk iets ernstig in een bepaalde richting veranderd.
Johan Van Hulle, Zomergem
Het is spijtig dat de uitleg van dit fenomeen door de Jordaanse professor hydrologie Elias Salameh, ergens midden in het artikel verzeild is geraakt en waar de nadruk gelegd wordt op het gebruik van het water voor de landbouw en drinkwater.
Dit in schril contrast met de uitleg over de dure hotels en van de manager van het congrescentrum aldaar, die het zelfs over zijn golfbaan heeft.
Maar het zeker positief dat het er staat.
De professor zegt ook dat dit wegzakken van de dode zee vooral begon op het einde van de jaren 1960, voor de goeie verstaander, het begin van de bezetting van de Westelijke Jordaanoever en de Golanhoogvlakte, beiden met belangrijke watervoorraden
En is het gebruik van water zowel langs Palestijns bezet gebied als langs de Jordaanse kant evenredig toegenomen?
Het was het begin van de bouw van Israëlische nederzettingen aldaar. Nu worden er reeds 90% van de landbouwgronden van de joodse nederzettingen geiïrrigeerd, tegenover 2,5 % van de Palestijnse en beschikken ze over tweederde van het geïrrigeerde areaal. Ongeveer 250 op de 500 Palestijnse dorpen moeten het nog steeds stellen met hun waterputten, zoals ze reeds deden lang voor de jaren 1960.
Er is dus wel degelijk iets ernstig in een bepaalde richting veranderd.
Johan Van Hulle, Zomergem
zondag, juli 08, 2007
Recht op democratie in Palestina.
Reactie op : “Ambtenaren krijgen weer volledig salaris.” (DS 5 juli 2007)
Het was maar een klein berichtje in de krant. Maar het is een essentieel element voor wie de toestand in Palestina wil begrijpen. Zolang Hamas in de regering zat, hebben Israël en haar internationale vrienden de werking van deze regering gedwarsboomd. Het achterhouden van geld, is daar slechts één klein voorbeeld van. De Palestijnen konden onmogelijk een goed functionerende samenleving opbouwen. Ook de Israëlische bezetting met de muur, de checkpoints, de nieuwe nederzettingen, … maken dit onmogelijk. Het was voorspelbaar dat dit zou escaleren.
In elke gemeenschap die op een onrechtvaardige manier onderdrukt wordt, ontstaat vroeg of laat de drang om hun rechten met geweld te verdedigen. Bij mensen die opgroeiden onder de militaire controle van een agressieve bezetter, is die keuze sneller gemaakt.
Wil men echt vrede in het Midden Oosten ? Dan moet men de Palestijnen eindelijk de kans geven om volwaardige partners te worden. Een belangrijke stap daarin is het recht op een eigen democratische staat. Dat zal niet lukken zolang Israël ongestraft alle VN-resoluties naast zich mag blijven neerleggen.
ria cabus
Het was maar een klein berichtje in de krant. Maar het is een essentieel element voor wie de toestand in Palestina wil begrijpen. Zolang Hamas in de regering zat, hebben Israël en haar internationale vrienden de werking van deze regering gedwarsboomd. Het achterhouden van geld, is daar slechts één klein voorbeeld van. De Palestijnen konden onmogelijk een goed functionerende samenleving opbouwen. Ook de Israëlische bezetting met de muur, de checkpoints, de nieuwe nederzettingen, … maken dit onmogelijk. Het was voorspelbaar dat dit zou escaleren.
In elke gemeenschap die op een onrechtvaardige manier onderdrukt wordt, ontstaat vroeg of laat de drang om hun rechten met geweld te verdedigen. Bij mensen die opgroeiden onder de militaire controle van een agressieve bezetter, is die keuze sneller gemaakt.
Wil men echt vrede in het Midden Oosten ? Dan moet men de Palestijnen eindelijk de kans geven om volwaardige partners te worden. Een belangrijke stap daarin is het recht op een eigen democratische staat. Dat zal niet lukken zolang Israël ongestraft alle VN-resoluties naast zich mag blijven neerleggen.
ria cabus
vrijdag, juli 06, 2007
Arabisch nihilisme?
Reactie op: De Morgen 14 06 07
De laatste tijd stelt men een nieuw pro-Israëlisch mediaoffensief vast. Eerst was er het initiatief van het Israëlisch ministerie van Buitenlandse Zaken om een delegatie burgers uit Siderot naar België, Nederland, Frankrijk, Duitsland en Groot-Brittannië te sturen. De groep in Brussel had zelfs een brokstuk bij van een Qassamprojectiel dat via diplomatieke weg met het vliegtuig mee kon reizen (DM 7.6).
Nu is het de beurt aan Thomas Friedman om in een artikel over het Arabisch nihilisme (DM 14.6) opnieuw de Arabieren in een slacht daglicht te zetten. Hij beweert zelfs dat Hezbollah zich in zijn eigen oorlog met Israël stortte, terwijl het juist Israël is die Libanon is binnengevallen. Hij heeft het in het lang en breed over de slachtoffers van de Arabische zelfmoordterroristen, maar over de dodelijke slachtoffers van de Israëlische militaire operaties en doelgerichte liquidaties zegt hij geen woord.Hij heeft het wel in een enkele paragraaf “over Israël dat op zoek was naar de vierde weg”, maar hij legt dit niet uit omdat hij er het onlangs al over had.
Door al dat wapengekletter van de “moslimterroristen” (alsof er geen christenen in het Palestijns verzet zitten) “trekken vooral de Arabieren met een diploma van hoger onderwijs, weg uit de regio”.
Misschien kunnen we nu ook eens een meer kritische Israëli aan het woord laten. In de Israëlische krant “Haaretz” van 7 juni (geciteerd in Le Monde van 10 juni) zegt Avraham Burg (ex-voorziter van het Israëlisch parlement) dat de Israëlische elite het land al verlaten heeft. En waarom ? Niet wegens het “moslimterrorisme”, maar wegens “het centrale kenmerk van het militarisme in onze identiteit, de plaats van de reserveofficieren in de samenleving, het aantal gewapende Israeli’s die in de straten lopen en in het openbaar zeggen: Arabieren buiten”. Hij noemt Israël een “zionistisch getto” en zegt dat na de oprichting van Israël het zionisme had moeten opgeheven worden. Hij vindt dat het tijd wordt om de theorie van Theodor Herzl aan te klagen, alsook de wet die enkel joden toelaat om naar Israël te emigreren. Als het zo verder gaat, zegt hij, zal het Israëlisch parlement nog de geslachtsrelaties met arabieren verbieden. De bezetting van de Westelijke Jordaanoever (in juni 1967) bestempelt hij als een “Anschluss” .
De beste manier om aan het “moslimterrorisme” een einde te stellen en de veiligheid van Israël te waarborgen is noch het bouwen van een scheidingsmuur noch het bewapenen door de VS van El Fatah tegen Hamas (dat indertijd door Israël tegen de OLP gesteund werd), maar het onderhandelen met de Palestijnen over een rechtvaardige en duurzame regeling.
Werner De Bus
Brussel
De laatste tijd stelt men een nieuw pro-Israëlisch mediaoffensief vast. Eerst was er het initiatief van het Israëlisch ministerie van Buitenlandse Zaken om een delegatie burgers uit Siderot naar België, Nederland, Frankrijk, Duitsland en Groot-Brittannië te sturen. De groep in Brussel had zelfs een brokstuk bij van een Qassamprojectiel dat via diplomatieke weg met het vliegtuig mee kon reizen (DM 7.6).
Nu is het de beurt aan Thomas Friedman om in een artikel over het Arabisch nihilisme (DM 14.6) opnieuw de Arabieren in een slacht daglicht te zetten. Hij beweert zelfs dat Hezbollah zich in zijn eigen oorlog met Israël stortte, terwijl het juist Israël is die Libanon is binnengevallen. Hij heeft het in het lang en breed over de slachtoffers van de Arabische zelfmoordterroristen, maar over de dodelijke slachtoffers van de Israëlische militaire operaties en doelgerichte liquidaties zegt hij geen woord.Hij heeft het wel in een enkele paragraaf “over Israël dat op zoek was naar de vierde weg”, maar hij legt dit niet uit omdat hij er het onlangs al over had.
Door al dat wapengekletter van de “moslimterroristen” (alsof er geen christenen in het Palestijns verzet zitten) “trekken vooral de Arabieren met een diploma van hoger onderwijs, weg uit de regio”.
Misschien kunnen we nu ook eens een meer kritische Israëli aan het woord laten. In de Israëlische krant “Haaretz” van 7 juni (geciteerd in Le Monde van 10 juni) zegt Avraham Burg (ex-voorziter van het Israëlisch parlement) dat de Israëlische elite het land al verlaten heeft. En waarom ? Niet wegens het “moslimterrorisme”, maar wegens “het centrale kenmerk van het militarisme in onze identiteit, de plaats van de reserveofficieren in de samenleving, het aantal gewapende Israeli’s die in de straten lopen en in het openbaar zeggen: Arabieren buiten”. Hij noemt Israël een “zionistisch getto” en zegt dat na de oprichting van Israël het zionisme had moeten opgeheven worden. Hij vindt dat het tijd wordt om de theorie van Theodor Herzl aan te klagen, alsook de wet die enkel joden toelaat om naar Israël te emigreren. Als het zo verder gaat, zegt hij, zal het Israëlisch parlement nog de geslachtsrelaties met arabieren verbieden. De bezetting van de Westelijke Jordaanoever (in juni 1967) bestempelt hij als een “Anschluss” .
De beste manier om aan het “moslimterrorisme” een einde te stellen en de veiligheid van Israël te waarborgen is noch het bouwen van een scheidingsmuur noch het bewapenen door de VS van El Fatah tegen Hamas (dat indertijd door Israël tegen de OLP gesteund werd), maar het onderhandelen met de Palestijnen over een rechtvaardige en duurzame regeling.
Werner De Bus
Brussel
Hamas tegen de collaborateurs van Fatah
Reactie op: “Alan Johnston is vrij” van de Wereldomroep op 04/07/2007.
Bertus Hendriks beschrijft voor de Wereldomroep op serene toon hoe opvallend rustig het is geworden in de Gazastrook nadat Hamas daar zorgde voor een machtswissel. Hamas maakte een einde aan de anarchie in de strook van Gaza. Ook benadrukt hij dat Hamas niet enkel eigen strijders, maar ook gevangenen van Fatah wil bevrijd zien uit Israëlische gevangenissen.
Over de strijd enkele weken geleden in de Gazastrook is Hendriks minder duidelijk. Het ging niet over een oorlog tussen Hamas en Fatah, maar een strijd tussen Hamas en collaborateurs van Fatah die werden ingezet voor de belangen van Israël en de V.S. Dit zegt niet één of andere Hamas-militant, maar niemand minder dan Ali al-Hasan, politiek adviseur en strateeg van President Abbas in de krant Yediot Aharonot.
Dit lid van Fattah’s Centrale Comité zei dat Hamas met de machtsovername een einde maakte aan plannen van de Amerikaanse generaal Keith Dayton die betrokken was bij het bewapenen van Fatah’s elitekorps. Het Kwartet en Israël hebben steeds politiek, economisch en militair president Abbas en zijn Fatah partij gesteund om alzo een machtsgreep te verwezenlijken tegen de democratisch verkozen Hamas-regering. Hamas kreeg het vertrouwen van het volk na vier decennia van hard werken in de Palestijnse maatschappij.
In een democratische rechtsstaat ligt het monopolie van interne veiligheid en troepenmacht in handen van de grootste politieke partij die in het bestuur zit. In Palestina is deze taak voor Hamas. Alle andere facties moeten zich schikken naar het Ministerie van Binnenlandse Zaken.
De zogenaamde “veiligheidstroepen” van Abbas waren al maanden illegaal omdat ze weigerden zich te schikken onder de minister van Binnenlandse Zaken. Ze namen onwettig de wapens op tegen Hamas met de steun van de V.S. en Israël die de ene vrachtwagen na de andere escorteerden met wapens naar Fatah-loodsen. Een scheepslading zware wapens was onderweg om Hamas de definitieve doodssteek te geven toen deze partij besloot om de wil van het volk te volgen tegen collaborateurs in Fatah die de politieke agenda wouden bepalen.
Hamas is de grootste politieke partij, won de verkiezingen en de acties van Fatah tegen deze partij zouden een “poging tot staatsgreep” heten, mocht Palestina een staat zijn.
De bewapening van als rebellen gedragende Fatah-leden is in strijd met de democratie en het internationaal rechtsbeginsel. Als morgen Vlaams Belang en Groen! zich bewapenen, het gezag verwerpen van minister Keulen en ten strijde trekken tegen de Vlaamse regering zouden we net hetzelfde zeggen.
Het probleem met Fatah is dat het corrupte veiligheidssysteem dat werd geleid door Mohammed Dahlan, die de laatste tien jaar verantwoordelijk was voor herhaaldelijke aanvallen, aanhoudingen en terechtstellingen van Hamas-militanten. Abu Obieda, militaire bevelhebber voor de Gazastrook namens Hamas, benadrukt dat men Fatah niet haat, maar de beslissingen die ze namen onder druk vanuit Ramallah, Tel Aviv of Washington. Israël stuurde aan op deze interne oorlog. Ze hadden alleen een andere winnaar in gedachten.
Mario Bergen, Leuven
Bertus Hendriks beschrijft voor de Wereldomroep op serene toon hoe opvallend rustig het is geworden in de Gazastrook nadat Hamas daar zorgde voor een machtswissel. Hamas maakte een einde aan de anarchie in de strook van Gaza. Ook benadrukt hij dat Hamas niet enkel eigen strijders, maar ook gevangenen van Fatah wil bevrijd zien uit Israëlische gevangenissen.
Over de strijd enkele weken geleden in de Gazastrook is Hendriks minder duidelijk. Het ging niet over een oorlog tussen Hamas en Fatah, maar een strijd tussen Hamas en collaborateurs van Fatah die werden ingezet voor de belangen van Israël en de V.S. Dit zegt niet één of andere Hamas-militant, maar niemand minder dan Ali al-Hasan, politiek adviseur en strateeg van President Abbas in de krant Yediot Aharonot.
Dit lid van Fattah’s Centrale Comité zei dat Hamas met de machtsovername een einde maakte aan plannen van de Amerikaanse generaal Keith Dayton die betrokken was bij het bewapenen van Fatah’s elitekorps. Het Kwartet en Israël hebben steeds politiek, economisch en militair president Abbas en zijn Fatah partij gesteund om alzo een machtsgreep te verwezenlijken tegen de democratisch verkozen Hamas-regering. Hamas kreeg het vertrouwen van het volk na vier decennia van hard werken in de Palestijnse maatschappij.
In een democratische rechtsstaat ligt het monopolie van interne veiligheid en troepenmacht in handen van de grootste politieke partij die in het bestuur zit. In Palestina is deze taak voor Hamas. Alle andere facties moeten zich schikken naar het Ministerie van Binnenlandse Zaken.
De zogenaamde “veiligheidstroepen” van Abbas waren al maanden illegaal omdat ze weigerden zich te schikken onder de minister van Binnenlandse Zaken. Ze namen onwettig de wapens op tegen Hamas met de steun van de V.S. en Israël die de ene vrachtwagen na de andere escorteerden met wapens naar Fatah-loodsen. Een scheepslading zware wapens was onderweg om Hamas de definitieve doodssteek te geven toen deze partij besloot om de wil van het volk te volgen tegen collaborateurs in Fatah die de politieke agenda wouden bepalen.
Hamas is de grootste politieke partij, won de verkiezingen en de acties van Fatah tegen deze partij zouden een “poging tot staatsgreep” heten, mocht Palestina een staat zijn.
De bewapening van als rebellen gedragende Fatah-leden is in strijd met de democratie en het internationaal rechtsbeginsel. Als morgen Vlaams Belang en Groen! zich bewapenen, het gezag verwerpen van minister Keulen en ten strijde trekken tegen de Vlaamse regering zouden we net hetzelfde zeggen.
Het probleem met Fatah is dat het corrupte veiligheidssysteem dat werd geleid door Mohammed Dahlan, die de laatste tien jaar verantwoordelijk was voor herhaaldelijke aanvallen, aanhoudingen en terechtstellingen van Hamas-militanten. Abu Obieda, militaire bevelhebber voor de Gazastrook namens Hamas, benadrukt dat men Fatah niet haat, maar de beslissingen die ze namen onder druk vanuit Ramallah, Tel Aviv of Washington. Israël stuurde aan op deze interne oorlog. Ze hadden alleen een andere winnaar in gedachten.
Mario Bergen, Leuven
donderdag, juli 05, 2007
Hamas als betrouwbare gesprekspartner
Reactie op NOS
De winst voor de Palestijnse nationalisten van Hamas bij de parlementsverkiezingen van 25 januari 2006 kan niet anders uitgelegd worden als een duidelijke keuze van de Palestijnse kiezer. Een keuze tegen de corruptie van Fatah en het vastgelopen vredesproces en de belabberde sociale- en economische situatie in Palestina.
Alhoewel Hamas een absolute meerderheid had, vroeg het Fatah om samen de Palestijnse gebieden te besturen. Fatah wees dit af en bood obstructie, ondermeer door samenwerking te verbieden met ministers van Hamas. Men weigerde zich te schikken met het overheidsapparaat. Fatah kreeg wel wapens van de Amerikanen via Amman en Cairo voor de troepen onder het gezag van president Abu Mazen. Een economische boycot door het Kwartet maakte van de Palestijnse gebieden een ontwikkelingsland.
Door de tegenkanting van Fatah met hulp van Amerikaanse en Israëlische geheime diensten, wou men de Hamas-regering ten val brengen en vernietigen. Hamas had geen ander alternatief dan deze poging voor te zijn door de macht in de Gazastrook te herstellen en Israëlische collaborateurs binnen Fatah te verwijderen.
Hamas liet zien dat het snel de anarchie in de Gazastrook de kop kon indrukken. Het liet zien dat het werkelijk verschilt met Israëlische marionetten zoals Abbas. Binnen de kortste tijd zorgde de nationalistische partij niet alleen voor orde en rust, maar gaf het een duidelijk signaal dat het werk wil maken van een gevangenenruil. Israël steunde lange tijd sinds eind jaren zeventig Hamas. In een poging om de PLO en het leiderschap van Yasser Arafat te ondermijnen, gaf Eerste minister Menachem Begin in 1978 de toestemming aan Sheik Ahmad Yassin voor de oprichting van een “humanitaire” organisatie bekend als de Mujama. Begin en opvolger Yitzak Samir zagen niet veel kwaads in Moslimse Broeders in bezet Palestina. Israël gaf ze jobs, een maandwedde, militaire training en wapens. Sheik Yassin mocht een krant oprichten en een netwerk van goede doelen. Voor Sharon moest het verkozen Palestijns leiderschap worden vernietigd. Hun misdaad was het volk verdedigen op een vreedzame, politieke manier. Een vredelievende kopie van Ghandi’s beweging voor de Palestijnen zou de steun van de hele wereld krijgen, en dat was wel het laatste wat Sharon wou. Verkozen raden en burgemeesters werden in 1982 door hem ontslagen of opgepakt.
Als men toen kon praten met een voorloper met Hamas, waarom zou dit nu dan niet kunnen? Door de vrijlating van journalist Alan Johnston en te zorgen voor een veilige toestand voor buitenlanders maakt Hamas duidelijk dat het een betrouwbare gesprekspartner is die voor stabiliteit kan zorgen in Gaza.
Enkel moet de politieke wil aanwezig zijn in Israël. Op de Westelijke Jordaanoever bevinden zich momenteel 161 joodse nederzettingen en 96 zogenaamde wilde kolonies. Sharon zag deze nederzettingen als joker bij vredesbesprekingen om bezit te nemen van de Westelijke Jordaanoever. Een Routekaart moet meer zijn dan enkel Palestijnen verplichten om iets te doen aan de veiligheid. Israël moet laten zien dat het mazig net op de Westbank van 795 kilometer eenzijdig-joodse wegen, tunnels en viaducten, zeven grote industriële gebieden als economische peiler van de bezetting en 190 Palestijnse bevolkingseilandjes voorbijgestreefd is.
Na zestig jaar blijkt Israël niet rijp voor een democratische samenleving waar Palestijnen en Israëli’s in één staat dezelfde rechten hebben. Het systeem van Apartheid en bezetting lijkt alleen te escaleren zolang een oplossing uitblijft. De noden en behoeften van het Palestijnse volk zijn totaal verschillend met deze van Israëli’s. Als Israël slim is geeft ze Hamas een kans om de boel te beredderen in Gaza. Als dit project van zelfbestuur slaagt, kan dit worden uitgebreid naar andere delen van het historische Palestina en zal Israël zelf toegevingen moeten doen zoals het ontmantelen van kolonies op de bezette Westelijke Jordaanoever en het opheffen van het apartheidssysteem in Palestina. Als Israël kiest voor een geweldsoplossing en de Gazastrook blijft bombarderen zoals vanmorgen en vorige week, ziet zowel de toekomst van het Palestijnse volk als dat van Israël er miserabel uit.
Mario Bergen
LEUVEN
De winst voor de Palestijnse nationalisten van Hamas bij de parlementsverkiezingen van 25 januari 2006 kan niet anders uitgelegd worden als een duidelijke keuze van de Palestijnse kiezer. Een keuze tegen de corruptie van Fatah en het vastgelopen vredesproces en de belabberde sociale- en economische situatie in Palestina.
Alhoewel Hamas een absolute meerderheid had, vroeg het Fatah om samen de Palestijnse gebieden te besturen. Fatah wees dit af en bood obstructie, ondermeer door samenwerking te verbieden met ministers van Hamas. Men weigerde zich te schikken met het overheidsapparaat. Fatah kreeg wel wapens van de Amerikanen via Amman en Cairo voor de troepen onder het gezag van president Abu Mazen. Een economische boycot door het Kwartet maakte van de Palestijnse gebieden een ontwikkelingsland.
Door de tegenkanting van Fatah met hulp van Amerikaanse en Israëlische geheime diensten, wou men de Hamas-regering ten val brengen en vernietigen. Hamas had geen ander alternatief dan deze poging voor te zijn door de macht in de Gazastrook te herstellen en Israëlische collaborateurs binnen Fatah te verwijderen.
Hamas liet zien dat het snel de anarchie in de Gazastrook de kop kon indrukken. Het liet zien dat het werkelijk verschilt met Israëlische marionetten zoals Abbas. Binnen de kortste tijd zorgde de nationalistische partij niet alleen voor orde en rust, maar gaf het een duidelijk signaal dat het werk wil maken van een gevangenenruil. Israël steunde lange tijd sinds eind jaren zeventig Hamas. In een poging om de PLO en het leiderschap van Yasser Arafat te ondermijnen, gaf Eerste minister Menachem Begin in 1978 de toestemming aan Sheik Ahmad Yassin voor de oprichting van een “humanitaire” organisatie bekend als de Mujama. Begin en opvolger Yitzak Samir zagen niet veel kwaads in Moslimse Broeders in bezet Palestina. Israël gaf ze jobs, een maandwedde, militaire training en wapens. Sheik Yassin mocht een krant oprichten en een netwerk van goede doelen. Voor Sharon moest het verkozen Palestijns leiderschap worden vernietigd. Hun misdaad was het volk verdedigen op een vreedzame, politieke manier. Een vredelievende kopie van Ghandi’s beweging voor de Palestijnen zou de steun van de hele wereld krijgen, en dat was wel het laatste wat Sharon wou. Verkozen raden en burgemeesters werden in 1982 door hem ontslagen of opgepakt.
Als men toen kon praten met een voorloper met Hamas, waarom zou dit nu dan niet kunnen? Door de vrijlating van journalist Alan Johnston en te zorgen voor een veilige toestand voor buitenlanders maakt Hamas duidelijk dat het een betrouwbare gesprekspartner is die voor stabiliteit kan zorgen in Gaza.
Enkel moet de politieke wil aanwezig zijn in Israël. Op de Westelijke Jordaanoever bevinden zich momenteel 161 joodse nederzettingen en 96 zogenaamde wilde kolonies. Sharon zag deze nederzettingen als joker bij vredesbesprekingen om bezit te nemen van de Westelijke Jordaanoever. Een Routekaart moet meer zijn dan enkel Palestijnen verplichten om iets te doen aan de veiligheid. Israël moet laten zien dat het mazig net op de Westbank van 795 kilometer eenzijdig-joodse wegen, tunnels en viaducten, zeven grote industriële gebieden als economische peiler van de bezetting en 190 Palestijnse bevolkingseilandjes voorbijgestreefd is.
Na zestig jaar blijkt Israël niet rijp voor een democratische samenleving waar Palestijnen en Israëli’s in één staat dezelfde rechten hebben. Het systeem van Apartheid en bezetting lijkt alleen te escaleren zolang een oplossing uitblijft. De noden en behoeften van het Palestijnse volk zijn totaal verschillend met deze van Israëli’s. Als Israël slim is geeft ze Hamas een kans om de boel te beredderen in Gaza. Als dit project van zelfbestuur slaagt, kan dit worden uitgebreid naar andere delen van het historische Palestina en zal Israël zelf toegevingen moeten doen zoals het ontmantelen van kolonies op de bezette Westelijke Jordaanoever en het opheffen van het apartheidssysteem in Palestina. Als Israël kiest voor een geweldsoplossing en de Gazastrook blijft bombarderen zoals vanmorgen en vorige week, ziet zowel de toekomst van het Palestijnse volk als dat van Israël er miserabel uit.
Mario Bergen
LEUVEN
zondag, juli 01, 2007
'De Dode Zee sterft elk jaar een beetje meer'
Reactie op: De Standaard, 09/07/2007
Het is spijtig dat de uitleg van dit fenomeen door de Jordaanse professor hydrologie Elias Salameh, ergens midden in het artikel verzeild is geraakt en waar de nadruk gelegd wordt op het gebruik van het water voor de landbouw en drinkwater.
Dit in schril contrast met de uitleg over de dure hotels en van de manager van het congrescentrum aldaar, die het zelfs over zijn golfbaan heeft.
Maar het zeker positief dat het er staat.
De professor zegt ook dat dit wegzakken van de dode zee vooral begon op het einde van de jaren 1960, voor de goeie verstaander, het begin van de bezetting van de Westelijke Jordaanoever en de Golanhoogvlakte, beiden met belangrijke watervoorraden
En is het gebruik van water zowel langs Palestijns bezet gebied als langs de Jordaanse kant evenredig toegenomen?
Het was het begin van de bouw van Israëlische nederzettingen aldaar. Nu worden er reeds 90% van de landbouwgronden van de joodse nederzettingen geiïrrigeerd, tegenover 2,5 % van de Palestijnse en beschikken ze over tweederde van het geïrrigeerde areaal. Ongeveer 250 op de 500 Palestijnse dorpen moeten het nog steeds stellen met hun waterputten, zoals ze reeds deden lang voor de jaren 1960.
Er is dus wel degelijk iets ernstig in een bepaalde richting veranderd.
Johan Van Hulle, Zomergem
Het is spijtig dat de uitleg van dit fenomeen door de Jordaanse professor hydrologie Elias Salameh, ergens midden in het artikel verzeild is geraakt en waar de nadruk gelegd wordt op het gebruik van het water voor de landbouw en drinkwater.
Dit in schril contrast met de uitleg over de dure hotels en van de manager van het congrescentrum aldaar, die het zelfs over zijn golfbaan heeft.
Maar het zeker positief dat het er staat.
De professor zegt ook dat dit wegzakken van de dode zee vooral begon op het einde van de jaren 1960, voor de goeie verstaander, het begin van de bezetting van de Westelijke Jordaanoever en de Golanhoogvlakte, beiden met belangrijke watervoorraden
En is het gebruik van water zowel langs Palestijns bezet gebied als langs de Jordaanse kant evenredig toegenomen?
Het was het begin van de bouw van Israëlische nederzettingen aldaar. Nu worden er reeds 90% van de landbouwgronden van de joodse nederzettingen geiïrrigeerd, tegenover 2,5 % van de Palestijnse en beschikken ze over tweederde van het geïrrigeerde areaal. Ongeveer 250 op de 500 Palestijnse dorpen moeten het nog steeds stellen met hun waterputten, zoals ze reeds deden lang voor de jaren 1960.
Er is dus wel degelijk iets ernstig in een bepaalde richting veranderd.
Johan Van Hulle, Zomergem
donderdag, juni 28, 2007
Abbas verbiedt gewapende groepen
Reactie op “Abbas verbiedt gewapende groepen” in de GvA van 28/06/2007.
Gazet van Antwerpen schrijft correct dat Mahmoud Abbas alle gewapende groepen heeft verboden, met inbegrip van de eigen Fatah-milities. De toekomst zal uitwijzen wat dit verbod waard is.
Abbas is de hoofdschuldige voor het ontstaan van twee Palestijnse entiteiten. Hij had meer aandacht om de presidentiële troepen te bewapenen met hulp van de V.S. en Israël dan te streven naar een einde van de Israëlische bezetting. Abbas en Fatah werken samen met Amerikaanse en Israëlische inlichtingendiensten waarbij eigenbelang primeert boven het verwezenlijken van gemeenschappelijke Palestijnse eisen. Israël werd erkent, Israël leverde wapens, maar het leven van de Palestijnse bevolking ging van kwaad naar erger. Abbas steunt openlijk de boycot tegen Hamas die het beschouwd als een terreurbeweging.
Noch onder de democratisch verkozen Hamas-regering, noch onder de eenheidsregering wouden de milities van Fatah het gezag van de minister van Binnenlandse Zaken aanvaarden. Fatah deed jaren niets aan collaborateurs met Israël en van hoog tot laag in de partij werkte men nauw samen met de Israëlische bezettingsmacht. Diverse Fatah-politici kregen opleidingen van de C.I.A.
Gewapende groeperingen moeten zich nu ontwapenen. In de Gazastrook wordt het gezag van Abu Mazen al lang niet meer opgevolgd. Ontwapening op de bezette Westelijke Jordaanoever moet het verzet tegen de bezetting milderen of zelfs stoppen.
De Palestijnen willen geen dromen, maar veiligheid. Na dertien jaar corruptie van Fatah kozen ze voor Hamas om daar voor te zorgen. Deze beweging was verantwoordelijk voor duizenden Hamas-leden, maar nadien voor de hele Palestijnse bevolking. Dus voor het ziekenhuis, de scholen, de sociale behoeften. De kosten voor de organisatie waren bijvoorbeeld één miljoen dollar. Maar nu heb je zo’n 160 miljoen nodig voor voeding, medicijnen, gezondheidszorg, alles. De internationale boycot tegen de Hamas-regering maakt dit onmogelijk.
Israel overweegt nu een gevaarlijke onderneming. Terwijl Hamas de zaken rustig wil oplossen, lijkt Israël de waanzin nabij door te kiezen voor militair ingrijpen. Gisteren vielen er al dertien doden in de Gazastrook. Ze zullen niets bereiken en niets winnen. De Palestijnen zijn niet bang voor Olmert of voor de Amerikanen.
Het gevaar zit hem in de marionettenregering van Salam Fayyad. Deze zei vandaag op CNN de Israëli’s in te zullen schakelen om de Westelijke Jordaanoever onder Fatah controle te houden. Eerder schreef Haaretz nog dat Fayyed “de ideale Palestijn is om mee te praten” en “Zijn woord is een woord” (lees: de geschikte man om Israëlische dictaten uit te voeren). Fayyad is de enige Palestijn aan wie Israëli’s honderden miljoenen achterstallig belastinggeld durven toevertrouwen. Twee jaar geleden zat Fayyad nog rechts van Olmert op het trouwfeest van de dochter van Dov Weisglass, hoofd van het kabinet van Olmert. De twee hadden lange conversaties en nadien sprak Fayyad nog voor de top-elite op economisch en financieel vlak in Israël tijdens de Herzliya Conferentie in januari 2007.
Door toedoen van toenmalig Nationaal Veiligheidsadviseur Condoleezza Rice werd Fayyad minister van Financiën onder Arafat. Met George W. Bush keuvelt hij over de universiteitsjaren samen in Texas en de Amerikaanse voetbalcompetitie. Toen Fatah hem zag als kandidaat-premier liet hij de kelk voorbij gaan en kwam met de verkiezingen op met de Derde Weg Partij met Hanan Ashrawi en Yasser Abed Rabbo. Zijn vrees voor een Hamas-overwinning werd bevestigd en Fayyad wachtte zijn tijd van politieke come-back af in de Israëlische loge.
Mario Bergen
LEUVEN
Gazet van Antwerpen schrijft correct dat Mahmoud Abbas alle gewapende groepen heeft verboden, met inbegrip van de eigen Fatah-milities. De toekomst zal uitwijzen wat dit verbod waard is.
Abbas is de hoofdschuldige voor het ontstaan van twee Palestijnse entiteiten. Hij had meer aandacht om de presidentiële troepen te bewapenen met hulp van de V.S. en Israël dan te streven naar een einde van de Israëlische bezetting. Abbas en Fatah werken samen met Amerikaanse en Israëlische inlichtingendiensten waarbij eigenbelang primeert boven het verwezenlijken van gemeenschappelijke Palestijnse eisen. Israël werd erkent, Israël leverde wapens, maar het leven van de Palestijnse bevolking ging van kwaad naar erger. Abbas steunt openlijk de boycot tegen Hamas die het beschouwd als een terreurbeweging.
Noch onder de democratisch verkozen Hamas-regering, noch onder de eenheidsregering wouden de milities van Fatah het gezag van de minister van Binnenlandse Zaken aanvaarden. Fatah deed jaren niets aan collaborateurs met Israël en van hoog tot laag in de partij werkte men nauw samen met de Israëlische bezettingsmacht. Diverse Fatah-politici kregen opleidingen van de C.I.A.
Gewapende groeperingen moeten zich nu ontwapenen. In de Gazastrook wordt het gezag van Abu Mazen al lang niet meer opgevolgd. Ontwapening op de bezette Westelijke Jordaanoever moet het verzet tegen de bezetting milderen of zelfs stoppen.
De Palestijnen willen geen dromen, maar veiligheid. Na dertien jaar corruptie van Fatah kozen ze voor Hamas om daar voor te zorgen. Deze beweging was verantwoordelijk voor duizenden Hamas-leden, maar nadien voor de hele Palestijnse bevolking. Dus voor het ziekenhuis, de scholen, de sociale behoeften. De kosten voor de organisatie waren bijvoorbeeld één miljoen dollar. Maar nu heb je zo’n 160 miljoen nodig voor voeding, medicijnen, gezondheidszorg, alles. De internationale boycot tegen de Hamas-regering maakt dit onmogelijk.
Israel overweegt nu een gevaarlijke onderneming. Terwijl Hamas de zaken rustig wil oplossen, lijkt Israël de waanzin nabij door te kiezen voor militair ingrijpen. Gisteren vielen er al dertien doden in de Gazastrook. Ze zullen niets bereiken en niets winnen. De Palestijnen zijn niet bang voor Olmert of voor de Amerikanen.
Het gevaar zit hem in de marionettenregering van Salam Fayyad. Deze zei vandaag op CNN de Israëli’s in te zullen schakelen om de Westelijke Jordaanoever onder Fatah controle te houden. Eerder schreef Haaretz nog dat Fayyed “de ideale Palestijn is om mee te praten” en “Zijn woord is een woord” (lees: de geschikte man om Israëlische dictaten uit te voeren). Fayyad is de enige Palestijn aan wie Israëli’s honderden miljoenen achterstallig belastinggeld durven toevertrouwen. Twee jaar geleden zat Fayyad nog rechts van Olmert op het trouwfeest van de dochter van Dov Weisglass, hoofd van het kabinet van Olmert. De twee hadden lange conversaties en nadien sprak Fayyad nog voor de top-elite op economisch en financieel vlak in Israël tijdens de Herzliya Conferentie in januari 2007.
Door toedoen van toenmalig Nationaal Veiligheidsadviseur Condoleezza Rice werd Fayyad minister van Financiën onder Arafat. Met George W. Bush keuvelt hij over de universiteitsjaren samen in Texas en de Amerikaanse voetbalcompetitie. Toen Fatah hem zag als kandidaat-premier liet hij de kelk voorbij gaan en kwam met de verkiezingen op met de Derde Weg Partij met Hanan Ashrawi en Yasser Abed Rabbo. Zijn vrees voor een Hamas-overwinning werd bevestigd en Fayyad wachtte zijn tijd van politieke come-back af in de Israëlische loge.
Mario Bergen
LEUVEN
De Israëlische wortel voor Abbas
Reactie: "Leiders willen Abbas steunen tijdens top Egypte", van 24/06/2007 in De Telegraaf.
Met een Israëlische wortel voor zijn neus wordt de Palestijnse president Abu Mazen voor de zoveelste keer naar Sharm-el-sheikh gelokt. Het is triestig om te zien hoe schatplichtig Mahmoud Abbas is aan Israël. Zelf met de kennis van universiteiten in Damacus, Cairo en Moskou wil Abbas niet zien hoe Israël hem al lange tijd aan het lijntje houdt. Opnieuw beloftes, maar geen daden van Israël om werk te maken van een vredesregeling. Maar misschien wil Abbas dat ook niet. Een akkoord over vrede werkt immers verlammend voor een partij als Fatah. Democratie heeft nu eenmaal meer controlemechanismen tegen corruptie en inspraak van het volk dan een dictatuur of een Arafat- of Abbas-staat. Het mooie leventje van Abbas en co. zou voorbij zijn met een vredesakkoord.
Israël krijgt elk jaar 2,4 miljard dollar militaire hulp van de V.S. Eerstdaags beslist de V.S. om dit bedrag jaarlijks met 50 tot 60 miljoen dollar te verhogen tot bijna 3 miljard dollar over tien jaar.
Is dit de manier hoe Israël en de V.S. vrede willen in het Midden-Oosten? Volgens gegevens van de Israëlische veiligheidsdiensten bleef Hamas achter in de Gazastrook met 16.000 geweren, 40 ton explosieven, 1.800 anti-tank-raketten, nachtkijkers, 50 raketten, honderden raket-aangedreven granaten en 20 anti-lucht-raketten.
Volgens Aaron Klein op WorldNetDaily.com werd voor 400 miljoen dollar aan wapens in beslag genomen door Hamas uit loodsen van Fatah in de Gazastrook. Het gaat ondermeer om 7.400 Amerikaanse M16-aanvalsgeweren, tientallen machinegeweren, 800.000 kogels en achttien gepanserde Amerikaanse voertuigen. Ook vond men CIA-documenten die verwijzen naar de samenwerking tussen Fatah en Israëlische- en Amerikaanse veiligheidsdiensten, CIA-methodes om aanslagen te voorkomen, werkwijzen voor het achtervolgen van Hamas en verwante organisaties, plannen om leden van Hamas en andere organisaties te vermoorden en Amerikaanse onderzoek inzake de veiligheidssituatie in Gaza.
De band tussen de CIA en Fatah is een slechte zaak voor Abbas, die al onderhevig was aan kritiek van het Palestijnse volk door de aanstelling van Salam Fayyad als manusje van alles in het nieuwe Palestijnse kabinet. Deze Palestijn volgde economie in Texas en bekleedde een hoge positie bij de Wereldbank.
Het aan het licht komen van de CIA-documenten en videobanden werpt een schaduw over het beleid van Fatah-president Abbas die nu lijkt op de Palestijnse Karzai die traktaties krijgt in Washington en Tel Aviv in ruil voor het strikt volgen van hun dictaten.
Toen Abbas het parlement en premier Haniyeh naar huis stuurde had hij daartoe geen enkele bevoegdheid. De vraag is dan ook wat voor zin democratische verkiezingen hebben als ze ongedaan worden gemaakt door een onwettig decreet van een marionet van de Israëli’s en Amerikanen. Sinds de partij deel nam aan de politieke macht, vond geen enkele door Hamas gesteunde bomaanslag plaats in Israël. Evenwel zweeg de media over dit feit. Premier Haniyeh blijft een man van zijn woord te zijn. Zelfs voor Qassam-regenpijpbommen kwamen uit de Gazastrook sprak Israël al over een machtswissel om Hamas daar ten val te brengen.
Een cargo met wapens voor Fatah zou definitief een einde maken aan de machtsdeelname van Hamas, ware het niet dat Hamas Israëlische collaborateurs verwijderde uit de Gazastrook en aldaar het bestuur in handen nam. Sindsdien is het intern opmerkelijk rustiger in Gaza geworden. Geen Fatah en Israëlische geheime agenten meer die het vuur in de pan slagen.
Volgens artikel artikel 33 van de Vierde Conventie van Genève is collectieve bestraffing van een bezet volk onwettig. Buitengerechtelijke terechtstellingen en bedreigingen tegen een volk is strijdig met artikel 1, schenders van deze Conventie moet men bestraffen volgens artikel 146 en burgers beschermen volgens richtlijnen in artikel 147. Israël veegt daar zijn voeten aan. Keer op keer. Bij invallen vanmorgen in de stad Khuza’a (ten oosten van Khan Yunis) en het stadsdeel Sheja’eya in het oostelijk deel van Gaza-Stad werden vanmorgen minstens elf Palestijnen gedood. Onder hen bevonden zich acht burgers, waaronder twee kinderen en twee broers. Vijftig Palestijnen raakten gewond bij de Israëlische inval.
Mario Bergen
LEUVEN
Met een Israëlische wortel voor zijn neus wordt de Palestijnse president Abu Mazen voor de zoveelste keer naar Sharm-el-sheikh gelokt. Het is triestig om te zien hoe schatplichtig Mahmoud Abbas is aan Israël. Zelf met de kennis van universiteiten in Damacus, Cairo en Moskou wil Abbas niet zien hoe Israël hem al lange tijd aan het lijntje houdt. Opnieuw beloftes, maar geen daden van Israël om werk te maken van een vredesregeling. Maar misschien wil Abbas dat ook niet. Een akkoord over vrede werkt immers verlammend voor een partij als Fatah. Democratie heeft nu eenmaal meer controlemechanismen tegen corruptie en inspraak van het volk dan een dictatuur of een Arafat- of Abbas-staat. Het mooie leventje van Abbas en co. zou voorbij zijn met een vredesakkoord.
Israël krijgt elk jaar 2,4 miljard dollar militaire hulp van de V.S. Eerstdaags beslist de V.S. om dit bedrag jaarlijks met 50 tot 60 miljoen dollar te verhogen tot bijna 3 miljard dollar over tien jaar.
Is dit de manier hoe Israël en de V.S. vrede willen in het Midden-Oosten? Volgens gegevens van de Israëlische veiligheidsdiensten bleef Hamas achter in de Gazastrook met 16.000 geweren, 40 ton explosieven, 1.800 anti-tank-raketten, nachtkijkers, 50 raketten, honderden raket-aangedreven granaten en 20 anti-lucht-raketten.
Volgens Aaron Klein op WorldNetDaily.com werd voor 400 miljoen dollar aan wapens in beslag genomen door Hamas uit loodsen van Fatah in de Gazastrook. Het gaat ondermeer om 7.400 Amerikaanse M16-aanvalsgeweren, tientallen machinegeweren, 800.000 kogels en achttien gepanserde Amerikaanse voertuigen. Ook vond men CIA-documenten die verwijzen naar de samenwerking tussen Fatah en Israëlische- en Amerikaanse veiligheidsdiensten, CIA-methodes om aanslagen te voorkomen, werkwijzen voor het achtervolgen van Hamas en verwante organisaties, plannen om leden van Hamas en andere organisaties te vermoorden en Amerikaanse onderzoek inzake de veiligheidssituatie in Gaza.
De band tussen de CIA en Fatah is een slechte zaak voor Abbas, die al onderhevig was aan kritiek van het Palestijnse volk door de aanstelling van Salam Fayyad als manusje van alles in het nieuwe Palestijnse kabinet. Deze Palestijn volgde economie in Texas en bekleedde een hoge positie bij de Wereldbank.
Het aan het licht komen van de CIA-documenten en videobanden werpt een schaduw over het beleid van Fatah-president Abbas die nu lijkt op de Palestijnse Karzai die traktaties krijgt in Washington en Tel Aviv in ruil voor het strikt volgen van hun dictaten.
Toen Abbas het parlement en premier Haniyeh naar huis stuurde had hij daartoe geen enkele bevoegdheid. De vraag is dan ook wat voor zin democratische verkiezingen hebben als ze ongedaan worden gemaakt door een onwettig decreet van een marionet van de Israëli’s en Amerikanen. Sinds de partij deel nam aan de politieke macht, vond geen enkele door Hamas gesteunde bomaanslag plaats in Israël. Evenwel zweeg de media over dit feit. Premier Haniyeh blijft een man van zijn woord te zijn. Zelfs voor Qassam-regenpijpbommen kwamen uit de Gazastrook sprak Israël al over een machtswissel om Hamas daar ten val te brengen.
Een cargo met wapens voor Fatah zou definitief een einde maken aan de machtsdeelname van Hamas, ware het niet dat Hamas Israëlische collaborateurs verwijderde uit de Gazastrook en aldaar het bestuur in handen nam. Sindsdien is het intern opmerkelijk rustiger in Gaza geworden. Geen Fatah en Israëlische geheime agenten meer die het vuur in de pan slagen.
Volgens artikel artikel 33 van de Vierde Conventie van Genève is collectieve bestraffing van een bezet volk onwettig. Buitengerechtelijke terechtstellingen en bedreigingen tegen een volk is strijdig met artikel 1, schenders van deze Conventie moet men bestraffen volgens artikel 146 en burgers beschermen volgens richtlijnen in artikel 147. Israël veegt daar zijn voeten aan. Keer op keer. Bij invallen vanmorgen in de stad Khuza’a (ten oosten van Khan Yunis) en het stadsdeel Sheja’eya in het oostelijk deel van Gaza-Stad werden vanmorgen minstens elf Palestijnen gedood. Onder hen bevonden zich acht burgers, waaronder twee kinderen en twee broers. Vijftig Palestijnen raakten gewond bij de Israëlische inval.
Mario Bergen
LEUVEN
dinsdag, juni 19, 2007
Waarom greep Hamas juist nu de macht?
Reactie op: Het Laatste Nieuws
Sinds Hamas de parlementsverkiezingen van 2006 won, wordt het door de internationale gemeenschap aanzien als een kakkerlak. Enkel Noorwegen was bereid tot dialoog met de democratisch verkozen Hamas.
Waarom was Hamas pissig? De openlijke steun van de Verenigde Staten, de Europese Unie en Israël aan president Abbas ten koste van het kabinet-Haniyeh en de internationale boycot tegen Hamas maakte het onmogelijk een fatsoenlijk bestuur te hebben in de bezette Palestijnse gebieden. Door het cordon sanitaire rond Hamas – alhoewel democratisch verkozen, en zulke verkiezingen was een vraag van de V.S. en Israël – verslechtte de toestand in de Gazastrook. Journalisten en hulpverleners werden ontvoerd door al-Qaida geïnspireerde groeperingen. Deze groeperingen zoals het Leger van de Islam en de Brigades van God ontstonden door de gevangeniskooi die Gaza werd. Het is vergelijkbaar met het leven van Palestijnen in Hebron, die daar massaal worden weggepest.
Ook Israël dat bezetting verkoos boven vredesgesprekken speelt mee. Volgens het Israëlisch ministerie van Binnenlandse Zaken nam het aantal nederzettingen met 5,8 % toe in 2006 tot 268.163 joodse kolonisten op de Westelijke Jordaanoever
Door de massale wapentransporten via Egypte en Jordanië naar Fatah-milities ontstond een gevaarlijke situatie. De Fatah-veiligheidsdiensten kregen voor tientallen miljoenen dollars wapenleveringen van Israël en de V.S. Deze diensten staan onder het gezag van Mohammed Dahlan, opgeleid door de C.I.A. en een vertrouweling van Israëli’s en Amerikanen. Hij hielp het plan voor totale chaos en burgeroorlog in de Palestijnse gebieden, bedacht door de Amerikaanse Nationale Veiligheidsadviseur Elliott Abrams, mee uitvoeren. Abrams is bekend om zijn hulp om moordpartijen tegen burgers in El Salvador, verricht door Amerikaans gesteunde milities en doodsescaders, te verdoezelen.
Waarom greep Hamas juist nu de macht? Het was duidelijk dat Fatah nooit orde en gezag kon scheppen in de Gazastrook en niet bereid was om toegevingen hierover te doen tegenover de Hamas-partij. Waar Hamas het meeste aanhang heeft bleef het doorgaans rustig. Elders ontstonden al-Qaida-achtige groeperingen en doken Israëlische spionnen en collaborateurs op die bommen plaatsten en Palestijnen beschoten om een burgeroorlog te ontketenen. Hamas moest nu optreden wou het een burgeroorlog vermijden. Dat Israëlische collaborateurs werden gedood is in die zin te verklaren. Veiligheidsmensen rond de Fatah-partij hebben de afgelopen vijftien jaar tientallen Hamas-leden vermoord, gemarteld en opgesloten. Uiteindelijk leidde deze politiek tot de etterbuil die deze week openbarstte.
Op 7 juni 2007 berichtte Ha’aretz nog dat Fatah-beleidslui in de Gazastrook Israël vroegen grote scheepsladingen met wapens en munitie van Arabische landen – waaronder Egypte – te mogen ontvangen. Fatah vroeg aldus dit Israëlisch dagblad “gewapende auto’s, honderden granaatwerpers, duizenden handgranaten en miljoenen kogelladers” om te strijden tegen Hamas.
Hamas daarentegen integreerde vlekkeloos in het politieke systeem na de verkiezingsoverwinning. Het bood een wapenstilstand met Israël aan en leefde deze al ruim een jaar na. Hamas maakte een einde aan de zelfmoordaanslagen. The Guardian berichtte deze week over een vertrouwelijk kladschrift van Alvaro de Sota, een VN-gezant voor de regio. Hij maakt duidelijk dat Abbas’ adviseurs actief meewerkten aan de boycot van Hamas, die leidde tot een verarming in de Gazastrook. Alzo wou men de Hamas-regering ten val brengen. Dahlan en zijn militie wouden al in december en januari Hamas vernietigen. Wapenleveringen zouden de doorslag moeten geven nadien. Israël en de V.S. zijn medeverantwoordelijk voor wat gaande is in Gaza aldus de Sota.
33 Hamas-politici werden op 24 mei 2007 is de Israëlische bajes gestopt. Israël bestookte voortdurend de Hamas-infrastructuur. Een onafhankelijke minister kon Fatah niet bewegen om zijn soldaten onder controle te plaatsen.
Fatah had een andere agenda. Deze zomer zou men Hamas van de kaart vegen in Gaza door massale inzet van wapens die eerstdaags zouden worden geleverd. Daarna kon men naar goeddenken nog verdere toegevingen doen aan de Israëlische bezettingsmacht en hadden Palestijnen alles te verliezen.
De strijd van Hamas is niet persoonlijk tegen Fatah maar tegen collaborateurs van Israël zoals de mannen van Abbas en Dahlan. Als Abbas en Israël een VN-vredesmacht vragen (in Gaza) – wat men jaren heeft geweigerd! – dan is deze controle enkel in het belang van Israël, de bezetter. Dit naar Libanees voorbeeld. Zonder Fatah in Gaza kan de interne rust terugkeren.
Mario Bergen
LEUVEN
Sinds Hamas de parlementsverkiezingen van 2006 won, wordt het door de internationale gemeenschap aanzien als een kakkerlak. Enkel Noorwegen was bereid tot dialoog met de democratisch verkozen Hamas.
Waarom was Hamas pissig? De openlijke steun van de Verenigde Staten, de Europese Unie en Israël aan president Abbas ten koste van het kabinet-Haniyeh en de internationale boycot tegen Hamas maakte het onmogelijk een fatsoenlijk bestuur te hebben in de bezette Palestijnse gebieden. Door het cordon sanitaire rond Hamas – alhoewel democratisch verkozen, en zulke verkiezingen was een vraag van de V.S. en Israël – verslechtte de toestand in de Gazastrook. Journalisten en hulpverleners werden ontvoerd door al-Qaida geïnspireerde groeperingen. Deze groeperingen zoals het Leger van de Islam en de Brigades van God ontstonden door de gevangeniskooi die Gaza werd. Het is vergelijkbaar met het leven van Palestijnen in Hebron, die daar massaal worden weggepest.
Ook Israël dat bezetting verkoos boven vredesgesprekken speelt mee. Volgens het Israëlisch ministerie van Binnenlandse Zaken nam het aantal nederzettingen met 5,8 % toe in 2006 tot 268.163 joodse kolonisten op de Westelijke Jordaanoever
Door de massale wapentransporten via Egypte en Jordanië naar Fatah-milities ontstond een gevaarlijke situatie. De Fatah-veiligheidsdiensten kregen voor tientallen miljoenen dollars wapenleveringen van Israël en de V.S. Deze diensten staan onder het gezag van Mohammed Dahlan, opgeleid door de C.I.A. en een vertrouweling van Israëli’s en Amerikanen. Hij hielp het plan voor totale chaos en burgeroorlog in de Palestijnse gebieden, bedacht door de Amerikaanse Nationale Veiligheidsadviseur Elliott Abrams, mee uitvoeren. Abrams is bekend om zijn hulp om moordpartijen tegen burgers in El Salvador, verricht door Amerikaans gesteunde milities en doodsescaders, te verdoezelen.
Waarom greep Hamas juist nu de macht? Het was duidelijk dat Fatah nooit orde en gezag kon scheppen in de Gazastrook en niet bereid was om toegevingen hierover te doen tegenover de Hamas-partij. Waar Hamas het meeste aanhang heeft bleef het doorgaans rustig. Elders ontstonden al-Qaida-achtige groeperingen en doken Israëlische spionnen en collaborateurs op die bommen plaatsten en Palestijnen beschoten om een burgeroorlog te ontketenen. Hamas moest nu optreden wou het een burgeroorlog vermijden. Dat Israëlische collaborateurs werden gedood is in die zin te verklaren. Veiligheidsmensen rond de Fatah-partij hebben de afgelopen vijftien jaar tientallen Hamas-leden vermoord, gemarteld en opgesloten. Uiteindelijk leidde deze politiek tot de etterbuil die deze week openbarstte.
Op 7 juni 2007 berichtte Ha’aretz nog dat Fatah-beleidslui in de Gazastrook Israël vroegen grote scheepsladingen met wapens en munitie van Arabische landen – waaronder Egypte – te mogen ontvangen. Fatah vroeg aldus dit Israëlisch dagblad “gewapende auto’s, honderden granaatwerpers, duizenden handgranaten en miljoenen kogelladers” om te strijden tegen Hamas.
Hamas daarentegen integreerde vlekkeloos in het politieke systeem na de verkiezingsoverwinning. Het bood een wapenstilstand met Israël aan en leefde deze al ruim een jaar na. Hamas maakte een einde aan de zelfmoordaanslagen. The Guardian berichtte deze week over een vertrouwelijk kladschrift van Alvaro de Sota, een VN-gezant voor de regio. Hij maakt duidelijk dat Abbas’ adviseurs actief meewerkten aan de boycot van Hamas, die leidde tot een verarming in de Gazastrook. Alzo wou men de Hamas-regering ten val brengen. Dahlan en zijn militie wouden al in december en januari Hamas vernietigen. Wapenleveringen zouden de doorslag moeten geven nadien. Israël en de V.S. zijn medeverantwoordelijk voor wat gaande is in Gaza aldus de Sota.
33 Hamas-politici werden op 24 mei 2007 is de Israëlische bajes gestopt. Israël bestookte voortdurend de Hamas-infrastructuur. Een onafhankelijke minister kon Fatah niet bewegen om zijn soldaten onder controle te plaatsen.
Fatah had een andere agenda. Deze zomer zou men Hamas van de kaart vegen in Gaza door massale inzet van wapens die eerstdaags zouden worden geleverd. Daarna kon men naar goeddenken nog verdere toegevingen doen aan de Israëlische bezettingsmacht en hadden Palestijnen alles te verliezen.
De strijd van Hamas is niet persoonlijk tegen Fatah maar tegen collaborateurs van Israël zoals de mannen van Abbas en Dahlan. Als Abbas en Israël een VN-vredesmacht vragen (in Gaza) – wat men jaren heeft geweigerd! – dan is deze controle enkel in het belang van Israël, de bezetter. Dit naar Libanees voorbeeld. Zonder Fatah in Gaza kan de interne rust terugkeren.
Mario Bergen
LEUVEN
Brief aan De Standaard
Onder psychologen is het een gekende proef: sluit een aantal muizen op in een kooi, en geef ze hoe langer hoe minder eten en ruimte, en zie: na een tijdje bijten ze mekaar de stroot over. De proef lukt altijd, en ditmaal mocht Israël de proef herhalen met de mensen in de Gaza strook, met steun van de VS én Europa.Walgelijk schouwspel.Waar zijn nu onze politiekers met hoogdravende leuzen over democratie en humanitaire waarden ? Als een papegaai kwetteren ze na wat Amerika zegt. In 2004 was Abbas "onmachtig", was Fatah "corrupt" en de Palestijnse Autoriteit "niet democratisch". En nu, ná democratische verkiezingen in Palestina, wordt de winnaar uitgehongerd omdat hij "Israël niet wil erkennen". En plots wordt Abbas de favoriet van "het kwartet" en "heeft hij de grondwettelijke macht om het parlement te ontbinden " waar Hamas de meerderheid heeft. Voor zoveel onfatsoen bestaat maar één woord: hypocrisie, maar met democratie heeft het niets, maar dan ook niets te maken.De humanitaire ramp was al volop gaande in Gaza: de zee, het land, de lucht was hermetisch afgegrendeld, de electriciteitscentrale, vele wegen en waterleidingen waren al gebombardeerd, en nu mag Israël er nog een schepje bovenop doen: nu wordt ook de benzinetoevoer afgesneden. Eén mens wurgen heet een misdrijf, 1,5 miljoen Palestijnen wurgen heet politiek bedrijven.De lafheid van Europa maakt me misselijk.
Filip DecoeneAntwerpen
Filip DecoeneAntwerpen
maandag, juni 11, 2007
Mickey Mouse in Palestina
[Reactie op NOS]
Het heeft zowat in alle kranten gestaan en de beelden hebben een reis rond de wereld afgelegd: een Palestijns meisje dat met een soort kloon van Mickey Mouse converseert op de televisiezender van Hamas. Ze hebben het over martelaarschap, gewapende strijd en over ‘de uitroeiing van de joden’. Het ultieme bewijs eindelijk geleverd: in Palestina is het goorste antisemitisme van de televisie te plukken. Maar…
Er is een maar aan het hele verhaal. Brian Whitaker, journalist bij de gerespecteerde Britse krant The Guardian, ging op zoek naar de leverancier van deze beelden en bijbehorende commentaar. (1) En hij kwam uit bij het Middle East Media Research Institute, afgekort MEMRI.
Deze ‘onafhankelijke niet-gouvernementele organisatie’ met zetel in Washington, bezorgde de nieuwsredacties van kranten en televisiestations de beelden van een kinderprogramma op de televisiezender van de Palestijnse regeringspartij Hamas. In het clipje is een Palestijns meisje te zien dat met een oriëntaalse versie van Mickey Mouse een gesprek voert. Dat gebeurt uiteraard in het Arabisch. En MEMRI zorgde volstrekt gratis en belangeloos voor een Engelse vertaling.
Mickey en de kleine martelares
“Wat kunnen we doen voor de zaak van Al Aqsa?”, wil de muis van het meisje weten. De would-be Mickey Mouse suggereert zelf het antwoord door een schietgebaar te maken. Maar het meisje antwoordt: “Ik ga een tekening maken”.
Vertaling van MEMRI: “Ik ga schieten”.
De muis dringt aan en vraagt: “Wat gaan we doen?”
Het meisje antwoordt in het Arabisch: “Bidna nqawim”. En dat betekent: “We zullen ons verzetten”.
Vertaling van MEMRI: “We zullen vechten”.
De muis vervolgt: “En wat dan?”
Het Palestijnse kind antwoordt met: “Bitokhoona al-yahoed” (“De joden zullen ons neerschieten” of “De joden schieten op ons”).
Kosteloze vertaling van MEMRI: “Wij zullen de joden uitroeien”.
De muis heeft nog een vraag achter de hand: “We zullen al-Aqsa verdedigen met onze ziel en ons bloed, is het niet?”
Het antwoord van het meisje: “Ik zal martelaar worden” of “Wij zullen martelaars worden”.
Vertaling van MEMRI: “I will commit martyrdom”
Martelaarschap behoort in Palestina helaas tot de dagelijkse leefwereld van kinderen. Een martelaar is al wie door het Israëlische bezettingsleger of door joodse kolonisten wordt omgebracht. En dat zijn er dagelijks wel wat (ruwe schattingen komen op 5.000 Palestijnse doden uit sinds het begin van de tweede Intifada in september 2000).
MEMRI maakt van het antwoord van het meisje uiteraard iets heel anders: “to commit martyrdom”. En dat betekent: een zelfmoordaanslag plegen.
‘Opvoeden tot haat’
Een doorsnee Westerling zal zich bij heel dit verhaal - en ondanks de moedwillige verdraaiingen van MEMRI - toch de vraag stellen of dit soort conversaties zo nodig hoeft in een kinderprogramma. Wij denken daar allemaal wel ongeveer zo over: “laat kinderen kinderen zijn en het laatste wat een volwassene mag doen is een kind politiek hersenspoelen”.
Wie kan hier iets tegenin brengen? Het enige wat we in dit geval best doen is het hele plaatje bekijken. De hele Palestijnse maatschappij is het slachtoffer van de Israëlische militaire bezetting. En omgekeerd: de hele Israëlische maatschappij is betrokken bij deze bezetting, bij de politieke mobilisatie van de Israëlische elite en bij het grenzeloze militarisme van de staat Israël. Ook in de joodse staat ontsnappen kinderen hier niet aan.
In zijn voortreffelijke boek ‘Les Emmurés’ (2) haalde de Frans-joodse journalist van Le Monde, Sylvain Cypel, een aantal schokkende voorbeelden aan.
In december 2001 stapte een reservist van het Israëlische leger met een stapeltje brieven naar de redactie van Yedioth Aharonot, de populairste krant in Israël. Het waren tientallen brieven, die zijn eenheid had ontvangen van kinderen uit het basisonderwijs. “Beste soldaat,” zo begon één van de jonge kinderen. “Ik moet u een gunst vragen: alsjeblieft, dood veel Arabieren. Ik bid dat je gezond en wel weer thuis komt. Doe het voor mij: dood er tenminste tien. Trek je niets aan van de wetten: een goede Arabier is een dode Arabier.” Alleenstaand geval? Absoluut niet. Sylvain Cypel deed het verhaal van Avraham Burg, de voormalige voorzitter van het Israëlische parlement (Knesset) en van het ‘Joodse Agentschap’, een van de pijlers van het zionistische koloniale project in Palestina. Burg vertelde hem over een bezoek dat hij aan een lyceum bracht. “De leerlingen zegden mij: “als wij soldaat zijn, zullen we ouderen, vrouwen en kinderen doden. Wij zullen de Arabieren het land uitjagen, we zullen ze op vliegtuigen zetten en ze naar Irak sturen. Honderdduizenden, miljoenen tegelijk”. En de meesten van hun schoolkameraden begonnen te applaudisseren.
Cypel had het ook over één van de eerste wetenschappelijke onderzoeken naar de manier waarop de Palestijnen in Israël worden afgeschilderd in de kinderliteratuur. Het onderzoek werd in 1985 gevoerd door de bekende Israëlische pedagoog Adir Cohen. Hij bestudeerde 1.700 kinderboeken die na 1967 waren verschenen. In 520 van deze boeken werd een uiterst negatief beeld van de ‘Arabieren’ geschetst. In 66% van deze boeken werd de ‘Arabier’ voorgesteld als ‘gewelddadig’. In 52% als ‘stout’, in 37% als ‘gepatenteerde leugenaar’. Cohen had 34 kinderboeken gelezen, waarin de ‘Arabier’ als moordenaar te voorschijn kwam. En in heel wat Israëlische kinderboeken werd de ‘Arabier’ met koosnaampjes bedacht als: ‘beest’, ‘serpent’, ‘vuil’, ‘bloeddorstig’, ‘oorlogszuchtig’.
Het probleem is inderdaad dat Israël en een flink deel van zijn bevriende pers in het Westen te pas, maar vooral te onpas, berichten over het ‘antisemitisme’ van de Palestijnen en de Arabieren, over het onderwijs en de opvoeding van Palestijnen en Arabieren, die ‘hun kinderen leren haten’. Over het racisme van de staat Israël, zijn onderwijs, zijn media en uitgeverijen wordt zedig en in alle talen gezwegen.
Psychologische oorlogsvoering
Palestijnse intellectuelen als Edward Saïd zaliger of zijn Algerijnse confrater Mohammed Arkoun hebben herhaaldelijk gewaarschuwd om van het Palestijns-Israëlische conflict geen godsdienstoorlog te maken en duidelijk het onderscheid te blijven maken tussen zionisme en jodendom, tussen zionisten en joden. Saïd deed dat omdat hij in het islamistische, fundamentalistische discours in de Arabische wereld en in Palestina regelmatig uitingen van anti-joods racisme zag opduiken. Het probleem is echter – en het incident met de Palestijnse kloon van Mickey Mouse illustreert dit nogmaals in alle scherpte – dat antisemitisme een vast bestanddeel is geworden van de psychologische oorlogsvoering en het ideologisch offensief van de staat Israël. Al wie zich verzet tegen de politiek van de staat Israël wordt beschuldigd van antisemitisme. Het beeld dat de Westerse wereld van het Midden-Oosten moet krijgen is dat van een horde fanatieke jodenhaters, die niet alleen de staat Israël maar heel de Westerse beschaving belagen. De beelden van het kinderprogramma van de Hamastelevisiezender werden gemanipuleerd, vervalst en de wereld ingezonden door MEMRI.
MEMRI heeft een niet onbelangrijk ‘gat in de markt’ ontdekt (tal van journalisten die over het Midden-Oosten berichten kennen geen of onvoldoende Arabisch, Perzisch of Hebreeuws). MEMRI levert gratis Engelse vertalingen van persberichten uit de Arabische wereld, Iran en Israël aan Westerse redacties, politici, academici en ‘andere belangstellenden’. En het instituut kan rekenen op zeer enthousiaste lezers. Thomas Friedman, de bekende columnist van The New York Times (die ook zeer regelmatig opduikt in de opiniepagina’s van de Vlaamse krant De Morgen), is een invloedrijk journalist in de Verenigde Staten met een uitgesproken opinie over het Midden-Oosten, die nauw aanleunt bij die van het Witte Huis. Friedman prees de diensten van MEMRI als ‘van onschatbare waarde’.
Alleen is MEMRI een geducht onderdeel van de Israëlische propagandamachine en als tekstleverancier volstrekt onbetrouwbaar. Het ‘Instituut’ werd in 1998 opgericht door Yigal Carmon en Meyrav Wurmser, twee hardliners van het zionisme. Carmon had er op dat ogenblik een carrière van tweeëntwintig jaar opzitten bij de Israëlische inlichtingendienst Mossad en was ook adviseur in terrorismebestrijding geweest van de Israëlische premiers Yitzhak Shamir (Likoed) en Yitzhak Rabin (Arbeiderspartij). Meyrav Wurmser is evenmin een onbekende. Zij staat aan het hoofd van het Center For Middle East Policy (beter bekend als het Hudson Institute). Ook haar goede vriend Richard Perle zit in de raad van bestuur van dit instituut. Perle is één van de boegbeelden van het Amerikaanse neoconservatisme en de Amerikaanse zionistische lobby, adviseur van het Pentagon onder Ronald Reagan en George W. Bush jr.. Wurmser en Perle behoorden in 1996 tot het select clubje dat in opdracht van de Israëlische Likoedpremier Benyamin Nethanyahu het strategische rapport ‘A Clean Break: A New Strategy for Securing The Realm’ opstelde. Daarin pleitten ze voor een snelle militaire interventie tegen Irak om er het regime van Saddam Hoessein omver te werpen.
In het recente verleden onderscheidde MEMRI zich met grotendeels verzonnen analyses over de Palestijnse schoolhandboeken, waaruit moest blijken dat het Palestijnse onderwijs aan antisemitische brainwashing doet. De manifeste manipulatie en verdraaiingen van Arabische teksten door de MEMRI-‘vertaaldienst’ zijn stilaan legendarisch. De Britse Guardian en het Franse maandblad Le Monde diplomatique hebben in het recente verleden de aandacht gevestigd op een aantal MEMRI-pareltjes. (3) Zo vertaalde MEMRI een artikel van Halim Barakat, professor aan de universiteit van Georgetown, dat in de in Londen verschijnende Arabische krant Al-Hayat was opgenomen. Telkens als Barakat in zijn tekst de term ‘zionisten’ of ‘zionisme’ gebruikte, vertaalde MEMRI doodleuk met ‘joden’ en ‘jodendom’. De titel ‘This monster created by zionism: autodestruction’ werd in de versie van MEMRI: ‘Jews have lost their humanity’. Nadat dit artikel op de website van MEMRI was verschenen, kreeg professor Barakt een bombardement van hate mails over zich en werd er openlijk gepleit om hem van de universiteit van Georgetown te verwijderen. Ook de mufti van Jeruzalem kreeg een bijzondere behandeling van MEMRI. In een vraaggesprek moest deze islamitische geestelijke leider antwoorden op de vraag: ‘Hoe staat u tegenover joodse activisten die de moskee al-Aqsa in Jeruzalem omsingelen?’. MEMRI vertaalde de vraag als ‘Hoe staat u tegenover de joden?’
De manipulatie van het Hamas-kinderprogramma is het laatste staaltje in de rij. Het bericht werd wereldwijd massaal overgenomen door televisiezenders en kranten. Ook de Vlaamse kwaliteitskranten brachten de kwakkel – bijna paginagroot in De Morgen. Het is wachten op een accurate rechtzetting.
Journalisten, academici en anderen die in de toekomst geneigd zouden zijn om zich te baseren op documenten die door MEMRI zijn toegeleverd zijn gewaarschuwd…
Wim de Neuter
(1) Brian Whitaker, ‘Arabic under fire. A child on Hamas TV talked of annihilating the Jews… or did she?’, The Guardian 15 mei 2007.
(2) Sylvain Cypel, ‘Les Emmurés. La société israélienne dans l’impasse’, La Découverte, Parijs, 2005., p. 104 en p. 358. (zie www.uitpers.be, nummer 72, februari 2006.)
(3) Brian Whitaker, ‘Selective MEMRI’, The Guradian, 12 augustus 2002. Mohammed El Ofi, ‘Désinformation à l’israélienne’, Le Monde diplomatique, september 2005.
Het heeft zowat in alle kranten gestaan en de beelden hebben een reis rond de wereld afgelegd: een Palestijns meisje dat met een soort kloon van Mickey Mouse converseert op de televisiezender van Hamas. Ze hebben het over martelaarschap, gewapende strijd en over ‘de uitroeiing van de joden’. Het ultieme bewijs eindelijk geleverd: in Palestina is het goorste antisemitisme van de televisie te plukken. Maar…
Er is een maar aan het hele verhaal. Brian Whitaker, journalist bij de gerespecteerde Britse krant The Guardian, ging op zoek naar de leverancier van deze beelden en bijbehorende commentaar. (1) En hij kwam uit bij het Middle East Media Research Institute, afgekort MEMRI.
Deze ‘onafhankelijke niet-gouvernementele organisatie’ met zetel in Washington, bezorgde de nieuwsredacties van kranten en televisiestations de beelden van een kinderprogramma op de televisiezender van de Palestijnse regeringspartij Hamas. In het clipje is een Palestijns meisje te zien dat met een oriëntaalse versie van Mickey Mouse een gesprek voert. Dat gebeurt uiteraard in het Arabisch. En MEMRI zorgde volstrekt gratis en belangeloos voor een Engelse vertaling.
Mickey en de kleine martelares
“Wat kunnen we doen voor de zaak van Al Aqsa?”, wil de muis van het meisje weten. De would-be Mickey Mouse suggereert zelf het antwoord door een schietgebaar te maken. Maar het meisje antwoordt: “Ik ga een tekening maken”.
Vertaling van MEMRI: “Ik ga schieten”.
De muis dringt aan en vraagt: “Wat gaan we doen?”
Het meisje antwoordt in het Arabisch: “Bidna nqawim”. En dat betekent: “We zullen ons verzetten”.
Vertaling van MEMRI: “We zullen vechten”.
De muis vervolgt: “En wat dan?”
Het Palestijnse kind antwoordt met: “Bitokhoona al-yahoed” (“De joden zullen ons neerschieten” of “De joden schieten op ons”).
Kosteloze vertaling van MEMRI: “Wij zullen de joden uitroeien”.
De muis heeft nog een vraag achter de hand: “We zullen al-Aqsa verdedigen met onze ziel en ons bloed, is het niet?”
Het antwoord van het meisje: “Ik zal martelaar worden” of “Wij zullen martelaars worden”.
Vertaling van MEMRI: “I will commit martyrdom”
Martelaarschap behoort in Palestina helaas tot de dagelijkse leefwereld van kinderen. Een martelaar is al wie door het Israëlische bezettingsleger of door joodse kolonisten wordt omgebracht. En dat zijn er dagelijks wel wat (ruwe schattingen komen op 5.000 Palestijnse doden uit sinds het begin van de tweede Intifada in september 2000).
MEMRI maakt van het antwoord van het meisje uiteraard iets heel anders: “to commit martyrdom”. En dat betekent: een zelfmoordaanslag plegen.
‘Opvoeden tot haat’
Een doorsnee Westerling zal zich bij heel dit verhaal - en ondanks de moedwillige verdraaiingen van MEMRI - toch de vraag stellen of dit soort conversaties zo nodig hoeft in een kinderprogramma. Wij denken daar allemaal wel ongeveer zo over: “laat kinderen kinderen zijn en het laatste wat een volwassene mag doen is een kind politiek hersenspoelen”.
Wie kan hier iets tegenin brengen? Het enige wat we in dit geval best doen is het hele plaatje bekijken. De hele Palestijnse maatschappij is het slachtoffer van de Israëlische militaire bezetting. En omgekeerd: de hele Israëlische maatschappij is betrokken bij deze bezetting, bij de politieke mobilisatie van de Israëlische elite en bij het grenzeloze militarisme van de staat Israël. Ook in de joodse staat ontsnappen kinderen hier niet aan.
In zijn voortreffelijke boek ‘Les Emmurés’ (2) haalde de Frans-joodse journalist van Le Monde, Sylvain Cypel, een aantal schokkende voorbeelden aan.
In december 2001 stapte een reservist van het Israëlische leger met een stapeltje brieven naar de redactie van Yedioth Aharonot, de populairste krant in Israël. Het waren tientallen brieven, die zijn eenheid had ontvangen van kinderen uit het basisonderwijs. “Beste soldaat,” zo begon één van de jonge kinderen. “Ik moet u een gunst vragen: alsjeblieft, dood veel Arabieren. Ik bid dat je gezond en wel weer thuis komt. Doe het voor mij: dood er tenminste tien. Trek je niets aan van de wetten: een goede Arabier is een dode Arabier.” Alleenstaand geval? Absoluut niet. Sylvain Cypel deed het verhaal van Avraham Burg, de voormalige voorzitter van het Israëlische parlement (Knesset) en van het ‘Joodse Agentschap’, een van de pijlers van het zionistische koloniale project in Palestina. Burg vertelde hem over een bezoek dat hij aan een lyceum bracht. “De leerlingen zegden mij: “als wij soldaat zijn, zullen we ouderen, vrouwen en kinderen doden. Wij zullen de Arabieren het land uitjagen, we zullen ze op vliegtuigen zetten en ze naar Irak sturen. Honderdduizenden, miljoenen tegelijk”. En de meesten van hun schoolkameraden begonnen te applaudisseren.
Cypel had het ook over één van de eerste wetenschappelijke onderzoeken naar de manier waarop de Palestijnen in Israël worden afgeschilderd in de kinderliteratuur. Het onderzoek werd in 1985 gevoerd door de bekende Israëlische pedagoog Adir Cohen. Hij bestudeerde 1.700 kinderboeken die na 1967 waren verschenen. In 520 van deze boeken werd een uiterst negatief beeld van de ‘Arabieren’ geschetst. In 66% van deze boeken werd de ‘Arabier’ voorgesteld als ‘gewelddadig’. In 52% als ‘stout’, in 37% als ‘gepatenteerde leugenaar’. Cohen had 34 kinderboeken gelezen, waarin de ‘Arabier’ als moordenaar te voorschijn kwam. En in heel wat Israëlische kinderboeken werd de ‘Arabier’ met koosnaampjes bedacht als: ‘beest’, ‘serpent’, ‘vuil’, ‘bloeddorstig’, ‘oorlogszuchtig’.
Het probleem is inderdaad dat Israël en een flink deel van zijn bevriende pers in het Westen te pas, maar vooral te onpas, berichten over het ‘antisemitisme’ van de Palestijnen en de Arabieren, over het onderwijs en de opvoeding van Palestijnen en Arabieren, die ‘hun kinderen leren haten’. Over het racisme van de staat Israël, zijn onderwijs, zijn media en uitgeverijen wordt zedig en in alle talen gezwegen.
Psychologische oorlogsvoering
Palestijnse intellectuelen als Edward Saïd zaliger of zijn Algerijnse confrater Mohammed Arkoun hebben herhaaldelijk gewaarschuwd om van het Palestijns-Israëlische conflict geen godsdienstoorlog te maken en duidelijk het onderscheid te blijven maken tussen zionisme en jodendom, tussen zionisten en joden. Saïd deed dat omdat hij in het islamistische, fundamentalistische discours in de Arabische wereld en in Palestina regelmatig uitingen van anti-joods racisme zag opduiken. Het probleem is echter – en het incident met de Palestijnse kloon van Mickey Mouse illustreert dit nogmaals in alle scherpte – dat antisemitisme een vast bestanddeel is geworden van de psychologische oorlogsvoering en het ideologisch offensief van de staat Israël. Al wie zich verzet tegen de politiek van de staat Israël wordt beschuldigd van antisemitisme. Het beeld dat de Westerse wereld van het Midden-Oosten moet krijgen is dat van een horde fanatieke jodenhaters, die niet alleen de staat Israël maar heel de Westerse beschaving belagen. De beelden van het kinderprogramma van de Hamastelevisiezender werden gemanipuleerd, vervalst en de wereld ingezonden door MEMRI.
MEMRI heeft een niet onbelangrijk ‘gat in de markt’ ontdekt (tal van journalisten die over het Midden-Oosten berichten kennen geen of onvoldoende Arabisch, Perzisch of Hebreeuws). MEMRI levert gratis Engelse vertalingen van persberichten uit de Arabische wereld, Iran en Israël aan Westerse redacties, politici, academici en ‘andere belangstellenden’. En het instituut kan rekenen op zeer enthousiaste lezers. Thomas Friedman, de bekende columnist van The New York Times (die ook zeer regelmatig opduikt in de opiniepagina’s van de Vlaamse krant De Morgen), is een invloedrijk journalist in de Verenigde Staten met een uitgesproken opinie over het Midden-Oosten, die nauw aanleunt bij die van het Witte Huis. Friedman prees de diensten van MEMRI als ‘van onschatbare waarde’.
Alleen is MEMRI een geducht onderdeel van de Israëlische propagandamachine en als tekstleverancier volstrekt onbetrouwbaar. Het ‘Instituut’ werd in 1998 opgericht door Yigal Carmon en Meyrav Wurmser, twee hardliners van het zionisme. Carmon had er op dat ogenblik een carrière van tweeëntwintig jaar opzitten bij de Israëlische inlichtingendienst Mossad en was ook adviseur in terrorismebestrijding geweest van de Israëlische premiers Yitzhak Shamir (Likoed) en Yitzhak Rabin (Arbeiderspartij). Meyrav Wurmser is evenmin een onbekende. Zij staat aan het hoofd van het Center For Middle East Policy (beter bekend als het Hudson Institute). Ook haar goede vriend Richard Perle zit in de raad van bestuur van dit instituut. Perle is één van de boegbeelden van het Amerikaanse neoconservatisme en de Amerikaanse zionistische lobby, adviseur van het Pentagon onder Ronald Reagan en George W. Bush jr.. Wurmser en Perle behoorden in 1996 tot het select clubje dat in opdracht van de Israëlische Likoedpremier Benyamin Nethanyahu het strategische rapport ‘A Clean Break: A New Strategy for Securing The Realm’ opstelde. Daarin pleitten ze voor een snelle militaire interventie tegen Irak om er het regime van Saddam Hoessein omver te werpen.
In het recente verleden onderscheidde MEMRI zich met grotendeels verzonnen analyses over de Palestijnse schoolhandboeken, waaruit moest blijken dat het Palestijnse onderwijs aan antisemitische brainwashing doet. De manifeste manipulatie en verdraaiingen van Arabische teksten door de MEMRI-‘vertaaldienst’ zijn stilaan legendarisch. De Britse Guardian en het Franse maandblad Le Monde diplomatique hebben in het recente verleden de aandacht gevestigd op een aantal MEMRI-pareltjes. (3) Zo vertaalde MEMRI een artikel van Halim Barakat, professor aan de universiteit van Georgetown, dat in de in Londen verschijnende Arabische krant Al-Hayat was opgenomen. Telkens als Barakat in zijn tekst de term ‘zionisten’ of ‘zionisme’ gebruikte, vertaalde MEMRI doodleuk met ‘joden’ en ‘jodendom’. De titel ‘This monster created by zionism: autodestruction’ werd in de versie van MEMRI: ‘Jews have lost their humanity’. Nadat dit artikel op de website van MEMRI was verschenen, kreeg professor Barakt een bombardement van hate mails over zich en werd er openlijk gepleit om hem van de universiteit van Georgetown te verwijderen. Ook de mufti van Jeruzalem kreeg een bijzondere behandeling van MEMRI. In een vraaggesprek moest deze islamitische geestelijke leider antwoorden op de vraag: ‘Hoe staat u tegenover joodse activisten die de moskee al-Aqsa in Jeruzalem omsingelen?’. MEMRI vertaalde de vraag als ‘Hoe staat u tegenover de joden?’
De manipulatie van het Hamas-kinderprogramma is het laatste staaltje in de rij. Het bericht werd wereldwijd massaal overgenomen door televisiezenders en kranten. Ook de Vlaamse kwaliteitskranten brachten de kwakkel – bijna paginagroot in De Morgen. Het is wachten op een accurate rechtzetting.
Journalisten, academici en anderen die in de toekomst geneigd zouden zijn om zich te baseren op documenten die door MEMRI zijn toegeleverd zijn gewaarschuwd…
Wim de Neuter
(1) Brian Whitaker, ‘Arabic under fire. A child on Hamas TV talked of annihilating the Jews… or did she?’, The Guardian 15 mei 2007.
(2) Sylvain Cypel, ‘Les Emmurés. La société israélienne dans l’impasse’, La Découverte, Parijs, 2005., p. 104 en p. 358. (zie www.uitpers.be, nummer 72, februari 2006.)
(3) Brian Whitaker, ‘Selective MEMRI’, The Guradian, 12 augustus 2002. Mohammed El Ofi, ‘Désinformation à l’israélienne’, Le Monde diplomatique, september 2005.
dinsdag, juni 05, 2007
Haatpropaganda brengt geen vrede
Reactie op [De Standaard "Haatpropaganda brengt geen vrede"]
Graag enkele bedenkingen :
1. Verschillende Israëlische historici (Morris,Pappé,Shlaim,Segev e.a.) hebben gedetailleerd aangetoond dat de vlucht van de Palestijnen (1948) grotendeels het gevolg is van een systematische verdrijvijng (gepaard gaande met vernielingen van dorpen en met slachtingen) door de Joden. Deze bevindingen worden ook overgenomen door een vroegere Minister van Buitenlandse Zaken onder Barak (Shlomo Ben-Ami in zijn boek "Scars of war,wounds of peace.The Israeli-Arab tragedy"),waardoor ze a.h.w. officiëel bevestigd worden.
Deze gezaghebbende Joden, die men moeilijk kan beschuldigen van antisemitisme, verwerpen dus het idee dat het vluchtelingen-probleem alleen werd gecreëerd door de Arabieren zelf, zoals Mevr Doornaert vermeldt.
2.Het is juist dat in Khartoem de Arabische Liga radikaal neen zei tegen onderhandelingen,vrede en het bestaansrecht van Israël.
Die -spijtige- verwerping moet waarschijnlijk toegeschreven worden aan de zware vernedering die de Arabieren kort ervoor hadden ondergaan door hun massaal militair verlies in 1967.
Daarna echter hebben Egypte (1979) en Jordanië (1994) wel vrede gesloten met Israël en in 2002 (Beiroet) hebben ALLE Arabische landen plechtig beloofd normale diplomatieke betrekkingen met Israël aan te gaan, indien dit land zich terug trekt uit de in 1967 bezette gebieden,Jerusalem splitst en er een juiste en onderhandelde oplossing komt voor de vluchtelingen. Dit vredesvoorstel, dat recentelijk nog herhaald werd, werd echter totaal genegeerd door Israël, hoewel de Joden voor de 1967-oorlog alleen maar hadden kunnen dromen van een dergelijke algemene Arabische erkenning !
Waarom verzwijgt Mevr Doornaert die belangrijke feiten en beweert ze dat Israël geen partners heeft voor vrede en dat de meeste Arabieren gewoon weigeren Israël te erkennen ? Dit is niet juist.
3.Mevr Doornaert beweert dat de kritiek op Israël gevoerd wordt door gauchisten en islamisten. Ik wil er echter op wijzen dat reeds jaren de Financial Times erg scherpe kritiek levert op het beleid van Israël (en de veel te grote meegaandheid daartegenover van de VS en de EU). Voor zover bekend behoort deze gezaghebbende Engelse zakenkrant noch tot de gauchisten,noch tot de islamisten !
Besluit : Het artikel geeft een erg eenzijdige en feitelijk foutieve versie van de problematiek, wat een kwaliteitskrant als DS onwaardig is.
Johan Claeys
Graag enkele bedenkingen :
1. Verschillende Israëlische historici (Morris,Pappé,Shlaim,Segev e.a.) hebben gedetailleerd aangetoond dat de vlucht van de Palestijnen (1948) grotendeels het gevolg is van een systematische verdrijvijng (gepaard gaande met vernielingen van dorpen en met slachtingen) door de Joden. Deze bevindingen worden ook overgenomen door een vroegere Minister van Buitenlandse Zaken onder Barak (Shlomo Ben-Ami in zijn boek "Scars of war,wounds of peace.The Israeli-Arab tragedy"),waardoor ze a.h.w. officiëel bevestigd worden.
Deze gezaghebbende Joden, die men moeilijk kan beschuldigen van antisemitisme, verwerpen dus het idee dat het vluchtelingen-probleem alleen werd gecreëerd door de Arabieren zelf, zoals Mevr Doornaert vermeldt.
2.Het is juist dat in Khartoem de Arabische Liga radikaal neen zei tegen onderhandelingen,vrede en het bestaansrecht van Israël.
Die -spijtige- verwerping moet waarschijnlijk toegeschreven worden aan de zware vernedering die de Arabieren kort ervoor hadden ondergaan door hun massaal militair verlies in 1967.
Daarna echter hebben Egypte (1979) en Jordanië (1994) wel vrede gesloten met Israël en in 2002 (Beiroet) hebben ALLE Arabische landen plechtig beloofd normale diplomatieke betrekkingen met Israël aan te gaan, indien dit land zich terug trekt uit de in 1967 bezette gebieden,Jerusalem splitst en er een juiste en onderhandelde oplossing komt voor de vluchtelingen. Dit vredesvoorstel, dat recentelijk nog herhaald werd, werd echter totaal genegeerd door Israël, hoewel de Joden voor de 1967-oorlog alleen maar hadden kunnen dromen van een dergelijke algemene Arabische erkenning !
Waarom verzwijgt Mevr Doornaert die belangrijke feiten en beweert ze dat Israël geen partners heeft voor vrede en dat de meeste Arabieren gewoon weigeren Israël te erkennen ? Dit is niet juist.
3.Mevr Doornaert beweert dat de kritiek op Israël gevoerd wordt door gauchisten en islamisten. Ik wil er echter op wijzen dat reeds jaren de Financial Times erg scherpe kritiek levert op het beleid van Israël (en de veel te grote meegaandheid daartegenover van de VS en de EU). Voor zover bekend behoort deze gezaghebbende Engelse zakenkrant noch tot de gauchisten,noch tot de islamisten !
Besluit : Het artikel geeft een erg eenzijdige en feitelijk foutieve versie van de problematiek, wat een kwaliteitskrant als DS onwaardig is.
Johan Claeys
zaterdag, juni 02, 2007
Haatpropaganda brengt geen vrede
Reactie op : [De Standaard: Haatpropaganda brengt geen vrede]
Onder de titel "Haatpropaganda brengt geen vrede" gaat uw redacteur Mia Doornaert ongestoord verder met haar eigen propaganda campagne voor het westerse kolonisatieproject in het Midden Oosten (DS, 1 juni 2007).
Terecht stelt ze dat de bezetting van Gaza door Egypte en de annexatie van de Westelijke Jordaanoever door Jordanië een gevolg waren van de oorlog van 1948. Wat ze wijselijk verzwijgt is dat deze oorlog het gevolg was van een agressief kolonisatieproject (het zionistische project) waarbij westerse mogendheden met op kop de bankiersfamilie Rothschild en de groep Rhodes-Milner (Rio Tinto Zinc/De Beers/Anglo-American), een joods nationalisme gebruikten om een betrouwbare waakhond te installeren in het olierijke Midden Oosten onder de vorm van de staat "Israël".
Reeds in 1863 had de bankier Nathan Mayer Rothschild 4 miljoen pond sterling geleend aan koningin Victoria om de aandelen van de Egyptische onderkoning Ismaïl Pacha in de Suez Canal Company over te kopen en zo volledige controle te krijgen over het kanaal nog voor het afgewerkt was.
Het was evenmin toeval dat Arthur James Balfour, wiens hele carrière ten dienste stond van het verdedigen van de belangen van de groep Rhodes-Milner, in 1917 zijn fameuze belofte deed voor de oprichting van "een joods nationaal tehuis" in Palestina. Meteen won hij ook de sympathie van de Rothschild familie voor de projecten van zijn eigen groep Rhodes-Milner.
Het tijdperk van het kolonialisme is officieel voorbij maar blijkbaar niet in het Midden Oosten. De Arabieren leggen zich daar niet bij neer en moeten dat volgens geen enkele bepaling in het volkenrecht doen.
Johan Bosman
Melle
Onder de titel "Haatpropaganda brengt geen vrede" gaat uw redacteur Mia Doornaert ongestoord verder met haar eigen propaganda campagne voor het westerse kolonisatieproject in het Midden Oosten (DS, 1 juni 2007).
Terecht stelt ze dat de bezetting van Gaza door Egypte en de annexatie van de Westelijke Jordaanoever door Jordanië een gevolg waren van de oorlog van 1948. Wat ze wijselijk verzwijgt is dat deze oorlog het gevolg was van een agressief kolonisatieproject (het zionistische project) waarbij westerse mogendheden met op kop de bankiersfamilie Rothschild en de groep Rhodes-Milner (Rio Tinto Zinc/De Beers/Anglo-American), een joods nationalisme gebruikten om een betrouwbare waakhond te installeren in het olierijke Midden Oosten onder de vorm van de staat "Israël".
Reeds in 1863 had de bankier Nathan Mayer Rothschild 4 miljoen pond sterling geleend aan koningin Victoria om de aandelen van de Egyptische onderkoning Ismaïl Pacha in de Suez Canal Company over te kopen en zo volledige controle te krijgen over het kanaal nog voor het afgewerkt was.
Het was evenmin toeval dat Arthur James Balfour, wiens hele carrière ten dienste stond van het verdedigen van de belangen van de groep Rhodes-Milner, in 1917 zijn fameuze belofte deed voor de oprichting van "een joods nationaal tehuis" in Palestina. Meteen won hij ook de sympathie van de Rothschild familie voor de projecten van zijn eigen groep Rhodes-Milner.
Het tijdperk van het kolonialisme is officieel voorbij maar blijkbaar niet in het Midden Oosten. De Arabieren leggen zich daar niet bij neer en moeten dat volgens geen enkele bepaling in het volkenrecht doen.
Johan Bosman
Melle
donderdag, mei 31, 2007
Het Israëlische Huis van Horror
Reactie op [GVA“Fatah-parlementslid gearresteerd”]
Misschien was het ook wel interessant om te vermelden dat naast parlementslid Tirawi ook nog zeven andere Palestijnen werden aangehouden in het vluchtelingenkamp Balata en in Nablus. Met 18 aanhoudingen dinsdagmorgen op de bezette Westelijke Jordaanoever wil Israël een volledige vernietiging van de Palestijnse Autoriteit en de democratie onderuit halen.
Het Israëlisch kabinet heeft intussen nieuwe voorstellen geuit op de kabinetsraad die indruisen tegen de internationale rechtsregels. De Israëlische krant Ha’aretz berichtte over dit huis van horror van de staat Israël.
De ministers Meir Sheetrit en Rafi Eitan stelden een eigen versie van Qassam-raketten voor. Deze amateuristische projectielen vernielen meestal slechts enkele dakpannen in deze achterstandsstad waar Marokkaanse, Ethiopische en Russische migranten onderdak vinden.
Minister van Industrie, Handel en Werk, Eli Yishai van de Shas-partij kon zich daarachter scharen. Onder voorwaarde dat de Israëlische versie van de Qassams dat wel de dichtstbevolkte buurten in de Gazastrook zouden raken.
Shas minister zonder portefeuille en voormalig onderminister van Financiën, Yitzhak Cohen schreeuwde dat zijn collega’s “softies” waren en stelde voor om de beperkte schade door Qassam-raketten te rechtvaardigen met een volledig afsnijden van de bezette Gazastrook van water, elektriciteit en brandstof en hen te laten weten dat het “wel erg lang zou duren eer de basisbronnen opnieuw beschikbaar zouden zijn” voor de 1,3 miljoen Gazanen. Shin Bet dienstdoende veiligheidsdirecteur Yuval Diskin verklaarde dat Cohen’s idee de moeite waard was om te onderzoeken.
Dit is dan de staat die wordt verondersteld het geweten te zijn van de wereld na de nazi-holocaust. Welke andere regering kan zo openlijk discussiëren over zulke ideeën en in volledige stilte van de “internationale gemeenschap”?
Israël sloot deze week nog een akkoord af met het Duitse ministerie van Onderwijs en Onderzoek voor samenwerking in onderzoek naar watertechnologie. Maar Palestijnen wil men gaan droogleggen!
Wat las ik niet in Uw artikel, maar had U ook mogen vermelden:
Bij een Israëlische undercover-operatie werden dinsdag twee leden van de Al-Aqsa Brigades terecht gesteld. De ene moord was in Ramallah, de andere in Jenin, beide op de bezette Westelijke Jordaanoever.
Een automatisch schietsysteem vuurt op eigen kracht op alle Palestijnen die te dicht nabij de grens tussen Gaza en Israël komen zonder tussenkomst van Israëlische soldaten, aldus Yedioth Ahronoth.
De voorbije week (22-28 mei) waren er volgens het Palestijns Informatie Centrum door Israël 1.634 gewelddaden tegen Palestijnen, werden 18 Palestijnen gedood en vielen er 80 gewonden. 27.241 gewelddaden van Israëli’s tegenover Palestijnen noteerde het centrum al in 2007.
90 keren werd er deze week door Israëlische soldaten op Palestijnen of hun bezit geschoten.
Bij 40 arrestatiecampagnes werden 126 Palestijnen meegenomen.
Bij 76 uitgaansverboden werd 223 keer huisvredebreuk gepleegd.
109 mobiele checkpoints verhinderden Palestijnen en goederen 347 keer zich te verplaatsen en drie keer werd landbouwgrond vernield.
Mario Bergen
LEUVEN
Misschien was het ook wel interessant om te vermelden dat naast parlementslid Tirawi ook nog zeven andere Palestijnen werden aangehouden in het vluchtelingenkamp Balata en in Nablus. Met 18 aanhoudingen dinsdagmorgen op de bezette Westelijke Jordaanoever wil Israël een volledige vernietiging van de Palestijnse Autoriteit en de democratie onderuit halen.
Het Israëlisch kabinet heeft intussen nieuwe voorstellen geuit op de kabinetsraad die indruisen tegen de internationale rechtsregels. De Israëlische krant Ha’aretz berichtte over dit huis van horror van de staat Israël.
De ministers Meir Sheetrit en Rafi Eitan stelden een eigen versie van Qassam-raketten voor. Deze amateuristische projectielen vernielen meestal slechts enkele dakpannen in deze achterstandsstad waar Marokkaanse, Ethiopische en Russische migranten onderdak vinden.
Minister van Industrie, Handel en Werk, Eli Yishai van de Shas-partij kon zich daarachter scharen. Onder voorwaarde dat de Israëlische versie van de Qassams dat wel de dichtstbevolkte buurten in de Gazastrook zouden raken.
Shas minister zonder portefeuille en voormalig onderminister van Financiën, Yitzhak Cohen schreeuwde dat zijn collega’s “softies” waren en stelde voor om de beperkte schade door Qassam-raketten te rechtvaardigen met een volledig afsnijden van de bezette Gazastrook van water, elektriciteit en brandstof en hen te laten weten dat het “wel erg lang zou duren eer de basisbronnen opnieuw beschikbaar zouden zijn” voor de 1,3 miljoen Gazanen. Shin Bet dienstdoende veiligheidsdirecteur Yuval Diskin verklaarde dat Cohen’s idee de moeite waard was om te onderzoeken.
Dit is dan de staat die wordt verondersteld het geweten te zijn van de wereld na de nazi-holocaust. Welke andere regering kan zo openlijk discussiëren over zulke ideeën en in volledige stilte van de “internationale gemeenschap”?
Israël sloot deze week nog een akkoord af met het Duitse ministerie van Onderwijs en Onderzoek voor samenwerking in onderzoek naar watertechnologie. Maar Palestijnen wil men gaan droogleggen!
Wat las ik niet in Uw artikel, maar had U ook mogen vermelden:
Bij een Israëlische undercover-operatie werden dinsdag twee leden van de Al-Aqsa Brigades terecht gesteld. De ene moord was in Ramallah, de andere in Jenin, beide op de bezette Westelijke Jordaanoever.
Een automatisch schietsysteem vuurt op eigen kracht op alle Palestijnen die te dicht nabij de grens tussen Gaza en Israël komen zonder tussenkomst van Israëlische soldaten, aldus Yedioth Ahronoth.
De voorbije week (22-28 mei) waren er volgens het Palestijns Informatie Centrum door Israël 1.634 gewelddaden tegen Palestijnen, werden 18 Palestijnen gedood en vielen er 80 gewonden. 27.241 gewelddaden van Israëli’s tegenover Palestijnen noteerde het centrum al in 2007.
90 keren werd er deze week door Israëlische soldaten op Palestijnen of hun bezit geschoten.
Bij 40 arrestatiecampagnes werden 126 Palestijnen meegenomen.
Bij 76 uitgaansverboden werd 223 keer huisvredebreuk gepleegd.
109 mobiele checkpoints verhinderden Palestijnen en goederen 347 keer zich te verplaatsen en drie keer werd landbouwgrond vernield.
Mario Bergen
LEUVEN
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
